सहदेव उवाच । (१।१)

न बाह्यं द्रव्यम् उत्सृज्य सिद्धिर् भवति भारत । (१।२)

शारीरं द्रव्यम् उत्सृज्य सिद्धिर् भवति वा न वा ॥ (१।३)

बाह्यद्रव्यविमुक्तस्य शारीरेषु च गृध्यतः । (२।१)

यो धर्मो यत् सुखं वा स्याद् द्विषतां तत् तथास्तु नः ॥ (२।२)

शारीरं द्रव्यम् उत्सृज्य पृथिवीम् अनुशासतः । (३।१)

यो धर्मो यत् सुखं वा स्यात् सुहृदां तत् तथास्तु नः ॥ (३।२)

द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् । (४।१)

ममेति च भवेन्मृत्युर् न ममेति च शाश्वतम् ॥ (४।२)

ब्रह्ममृत्यू च तौ राजन्न् आत्मन्येव समाश्रितौ । (५।१)

अदृश्यमानौ भूतानि योधयेताम् असंशयम् ॥ (५।२)

अविनाशो ऽस्य सत्त्वस्य नियतो यदि भारत । (६।१)

भित्त्वा शरीरं भूतानां न हिंसा प्रतिपत्स्यते ॥ (६।२)

अथापि च सहोत्पत्तिः सत्त्वस्य प्रलयस्तथा । (७।१)

नष्टे शरीरे नष्टं स्याद् वृथा च स्यात् क्रियापथः ॥ (७।२)

तस्माद् एकान्तम् उत्सृज्य पूर्वैः पूर्वतरैश्च यः । (८।१)

पन्था निषेवितः सद्भिः स निषेव्यो विजानता ॥ (८।२)

लब्ध्वापि पृथिवीं कृत्स्नां सहस्थावरजङ्गमाम् । (९।१)

न भुङ्क्ते यो नृपः सम्यङ् निष्फलं तस्य जीवितम् ॥ (९।२)

अथवा वसतो राजन् वने वन्येन जीवतः । (१०।१)

द्रव्येषु यस्य ममता मृत्योर् आस्ये स वर्तते ॥ (१०।२)

बाह्याभ्यन्तरभूतानां स्वभावं पश्य भारत । (११।१)

ये तु पश्यन्ति तद्भावं मुच्यन्ते महतो भयात् ॥ (११।२)

भवान् पिता भवान्माता भवान् भ्राता भवान् गुरुः । (१२।१)

दुःखप्रलापान् आर्तस्य तस्मान्मे क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

तथ्यं वा यदि वातथ्यं यन्मयैतत् प्रभाषितम् । (१३।१)

तद् विद्धि पृथिवीपाल भक्त्या भरतसत्तम ॥ (१३।२)