वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवं त्रिरात्रम् अभवत् तद् युद्धं भरतर्षभ । (१।२)

अर्जुनस्य नरेन्द्रेण वृत्रेणेव शतक्रतोः ॥ (१।३)

ततश्चतुर्थे दिवसे वज्रदत्तो महाबलः । (२।१)

जहास सस्वनं हासं वाक्यं चेदम् अथाब्रवीत् ॥ (२।२)

अर्जुनार्जुन तिष्ठस्व न मे जीवन् विमोक्ष्यसे । (३।१)

त्वां निहत्य करिष्यामि पितुस्तोयं यथाविधि ॥ (३।२)

त्वया वृद्धो मम पिता भगदत्तः पितुः सखा । (४।१)

हतो वृद्धो ऽपचायित्वाच्छिशुं माम् अद्य योधय ॥ (४।२)

इत्येवम् उक्त्वा संक्रुद्धो वज्रदत्तो नराधिपः । (५।१)

प्रेषयामास कौरव्य वारणं पाण्डवं प्रति ॥ (५।२)

संप्रेष्यमाणो नागेन्द्रो वज्रदत्तेन धीमता । (६।१)

उत्पतिष्यन्न् इवाकाशम् अभिदुद्राव पाण्डवम् ॥ (६।२)

अग्रहस्तप्रमुक्तेन शीकरेण स फल्गुनम् । (७।१)

समुक्षत महाराज शैलं नील इवाम्बुदः ॥ (७।२)

स तेन प्रेषितो राज्ञा मेघवन्निनदन्मुहुः । (८।१)

मुखाडम्बरघोषेण समाद्रवत फल्गुनम् ॥ (८।२)

स नृत्यन्न् इव नागेन्द्रो वज्रदत्तप्रचोदितः । (९।१)

आससाद द्रुतं राजन् कौरवाणां महारथम् ॥ (९।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य वज्रदत्तस्य वारणम् । (१०।१)

गाण्डीवम् आश्रित्य बली न व्यकम्पत शत्रुहा ॥ (१०।२)

चुक्रोध बलवच्चापि पाण्डवस्तस्य भूपतेः । (११।१)

कार्यविघ्नम् अनुस्मृत्य पूर्ववैरं च भारत ॥ (११।२)

ततस्तं वारणं क्रुद्धः शरजालेन पाण्डवः । (१२।१)

निवारयामास तदा वेलेव मकरालयम् ॥ (१२।२)

स नागप्रवरो वीर्याद् अर्जुनेन निवारितः । (१३।१)

तस्थौ शरैर् वितुन्नाङ्गः श्वाविच्छललितो यथा ॥ (१३।२)

निवारितं गजं दृष्ट्वा भगदत्तात्मजो नृपः । (१४।१)

उत्ससर्ज शितान् बाणान् अर्जुने क्रोधमूर्छितः ॥ (१४।२)

अर्जुनस्तु महाराज शरैः शरविघातिभिः । (१५।१)

वारयामास तान् अस्तांस्तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (१५।२)

ततः पुनर् अतिक्रुद्धो राजा प्राग्ज्योतिषाधिपः । (१६।१)

प्रेषयामास नागेन्द्रं बलवच्छ्वसनोपमम् ॥ (१६।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य बलवान् पाकशासनिः । (१७।१)

नाराचम् अग्निसंकाशं प्राहिणोद् वारणं प्रति ॥ (१७।२)

स तेन वारणो राजन्मर्मण्यभिहतो भृशम् । (१८।१)

पपात सहसा भूमौ वज्ररुग्ण इवाचलः ॥ (१८।२)

स पतञ् शुशुभे नागो धनंजयशराहतः । (१९।१)

विशन्न् इव महाशैलो महीं वज्रप्रपीडितः ॥ (१९।२)

तस्मिन्निपतिते नागे वज्रदत्तस्य पाण्डवः । (२०।१)

तं न भेतव्यम् इत्याह ततो भूमिगतं नृपम् ॥ (२०।२)

अब्रवीद्धि महातेजाः प्रस्थितं मां युधिष्ठिरः । (२१।१)

राजानस्ते न हन्तव्या धनंजय कथंचन ॥ (२१।२)

सर्वम् एतन्नरव्याघ्र भवत्वेतावता कृतम् । (२२।१)

योधाश्चापि न हन्तव्या धनंजय रणे त्वया ॥ (२२।२)

वक्तव्याश्चापि राजानः सर्वैः सह सुहृज्जनैः । (२३।१)

युधिष्ठिरस्याश्वमेधो भवद्भिर् अनुभूयताम् ॥ (२३।२)

इति भ्रातृवचः श्रुत्वा न हन्मि त्वां जनाधिप । (२४।१)

उत्तिष्ठ न भयं ते ऽस्ति स्वस्तिमान् गच्छ पार्थिव ॥ (२४।२)

आगच्छेथा महाराज परां चैत्रीम् उपस्थिताम् । (२५।१)

तदाश्वमेधो भविता धर्मराजस्य धीमतः ॥ (२५।२)

एवम् उक्तः स राजा तु भगदत्तात्मजस्तदा । (२६।१)

तथेत्येवाब्रवीद् वाक्यं पाण्डवेनाभिनिर्जितः ॥ (२६।२)