शल्य उवाच । (१।१)

ततः शक्रः स्तूयमानो गन्धर्वाप्सरसां गणैः । (१।२)

ऐरावतं समारुह्य द्विपेन्द्रं लक्षणैर् युतम् ॥ (१।३)

पावकश्च महातेजा महर्षिश्च बृहस्पतिः । (२।१)

यमश्च वरुणश्चैव कुबेरश्च धनेश्वरः ॥ (२।२)

सर्वैर् देवैः परिवृतः शक्रो वृत्रनिषूदनः । (३।१)

गन्धर्वैर् अप्सरोभिश्च यातस्त्रिभुवनं प्रभुः ॥ (३।२)

स समेत्य महेन्द्राण्या देवराजः शतक्रतुः । (४।१)

मुदा परमया युक्तः पालयामास देवराट् ॥ (४।२)

ततः स भगवांस्तत्र अङ्गिराः समदृश्यत । (५।१)

अथर्ववेदमन्त्रैश्च देवेन्द्रं समपूजयत् ॥ (५।२)

ततस्तु भगवान् इन्द्रः प्रहृष्टः समपद्यत । (६।१)

वरं च प्रददौ तस्मै अथर्वाङ्गिरसे तदा ॥ (६।२)

अथर्वाङ्गिरसं नाम अस्मिन् वेदे भविष्यति । (७।१)

उदाहरणम् एतद्धि यज्ञभागं च लप्स्यसे ॥ (७।२)

एवं सम्पूज्य भगवान् अथर्वाङ्गिरसं तदा । (८।१)

व्यसर्जयन्महाराज देवराजः शतक्रतुः ॥ (८।२)

सम्पूज्य सर्वांस्त्रिदशान् ऋषींश्चापि तपोधनान् । (९।१)

इन्द्रः प्रमुदितो राजन् धर्मेणापालयत् प्रजाः ॥ (९।२)

एवं दुःखम् अनुप्राप्तम् इन्द्रेण सह भार्यया । (१०।१)

अज्ञातवासश्च कृतः शत्रूणां वधकाङ्क्षया ॥ (१०।२)

नात्र मन्युस्त्वया कार्यो यत् क्लिष्टो ऽसि महावने । (११।१)

द्रौपद्या सह राजेन्द्र भ्रातृभिश्च महात्मभिः ॥ (११।२)

एवं त्वम् अपि राजेन्द्र राज्यं प्राप्स्यसि भारत । (१२।१)

वृत्रं हत्वा यथा प्राप्तः शक्रः कौरवनन्दन ॥ (१२।२)

दुराचारश्च नहुषो ब्रह्मद्विट् पापचेतनः । (१३।१)

अगस्त्यशापाभिहतो विनष्टः शाश्वतीः समाः ॥ (१३।२)

एवं तव दुरात्मानः शत्रवः शत्रुसूदन । (१४।१)

क्षिप्रं नाशं गमिष्यन्ति कर्णदुर्योधनादयः ॥ (१४।२)

ततः सागरपर्यन्तां भोक्ष्यसे मेदिनीम् इमाम् । (१५।१)

भ्रातृभिः सहितो वीर द्रौपद्या च सहाभिभो ॥ (१५।२)

उपाख्यानम् इदं शक्रविजयं वेदसंमितम् । (१६।१)

राज्ञा व्यूढेष्वनीकेषु श्रोतव्यं जयम् इच्छता ॥ (१६।२)

तस्मात् संश्रावयामि त्वां विजयं जयतां वर । (१७।१)

संस्तूयमाना वर्धन्ते महात्मानो युधिष्ठिर ॥ (१७।२)

क्षत्रियाणाम् अभावो ऽयं युधिष्ठिर महात्मनाम् । (१८।१)

दुर्योधनापराधेन भीमार्जुनबलेन च ॥ (१८।२)

आख्यानम् इन्द्रविजयं य इदं नियतः पठेत् । (१९।१)

धूतपाप्मा जितस्वर्गः स प्रेत्येह च मोदते ॥ (१९।२)

न चारिजं भयं तस्य न चापुत्रो भवेन्नरः । (२०।१)

नापदं प्राप्नुयात् कांचिद् दीर्घम् आयुश्च विन्दति । (२०।२)

सर्वत्र जयम् आप्नोति न कदाचित् पराजयम् ॥ (२०।३)

वैशंपायन उवाच । (२१।१)

एवम् आश्वासितो राजा शल्येन भरतर्षभ । (२१।२)

पूजयामास विधिवच्छल्यं धर्मभृतां वरः ॥ (२१।३)

श्रुत्वा शल्यस्य वचनं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (२२।१)

प्रत्युवाच महाबाहुर् मद्रराजम् इदं वचः ॥ (२२।२)

भवान् कर्णस्य सारथ्यं करिष्यति न संशयः । (२३।१)

तत्र तेजोवधः कार्यः कर्णस्य मम संस्तवैः ॥ (२३।२)

शल्य उवाच । (२४।१)

एवम् एतत् करिष्यामि यथा मां सम्प्रभाषसे । (२४।२)

यच्चान्यद् अपि शक्ष्यामि तत् करिष्याम्यहं तव ॥ (२४।३)

वैशंपायन उवाच । (२५।१)

तत आमन्त्र्य कौन्तेयाञ् शल्यो मद्राधिपस्तदा । (२५।२)

जगाम सबलः श्रीमान् दुर्योधनम् अरिंदमः ॥ (२५।३)