वैशम्पायन उवाच । (१।१)

भोजाः प्रव्रजिताञ्श्रुत्वा वृष्णयश् चान्धकैः सह । (१।२)

पाण्डवान् दुःखसंतप्तान् समाजग्मुर् महावने ॥ (१।३)

पाञ्चालस्य च दायादा धृष्टकेतुश् च चेदिपः । (२।१)

केकयाश् च महावीर्या भ्रातरो लोकविश्रुताः ॥ (२।२)

वने ते ऽभिययुः पार्थान् क्रोधामर्शसमन्विताः । (३।१)

गर्हयन्तो धार्तराष्ट्रान् किं कुर्म इति चाब्रुवन् ॥ (३।२)

वासुदेवं पुरस्कृत्य सर्वे ते क्षत्रियर्षभाः । (४।१)

परिवार्योपविविशुर् धर्मराजं युधिष्ठिरम् ॥ (४।२)

वासुदेव उवाच । (५।१)

दुर्योधनस्य कर्णस्य शकुनेश् च दुरात्मनः । (५।२)

दुःशासनचतुर्थानां भूमिः पास्यति शोणितम् ॥ (५।३)

ततः सर्वे ऽभिषिञ्चामो धर्मराजं युधिष्ठिरम् । (६।१)

निकृत्योपचरन् वध्य एष धर्मः सनातनः ॥ (६।२)

वैशम्पायन उवाच । (७।१)

पार्थानाम् अभिषङ्गेण तथा क्रुद्धं जनार्दनम् । (७।२)

अर्जुनः शमयामास दिधक्षन्तम् इव प्रजाः ॥ (७।३)

संक्रुद्धं केशवं दृष्ट्वा पूर्वदेहेषु फल्गुनः । (८।१)

कीर्तयामास कर्माणि सत्यकीर्तेर् महात्मनः ॥ (८।२)

पुरुषस्याप्रमेयस्य सत्यस्यामिततेजसः । (९।१)

प्रजापतिपतेर् विष्णोर् लोकनाथस्य धीमतः ॥ (९।२)

अर्जुन उवाच । (१०।१)

दश वर्षसहस्राणि यत्रसायंगृहो मुनिः । (१०।२)

व्यचरस् त्वं पुरा कृष्ण पर्वते गन्धमादने ॥ (१०।३)

दश वर्षसहस्राणि दश वर्षशतानि च । (११।१)

पुष्करेष्ववसः कृष्ण त्वम् अपो भक्षयन् पुरा ॥ (११।२)

ऊर्ध्वबाहुर् विशालायां बदर्यां मधुसूदन । (१२।१)

अतिष्ठ एकपादेन वायुभक्षः शतं समाः ॥ (१२।२)

अपकृष्टोत्तरासङ्गः कृशो धमनिसंततः । (१३।१)

आसीः कृष्ण सरस्वत्यां सत्त्रे द्वादशवार्षिके ॥ (१३।२)

प्रभासं चाप्यथासाद्य तीर्थं पुण्यजनोचितम् । (१४।१)

तथा कृष्ण महातेजा दिव्यं वर्षसहस्रकम् । (१४।२)

आतिष्ठस् तप एकेन पादेन नियमे स्थितः ॥ (१४।३)

क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानाम् आदिर् अन्तश् च केशव । (१५।१)

निधानं तपसां कृष्ण यज्ञस् त्वं च सनातनः ॥ (१५।२)

निहत्य नरकं भौमम् आहृत्य मणिकुण्डले । (१६।१)

प्रथमोत्पादितं कृष्ण मेध्यम् अश्वम् अवासृजः ॥ (१६।२)

कृत्वा तत् कर्म लोकानाम् ऋषभः सर्वलोकजित् । (१७।१)

अवधीस् त्वं रणे सर्वान् समेतान् दैत्यदानवान् ॥ (१७।२)

ततः सर्वेश्वरत्वं च सम्प्रदाय शचीपतेः । (१८।१)

मानुषेषु महाबाहो प्रादुर्भूतो ऽसि केशव ॥ (१८।२)

स त्वं नारायणो भूत्वा हरिर् आसीः परंतप । (१९।१)

ब्रह्मा सोमश् च सूर्यश् च धर्मो धाता यमो ऽनलः ॥ (१९।२)

वायुर् वैश्रवणो रुद्रः कालः खं पृथिवी दिशः । (२०।१)

अजश् चराचरगुरुः स्रष्टा त्वं पुरुषोत्तम ॥ (२०।२)

तुरायणादिभिर् देव क्रतुभिर् भूरिदक्षिणैः । (२१।१)

अयजो भूरितेजा वै कृष्ण चैत्ररथे वने ॥ (२१।२)

शतं शतसहस्राणि सुवर्णस्य जनार्दन । (२२।१)

एकैकस्मिंस् तदा यज्ञे परिपूर्णानि भागशः ॥ (२२।२)

अदितेर् अपि पुत्रत्वम् एत्य यादवनन्दन । (२३।१)

त्वं विष्णुर् इति विख्यात इन्द्राद् अवरजो भुवि ॥ (२३।२)

शिशुर् भूत्वा दिवं खं च पृथिवीं च परंतप । (२४।१)

त्रिभिर् विक्रमणैः कृष्ण क्रान्तवान् असि तेजसा ॥ (२४।२)

सम्प्राप्य दिवम् आकाशम् आदित्यसदने स्थितः । (२५।१)

अत्यरोचश् च भूतात्मन् भास्करं स्वेन तेजसा ॥ (२५।२)

सादिता मौरवाः पाशा निसुन्दनरकौ हतौ । (२६।१)

कृतः क्षेमः पुनः पन्थाः पुरं प्राग्ज्योतिषं प्रति ॥ (२६।२)

जारूथ्याम् आहुतिः क्राथः शिशुपालो जनैः सह । (२७।१)

भीमसेनश् च शैब्यश् च शतधन्वा च निर्जितः ॥ (२७।२)

तथा पर्जन्यघोषेण रथेनादित्यवर्चसा । (२८।१)

अवाक्षीर् महिषीं भोज्यां रणे निर्जित्य रुक्मिणम् ॥ (२८।२)

इन्द्रद्युम्नो हतः कोपाद् यवनश् च कशेरुमान् । (२९।१)

हतः सौभपतिः शाल्वस् त्वया सौभं च पातितम् ॥ (२९।२)

इरावत्यां तथा भोजः कार्तवीर्यसमो युधि । (३०।१)

गोपतिस् तालकेतुश् च त्वया विनिहतावुभौ ॥ (३०।२)

तां च भोगवतीं पुण्याम् ऋषिकान्तां जनार्दन । (३१।१)

द्वारकाम् आत्मसात्कृत्वा समुद्रं गमयिष्यसि ॥ (३१।२)

न क्रोधो न च मात्सर्यं नानृतं मधुसूदन । (३२।१)

त्वयि तिष्ठति दाशार्ह न नृशंस्यं कुतो ऽनृजु ॥ (३२।२)

आसीनं चित्तमध्ये त्वां दीप्यमानं स्वतेजसा । (३३।१)

आगम्य ऋषयः सर्वे ऽयाचन्ताभयम् अच्युत ॥ (३३।२)

युगान्ते सर्वभूतानि संक्षिप्य मधुसूदन । (३४।१)

आत्मन्येवात्मसात्कृत्वा जगद् आस्से परंतप ॥ (३४।२)

नैवं पूर्वे नापरे वा करिष्यन्ति कृतानि ते । (३५।१)

कर्माणि यानि देव त्वं बाल एव महाद्युते ॥ (३५।२)

कृतवान् पुण्डरीकाक्ष बलदेवसहायवान् । (३६।१)

वैराजभवने चापि ब्रह्मणा न्यवसः सह ॥ (३६।२)

वैशम्पायन उवाच । (३७।१)

एवम् उक्त्वा तदात्मानम् आत्मा कृष्णस्य पाण्डवः । (३७।२)

तूष्णीम् आसीत् ततः पार्थम् इत्य् उवाच जनार्दनः ॥ (३७।३)

ममैव त्वं तवैवाहं ये मदीयास् तवैव ते । (३८।१)

यस् त्वां द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस् त्वाम् अनु स माम् अनु ॥ (३८।२)

नरस् त्वम् असि दुर्धर्ष हरिर् नारायणो ह्य् अहम् । (३९।१)

लोकाल्लोकम् इमं प्राप्तौ नरनारायणावृषी ॥ (३९।२)

अनन्यः पार्थ मत्तस् त्वम् अहं त्वत्तश् च भारत । (४०।१)

नावयोर् अन्तरं शक्यं वेदितुं भरतर्षभ ॥ (४०।२)

तस्मिन् वीरसमावाये संरब्धेष्वथ राजसु । (४१।१)

धृष्टद्युम्नमुखैर् वीरैर् भ्रातृभिः परिवारिता ॥ (४१।२)

पाञ्चाली पुण्डरीकाक्षम् आसीनं यादवैः सह । (४२।१)

अभिगम्याब्रवीत् कृष्णा शरण्यं शरणैषिणी ॥ (४२।२)

पूर्वे प्रजानिसर्गे त्वाम् आहुर् एकं प्रजापतिम् । (४३।१)

स्रष्टारं सर्वभूतानाम् असितो देवलो ऽब्रवीत् ॥ (४३।२)

विष्णुस् त्वम् असि दुर्धर्ष त्वं यज्ञो मधुसूदन । (४४।१)

यष्टा त्वम् असि यष्टव्यो जामदग्न्यो यथाब्रवीत् ॥ (४४।२)

ऋषयस् त्वां क्षमाम् आहुः सत्यं च पुरुषोत्तम । (४५।१)

सत्याद् यज्ञो ऽसि सम्भूतः कश्यपस् त्वां यथाब्रवीत् ॥ (४५।२)

साध्यानाम् अपि देवानां वसूनाम् ईश्वरेश्वरः । (४६।१)

लोकभावन लोकेश यथा त्वां नारदो ऽब्रवीत् ॥ (४६।२)

दिवं ते शिरसा व्याप्तं पद्भ्यां च पृथिवी विभो । (४७।१)

जठरं ते इमे लोकाः पुरुषो ऽसि सनातनः ॥ (४७।२)

विद्यातपो ऽभितप्तानां तपसा भावितात्मनाम् । (४८।१)

आत्मदर्शनसिद्धानाम् ऋषीणाम् ऋषिसत्तम ॥ (४८।२)

राजर्षीणां पुण्यकृताम् आहवेष्वनिवर्तिनाम् । (४९।१)

सर्वधर्मोपपन्नानां त्वं गतिः पुरुषोत्तम ॥ (४९।२)

त्वं प्रभुस् त्वं विभुस् त्वं भूर् आत्मभूस् त्वं सनातनः । (५०।१)

लोकपालाश् च लोकाश् च नक्षत्राणि दिशो दश । (५०।२)

नभश् चन्द्रश् च सूर्यश् च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ (५०।३)

मर्त्यता चैव भूतानाम् अमरत्वं दिवौकसाम् । (५१।१)

त्वयि सर्वं महाबाहो लोककार्यं प्रतिष्ठितम् ॥ (५१।२)

सा ते ऽहं दुःखम् आख्यास्ये प्रणयान्मधुसूदन । (५२।१)

ईशस् त्वं सर्वभूतानां ये दिव्या ये च मानुषाः ॥ (५२।२)

कथं नु भार्या पार्थानां तव कृष्ण सखी विभो । (५३।१)

धृष्टद्युम्नस्य भगिनी सभां कृष्येत मादृशी ॥ (५३।२)

स्त्रीधर्मिणी वेपमाना रुधिरेण समुक्षिता । (५४।१)

एकवस्त्रा विकृष्टास्मि दुःखिता कुरुसंसदि ॥ (५४।२)

राजमध्ये सभायां तु रजसाभिसमीरिताम् । (५५।१)

दृष्ट्वा च मां धार्तराष्ट्राः प्राहसन् पापचेतसः ॥ (५५।२)

दासीभावेन भोक्तुं माम् ईषुस् ते मधुसूदन । (५६।१)

जीवत्सु पाण्डुपुत्रेषु पाञ्चालेष्वथ वृष्णिषु ॥ (५६।२)

नन्वहं कृष्ण भीष्मस्य धृतराष्ट्रस्य चोभयोः । (५७।१)

स्नुषा भवामि धर्मेण साहं दासीकृता बलात् ॥ (५७।२)

गर्हये पाण्डवांस्त्वेव युधि श्रेष्ठान् महाबलान् । (५८।१)

ये क्लिश्यमानां प्रेक्षन्ते धर्मपत्नीं यशस्विनीम् ॥ (५८।२)

धिग् बलं भीमसेनस्य धिक् पार्थस्य धनुष्मताम् । (५९।१)

यौ मां विप्रकृतां क्षुद्रैर् मर्षयेतां जनार्दन ॥ (५९।२)

शाश्वतो ऽयं धर्मपथः सद्भिर् आचरितः सदा । (६०।१)

यद् भार्यां परिरक्षन्ति भर्तारो ऽल्पबला अपि ॥ (६०।२)

भार्यायां रक्ष्यमाणायां प्रजा भवति रक्षिता । (६१।१)

प्रजायां रक्ष्यमाणायाम् आत्मा भवति रक्षितः ॥ (६१।२)

आत्मा हि जायते तस्यां तस्माज्जाया भवत्युत । (६२।१)

भर्ता च भार्यया रक्ष्यः कथं जायान्ममोदरे ॥ (६२।२)

नन्विमे शरणं प्राप्तान् न त्यजन्ति कदाचन । (६३।१)

ते मां शरणम् आपन्नां नान्वपद्यन्त पाण्डवाः ॥ (६३।२)

पञ्चेमे पञ्चभिर् जाताः कुमाराश् चामितौजसः । (६४।१)

एतेषाम् अप्य् अवेक्षार्थं त्रातव्यास्मि जनार्दन ॥ (६४।२)

प्रतिविन्ध्यो युधिष्ठिरात् सुतसोमो वृकोदरात् । (६५।१)

अर्जुनाच्छ्रुतकीर्तिस् तु शतानीकस् तु नाकुलिः ॥ (६५।२)

कनिष्ठाच्छ्रुतकर्मा तु सर्वे सत्यपराक्रमाः । (६६।१)

प्रद्युम्नो यादृशः कृष्ण तादृशास् ते महारथाः ॥ (६६।२)

नन्व् इमे धनुषि श्रेष्ठा अजेया युधि शात्रवैः । (६७।१)

किमर्थं धार्तराष्ट्राणां सहन्ते दुर्बलीयसाम् ॥ (६७।२)

अधर्मेण हृतं राज्यं सर्वे दासाः कृतास् तथा । (६८।१)

सभायां परिकृष्टाहम् एकवस्त्रा रजस्वला ॥ (६८।२)

नाधिज्यम् अपि यच्छक्यं कर्तुम् अन्येन गाण्डिवम् । (६९।१)

अन्यत्रार्जुनभीमाभ्यां त्वया वा मधुसूदन ॥ (६९।२)

धिग् भीमसेनस्य बलं धिक् पार्थस्य च गाण्डिवम् । (७०।१)

यत्र दुर्योधनः कृष्ण मुहूर्तम् अपि जीवति ॥ (७०।२)

य एतान् आक्षिपद् राष्ट्रात् सह मात्राविहिंसकान् । (७१।१)

अधीयानान् पुरा बालान् व्रतस्थान् मधुसूदन ॥ (७१।२)

भोजने भीमसेनस्य पापः प्राक्षेपयद् विषम् । (७२।१)

कालकूटं नवं तीक्ष्णं संभृतं लोमहर्षणम् ॥ (७२।२)

तज् जीर्णम् अविकारेण सहान्नेन जनार्दन । (७३।१)

सशेषत्वान् महाबाहो भीमस्य पुरुषोत्तम ॥ (७३।२)

प्रमाणकोट्यां विश्वस्तं तथा सुप्तं वृकोदरम् । (७४।१)

बद्ध्वैनं कृष्ण गङ्गायां प्रक्षिप्य पुनर् आव्रजत् ॥ (७४।२)

यदा विबुद्धः कौन्तेयस् तदा संछिद्य बन्धनम् । (७५।१)

उदतिष्ठन् महाबाहुर् भीमसेनो महाबलः ॥ (७५।२)

आशीविषैः कृष्णसर्पैः सुप्तं चैनम् अदंशयत् । (७६।१)

सर्वेष्वेवाङ्गदेशेषु न ममार च शत्रुहा ॥ (७६।२)

प्रतिबुद्धस् तु कौन्तेयः सर्वान् सर्पान् अपोथयत् । (७७।१)

सारथिं चास्य दयितम् अपहस्तेन जघ्निवान् ॥ (७७।२)

पुनः सुप्तान् उपाधाक्षीद् बालकान् वारणावते । (७८।१)

शयानान् आर्यया सार्धं को नु तत् कर्तुम् अर्हति ॥ (७८।२)

यत्रार्या रुदती भीता पाण्डवान् इदम् अब्रवीत् । (७९।१)

महद् व्यसनम् आपन्ना शिखिना परिवारिता ॥ (७९।२)

हा हतास्मि कुतो न्व् अद्य भवेच्छान्तिर् इहानलात् । (८०।१)

अनाथा विनशिष्यामि बालकैः पुत्रकैः सह ॥ (८०।२)

तत्र भीमो महाबाहुर् वायुवेगपराक्रमः । (८१।१)

आर्याम् आश्वासयामास भ्रातॄंश् चापि वृकोदरः ॥ (८१।२)

वैनतेयो यथा पक्षी गरुडः पततां वरः । (८२।१)

तथैवाभिपतिष्यामि भयं वो नेह विद्यते ॥ (८२।२)

आर्याम् अङ्केन वामेन राजानं दक्षिणेन च । (८३।१)

अंसयोश् च यमौ कृत्वा पृष्ठे बीभत्सुम् एव च ॥ (८३।२)

सहसोत्पत्य वेगेन सर्वान् आदाय वीर्यवान् । (८४।१)

भ्रातॄन् आर्यां च बलवान् मोक्षयामास पावकात् ॥ (८४।२)

ते रात्रौ प्रस्थिताः सर्वे मात्रा सह यशस्विनः । (८५।१)

अभ्यगच्छन् महारण्यं हिडिम्बवनम् अन्तिकात् ॥ (८५।२)

श्रान्ताः प्रसुप्तास् तत्रेमे मात्रा सह सुदुःखिताः । (८६।१)

सुप्तांश् चैनान् अभ्यगच्छद्धिडिम्बा नाम राक्षसी ॥ (८६।२)

भीमस्य पादौ कृत्वा तु स्व उत्सङ्गे ततो बलात् । (८७।१)

पर्यमर्दत संहृष्टा कल्याणी मृदुपाणिना ॥ (८७।२)

ताम् अबुध्यद् अमेयात्मा बलवान् सत्यविक्रमः । (८८।१)

पर्यपृच्छच्च तां भीमः किम् इहेच्छस्यनिन्दिते ॥ (८८।२)

तयोः श्रुत्वा तु कथितम् आगच्छद् राक्षसाधमः । (८९।१)

भीमरूपो महानादान् विसृजन् भीमदर्शनः ॥ (८९।२)

केन सार्धं कथयसि आनयैनं ममान्तिकम् । (९०।१)

हिडिम्बे भक्षयिष्यावो न चिरं कर्तुम् अर्हसि ॥ (९०।२)

सा कृपासंगृहीतेन हृदयेन मनस्विनी । (९१।१)

नैनम् ऐच्छत् तदाख्यातुम् अनुक्रोशाद् अनिन्दिता ॥ (९१।२)

स नादान् विनदन् घोरान् राक्षसः पुरुषादकः । (९२।१)

अभ्यद्रवत वेगेन भीमसेनं तदा किल ॥ (९२।२)

तम् अभिद्रुत्य संक्रुद्धो वेगेन महता बली । (९३।१)

अगृह्णात् पाणिना पाणिं भीमसेनस्य राक्षसः ॥ (९३।२)

इन्द्राशनिसमस्पर्शं वज्रसंहननं दृढम् । (९४।१)

संहत्य भीमसेनाय व्याक्षिपत् सहसा करम् ॥ (९४।२)

गृहीतं पाणिना पाणिं भीमसेनो ऽथ रक्षसा । (९५।१)

नामृष्यत महाबाहुस् तत्राक्रुध्यद् वृकोदरः ॥ (९५।२)

तत्रासीत् तुमुलं युद्धं भीमसेनहिडिम्बयोः । (९६।१)

सर्वास्त्रविदुषोर् घोरं वृत्रवासवयोर् इव ॥ (९६।२)

हत्वा हिडिम्बं भीमो ऽथ प्रस्थितो भ्रातृभिः सह । (९७।१)

हिडिम्बाम् अग्रतः कृत्वा यस्यां जातो घटोत्कचः ॥ (९७।२)

ततश् च प्राद्रवन् सर्वे सह मात्रा यशस्विनः । (९८।१)

एकचक्राम् अभिमुखाः संवृता ब्राह्मणव्रजैः ॥ (९८।२)

प्रस्थाने व्यास एषां च मन्त्री प्रियहितो ऽभवत् । (९९।१)

ततो ऽगच्छन्न् एकचक्रां पाण्डवाः संशितव्रताः ॥ (९९।२)

तत्राप्यासादयामासुर् बकं नाम महाबलम् । (१००।१)

पुरुषादं प्रतिभयं हिडिम्बेनैव संमितम् ॥ (१००।२)

तं चापि विनिहत्योग्रं भीमः प्रहरतां वरः । (१०१।१)

सहितो भ्रातृभिः सर्वैर् द्रुपदस्य पुरं ययौ ॥ (१०१।२)

लब्धाहम् अपि तत्रैव वसता सव्यसाचिना । (१०२।१)

यथा त्वया जिता कृष्ण रुक्मिणी भीष्मकात्मजा ॥ (१०२।२)

एवं सुयुद्धे पार्थेन जिताहं मधुसूदन । (१०३।१)

स्वयंवरे महत् कर्म कृत्वा नसुकरं परैः ॥ (१०३।२)

एवं क्लेशैः सुबहुभिः क्लिश्यमानाः सुदुःखिताः । (१०४।१)

निवसामार्यया हीनाः कृष्ण धौम्यपुरःसराः ॥ (१०४।२)

त इमे सिंहविक्रान्ता वीर्येणाभ्यधिकाः परैः । (१०५।१)

विहीनैः परिक्लिश्यन्तीं समुपेक्षन्त मां कथम् ॥ (१०५।२)

एतादृशानि दुःखानि सहन्ते दुर्बलीयसाम् । (१०६।१)

दीर्घकालं प्रदीप्तानि पापानां क्षुद्रकर्मणाम् ॥ (१०६।२)

कुले महति जातास्मि दिव्येन विधिना किल । (१०७।१)

पाण्डवानां प्रिया भार्या स्नुषा पाण्डोर् महात्मनः ॥ (१०७।२)

कचग्रहम् अनुप्राप्ता सास्मि कृष्ण वरा सती । (१०८।१)

पञ्चानाम् इन्द्रकल्पानां प्रेक्षतां मधुसूदन ॥ (१०८।२)

इत्य् उक्त्वा प्रारुदत् कृष्णा मुखं प्रच्छाद्य पाणिना । (१०९।१)

पद्मकोशप्रकाशेन मृदुना मृदुभाषिणी ॥ (१०९।२)

स्तनावपतितौ पीनौ सुजातौ शुभलक्षणौ । (११०।१)

अभ्यवर्षत पाञ्चाली दुःखजैर् अश्रुबिन्दुभिः ॥ (११०।२)

चक्षुषी परिमार्जन्ती निःश्वसन्ती पुनः पुनः । (१११।१)

बाष्पपूर्णेन कण्ठेन क्रुद्धा वचनम् अब्रवीत् ॥ (१११।२)

नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा मधुसूदन । (११२।१)

न भ्रातरो न च पिता नैव त्वं न च बान्धवाः ॥ (११२।२)

ये मां विप्रकृतां क्षुद्रैर् उपेक्षध्वं विशोकवत् । (११३।१)

न हि मे शाम्यते दुःखं कर्णो यत् प्राहसत् तदा ॥ (११३।२)

अथैनाम् अब्रवीत् कृष्णस् तस्मिन् वीरसमागमे । (११४।१)

रोदिष्यन्ति स्त्रियो ह्येवं येषां क्रुद्धासि भामिनि ॥ (११४।२)

बीभत्सुशरसंछन्नाञ् शोणितौघपरिप्लुतान् । (११५।१)

निहताञ्जीवितं त्यक्त्वा शयानान् वसुधातले ॥ (११५।२)

यत् समर्थं पाण्डवानां तत् करिष्यामि मा शुचः । (११६।१)

सत्यं ते प्रतिजानामि राज्ञां राज्ञी भविष्यसि ॥ (११६।२)

पतेद् द्यौर् हिमवाञ्शीर्येत् पृथिवी शकलीभवेत् । (११७।१)

शुष्येत् तोयनिधिः कृष्णे न मे मोघं वचो भवेत् ॥ (११७।२)

धृष्टद्युम्न उवाच । (११८।१)

अहं द्रोणं हनिष्यामि शिखण्डी तु पितामहम् । (११८।२)

दुर्योधनं भीमसेनः कर्णं हन्ता धनंजयः ॥ (११८।३)

रामकृष्णौ व्यपाश्रित्य अजेयाः स्म शुचिस्मिते । (११९।१)

अपि वृत्रहणा युद्धे किं पुनर् धृतराष्ट्रजैः ॥ (११९।२)

वैशम्पायन उवाच । (१२०।१)

इत्य् उक्ते ऽभिमुखा वीरा वासुदेवम् उपस्थिताः । (१२०।२)

तेषां मध्ये महाबाहुः केशवो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (१२०।३)