वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः स्रस्तोत्तरपटः सप्रस्वेदः सवेपथुः । (१।२)

विवेशाधिरथो रङ्गं यष्टिप्राणो ह्वयन्न् इव ॥ (१।३)

तम् आलोक्य धनुस्त्यक्त्वा पितृगौरवयन्त्रितः । (२।१)

कर्णो ऽभिषेकार्द्रशिराः शिरसा समवन्दत ॥ (२।२)

ततः पादाववच्छाद्य पटान्तेन ससंभ्रमः । (३।१)

पुत्रेति परिपूर्णार्थम् अब्रवीद् रथसारथिः ॥ (३।२)

परिष्वज्य च तस्याथ मूर्धानं स्नेहविक्लवः । (४।१)

अङ्गराज्याभिषेकार्द्रम् अश्रुभिः सिषिचे पुनः ॥ (४।२)

तं दृष्ट्वा सूतपुत्रो ऽयम् इति निश्चित्य पाण्डवः । (५।१)

भीमसेनस्तदा वाक्यम् अब्रवीत् प्रहसन्न् इव ॥ (५।२)

न त्वम् अर्हसि पार्थेन सूतपुत्र रणे वधम् । (६।१)

कुलस्य सदृशस्तूर्णं प्रतोदो गृह्यतां त्वया ॥ (६।२)

अङ्गराज्यं च नार्हस्त्वम् उपभोक्तुं नराधम । (७।१)

श्वा हुताशसमीपस्थं पुरोडाशम् इवाध्वरे ॥ (७।२)

एवम् उक्तस्ततः कर्णः किंचित् प्रस्फुरिताधरः । (८।१)

गगनस्थं विनिःश्वस्य दिवाकरम् उदैक्षत ॥ (८।२)

ततो दुर्योधनः कोपाद् उत्पपात महाबलः । (९।१)

भ्रातृपद्मवनात् तस्मान् मदोत्कट इव द्विपः ॥ (९।२)

सो ऽब्रवीद् भीमकर्माणं भीमसेनम् अवस्थितम् । (१०।१)

वृकोदर न युक्तं ते वचनं वक्तुम् ईदृशम् ॥ (१०।२)

क्षत्रियाणां बलं ज्येष्ठं योद्धव्यं क्षत्रबन्धुना । (११।१)

शूराणां च नदीनां च प्रभवा दुर्विदाः किल ॥ (११।२)

सलिलाद् उत्थितो वह्निर् येन व्याप्तं चराचरम् । (१२।१)

दधीचस्यास्थितो वज्रं कृतं दानवसूदनम् ॥ (१२।२)

आग्नेयः कृत्तिकापुत्रो रौद्रो गाङ्गेय इत्यपि । (१३।१)

श्रूयते भगवान् देवः सर्वगुह्यमयो गुहः ॥ (१३।२)

क्षत्रियाभ्यश्च ये जाता ब्राह्मणास्ते च विश्रुताः । (१४।१)

विश्वामित्रप्रभृतयः प्राप्ता ब्रह्मत्वम् अव्ययम् । (१४।२)

जातान् आहुः क्षत्रियासु ब्राह्मणैः क्षत्रसंक्षये । (१४।३)

आचार्यः कलशाज्जातः शरस्तम्बाद् गुरुः कृपः । (१४।४)

द्रोणः शस्त्रभृतां वरः । (१४।५)

गौतमस्यान्ववाये च । (१४।६)

भवतां च यथा जन्म तद् अप्यागमितं नृपैः ॥ (१४।७)

सकुण्डलं सकवचं दिव्यलक्षणलक्षितम् । (१५।१)

कथम् आदित्यसंकाशं मृगी व्याघ्रं जनिष्यति । (१५।२)

सूतो ऽमुं जनयिष्यति । (१५।३)

एवं क्षत्रगुणैर् युक्तं शरं समितिशोभनम् ॥ (१५।४)

पृथिवीराज्यम् अर्हो ऽयं नाङ्गराज्यं नरेश्वरः । (१६।१)

अनेन बाहुवीर्येण मया चाज्ञानुवर्तिना ॥ (१६।२)

यस्य वा मनुजस्येदं न क्षान्तं मद्विचेष्टितम् । (१७।१)

रथम् आरुह्य पद्भ्यां वा विनामयतु कार्मुकम् ॥ (१७।२)

ततः सर्वस्य रङ्गस्य हाहाकारो महान् अभूत् । (१८।१)

साधुवादानुसंबद्धः सूर्यश्चास्तम् उपागमत् ॥ (१८।२)

ततो दुर्योधनः कर्णम् आलम्ब्याथ करे नृप । (१९।१)

दीपिकाग्निकृतालोकस्तस्माद् रङ्गाद् विनिर्ययौ ॥ (१९।२)

पाण्डवाश्च सहद्रोणाः सकृपाश्च विशां पते । (२०।१)

भीष्मेण सहिताः सर्वे ययुः स्वं स्वं निवेशनम् ॥ (२०।२)

अर्जुनेति जनः कश्चित् कश्चित् कर्णेति भारत । (२१।१)

कश्चिद् दुर्योधनेत्येवं ब्रुवन्तः प्रस्थितास्तदा ॥ (२१।२)

कुन्त्याश्च प्रत्यभिज्ञाय दिव्यलक्षणसूचितम् । (२२।१)

पुत्रम् अङ्गेश्वरं स्नेहाच्छन्ना प्रीतिर् अवर्धत ॥ (२२।२)

दुर्योधनस्यापि तदा कर्णम् आसाद्य पार्थिव । (२३।१)

भयम् अर्जुनसंजातं क्षिप्रम् अन्तरधीयत ॥ (२३।२)

स चापि वीरः कृतशस्त्रनिश्रमः परेण साम्नाभ्यवदत् सुयोधनम् । (२४।१)

युधिष्ठिरस्याप्यभवत् तदा मतिर् न कर्णतुल्यो ऽस्ति धनुर्धरः क्षितौ ॥ (२४।२)