जनमेजय उवाच । (१।१)

उत्तङ्काय वरं दत्त्वा गोविन्दो द्विजसत्तम । (१।२)

अत ऊर्ध्वं महाबाहुः किं चकार महायशाः ॥ (१।३)

वैशंपायन उवाच । (२।१)

दत्त्वा वरम् उत्तङ्काय प्रायात् सात्यकिना सह । (२।२)

द्वारकाम् एव गोविन्दः शीघ्रवेगैर् महाहयैः ॥ (२।३)

सरांसि च नदीश्चैव वनानि विविधानि च । (३।१)

अतिक्रम्य ससादाथ रम्यां द्वारवतीं पुरीम् ॥ (३।२)

वर्तमाने महाराज महे रैवतकस्य च । (४।१)

उपायात् पुण्डरीकाक्षो युयुधानानुगस्तदा ॥ (४।२)

अलंकृतस्तु स गिरिर् नानारूपविचित्रितैः । (५।१)

बभौ रुक्ममयैः काशैः सर्वतः पुरुषर्षभ ॥ (५।२)

काञ्चनस्रग्भिर् अग्र्याभिः सुमनोभिस्तथैव च । (६।१)

वासोभिश्च महाशैलः कल्पवृक्षैश्च सर्वशः ॥ (६।२)

दीपवृक्षैश्च सौवर्णैर् अभीक्ष्णम् उपशोभितः । (७।१)

गुहानिर्झरदेशेषु दिवाभूतो बभूव ह ॥ (७।२)

पताकाभिर् विचित्राभिः सघण्टाभिः समन्ततः । (८।१)

पुंभिः स्त्रीभिश्च संघुष्टः प्रगीत इव चाभवत् । (८।२)

अतीव प्रेक्षणीयो ऽभून्मेरुर् मुनिगणैर् इव ॥ (८।३)

मत्तानां हृष्टरूपाणां स्त्रीणां पुंसां च भारत । (९।१)

गायतां पर्वतेन्द्रस्य दिवस्पृग् इव निस्वनः ॥ (९।२)

प्रमत्तमत्तसंमत्तक्ष्वेडितोत्कृष्टसंकुला । (१०।१)

तथा किलकिलाशब्दैर् भूर् अभूत् सुमनोहरा ॥ (१०।२)

विपणापणवान् रम्यो भक्ष्यभोज्यविहारवान् । (११।१)

वस्त्रमाल्योत्करयुतो वीणावेणुमृदङ्गवान् ॥ (११।२)

सुरामैरेयमिश्रेण भक्ष्यभोज्येन चैव ह । (१२।१)

दीनान्धकृपणादिभ्यो दीयमानेन चानिशम् । (१२।२)

बभौ परमकल्याणो महस्तस्य महागिरेः ॥ (१२।३)

पुण्यावसथवान् वीर पुण्यकृद्भिर् निषेवितः । (१३।१)

विहारो वृष्णिवीराणां महे रैवतकस्य ह । (१३।२)

स नगो वेश्मसंकीर्णो देवलोक इवाबभौ ॥ (१३।३)

तदा च कृष्णसांनिध्यम् आसाद्य भरतर्षभ । (१४।१)

शक्रसद्मप्रतीकाशो बभूव स हि शैलराट् ॥ (१४।२)

ततः सम्पूज्यमानः स विवेश भवनं शुभम् । (१५।१)

गोविन्दः सात्यकिश्चैव जगाम भवनं स्वकम् ॥ (१५।२)

विवेश च स हृष्टात्मा चिरकालप्रवासकः । (१६।१)

कृत्वा नसुकरं कर्म दानवेष्विव वासवः ॥ (१६।२)

उपयातं तु वार्ष्णेयं भोजवृष्ण्यन्धकास्तदा । (१७।१)

अभ्यगच्छन्महात्मानं देवा इव शतक्रतुम् ॥ (१७।२)

स तान् अभ्यर्च्य मेधावी पृष्ट्वा च कुशलं तदा । (१८।१)

अभ्यवादयत प्रीतः पितरं मातरं तथा ॥ (१८।२)

ताभ्यां च सम्परिष्वक्तः सान्त्वितश्च महाभुजः । (१९।१)

उपोपविष्टस्तैः सर्वैर् वृष्णिभिः परिवारितः ॥ (१९।२)

स विश्रान्तो महातेजाः कृतपादावसेचनः । (२०।१)

कथयामास तं कृष्णः पृष्टः पित्रा महाहवम् ॥ (२०।२)