अर्जुन उवाच । (१।१)

अस्माकम् अनुरूपो वै यः स्याद् गन्धर्व वेदवित् । (१।२)

पुरोहितस्तम् आचक्ष्व सर्वं हि विदितं तव ॥ (१।३)

गन्धर्व उवाच । (२।१)

यवीयान् देवलस्यैष वने भ्राता तपस्यति । (२।२)

धौम्य उत्कोचके तीर्थे तं वृणुध्वं यदीच्छथ ॥ (२।३)

वैशंपायन उवाच । (३।१)

ततो ऽर्जुनो ऽस्त्रम् आग्नेयं प्रददौ तद् यथाविधि । (३।२)

गन्धर्वाय तदा प्रीतो वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (३।३)

त्वय्येव तावत् तिष्ठन्तु हया गन्धर्वसत्तम । (४।१)

कर्मकाले ग्रहीष्यामि स्वस्ति ते ऽस्त्विति चाब्रवीत् ॥ (४।२)

ते ऽन्योन्यम् अभिसंपूज्य गन्धर्वः पाण्डवाश्च ह । (५।१)

रम्याद् भागीरथीकच्छाद् यथाकामं प्रतस्थिरे ॥ (५।२)

तत उत्कोचकं तीर्थं गत्वा धौम्याश्रमं तु ते । (६।१)

तं वव्रुः पाण्डवा धौम्यं पौरोहित्याय भारत ॥ (६।२)

तान् धौम्यः प्रतिजग्राह सर्ववेदविदां वरः । (७।१)

पाद्येन फलमूलेन पौरोहित्येन चैव ह ॥ (७।२)

ते तदाशंसिरे लब्धां श्रियं राज्यं च पाण्डवाः । (८।१)

तं ब्राह्मणं पुरस्कृत्य पाञ्चाल्याश्च स्वयंवरम् ॥ (८।२)

मातृषष्ठास्तु ते तेन गुरुणा संगतास्तदा । (९।१)

नाथवन्तम् इवात्मानं मेनिरे भरतर्षभाः ॥ (९।२)

स हि वेदार्थतत्त्वज्ञस्तेषां गुरुर् उदारधीः । (१०।१)

तेन धर्मविदा पार्था याज्याः सर्वविदा कृताः ॥ (१०।२)

वीरांस्तु स हि तान् मेने प्राप्तराज्यान् स्वधर्मतः । (११।१)

बुद्धिवीर्यबलोत्साहैर् युक्तान् देवान् इवापरान् ॥ (११।२)

कृतस्वस्त्ययनास्तेन ततस्ते मनुजाधिपाः । (१२।१)

मेनिरे सहिता गन्तुं पाञ्चाल्यास्तं स्वयंवरम् ॥ (१२।२)

वेदविच्चैव वाग्मी च धौम्यः श्रीमान् द्विजोत्तमः । (१३।१)

तेजसा चैव बुद्ध्या च रूपेण यशसा श्रिया । (१३।२)

मन्त्रैश्च विविधैर् धौम्यस्तुल्य आसीद् बृहस्पतेः । (१३।३)

स चापि विप्रस्तान् मेने स्वभावाभ्यधिकान् भुवि ॥ (१३।४)