संजय उवाच । (१।१)

प्रियम् इन्द्रस्य सततं सखायम् अमितौजसम् । (१।२)

हत्वा प्राग्ज्योतिषं पार्थः प्रदक्षिणम् अवर्तत ॥ (१।३)

ततो गान्धारराजस्य सुतौ परपुरंजयौ । (२।१)

आर्छेताम् अर्जुनं संख्ये भ्रातरौ वृषकाचलौ ॥ (२।२)

तौ समेत्यार्जुनं वीरौ पुरः पश्चाच्च धन्विनौ । (३।१)

अविध्येतां महावेगैर् निशितैर् आशुगैर् भृशम् ॥ (३।२)

वृषकस्य हयान् सूतं धनुश्छत्रं रथं ध्वजम् । (४।१)

तिलशो व्यधमत् पार्थः सौबलस्य शितैः शरैः ॥ (४।२)

ततो ऽर्जुनः शरव्रातैर् नानाप्रहरणैर् अपि । (५।१)

गान्धारान् व्याकुलांश्चक्रे सौबलप्रमुखान् पुनः ॥ (५।२)

ततः पञ्चशतान् वीरान् गान्धारान् उद्यतायुधान् । (६।१)

प्राहिणोन्मृत्युलोकाय क्रुद्धो बाणैर् धनंजयः ॥ (६।२)

हताश्वात् तु रथात् तूर्णम् अवतीर्य महाभुजः । (७।१)

आरुरोह रथं भ्रातुर् अन्यच्च धनुर् आददे ॥ (७।२)

तावेकरथम् आरूढौ भ्रातरौ वृषकाचलौ । (८।१)

शरवर्षेण बीभत्सुम् अविध्येतां पुनः पुनः ॥ (८।२)

स्यालौ तव महात्मानौ राजानौ वृषकाचलौ । (९।१)

भृशं निजघ्नतुः पार्थम् इन्द्रं वृत्रबलाविव ॥ (९।२)

लब्धलक्ष्यौ तु गान्धाराव् अहतां पाण्डवं पुनः । (१०।१)

निदाघवार्षिकौ मासौ लोकं घर्माम्बुभिर् यथा ॥ (१०।२)

तौ रथस्थौ नरव्याघ्रौ राजानौ वृषकाचलौ । (११।१)

संश्लिष्टाङ्गौ स्थितौ राजञ् जघानैकेषुणार्जुनः ॥ (११।२)

तौ रथात् सिंहसंकाशौ लोहिताक्षौ महाभुजौ । (१२।१)

गतासू पेततुर् वीरौ सोदर्यावेकलक्षणौ ॥ (१२।२)

तयोर् देहौ रथाद् भूमिं गतौ बन्धुजनप्रियौ । (१३।१)

यशो दश दिशः पुण्यं गमयित्वा व्यवस्थितौ ॥ (१३।२)

दृष्ट्वा विनिहतौ संख्ये मातुलावपलायिनौ । (१४।१)

भृशं मुमुचुर् अश्रूणि पुत्रास्तव विशां पते ॥ (१४।२)

निहतौ भ्रातरौ दृष्ट्वा मायाशतविशारदः । (१५।१)

कृष्णौ संमोहयन्मायां विदधे शकुनिस्ततः ॥ (१५।२)

लगुडायोगुडाश्मानः शतघ्न्यश्च सशक्तयः । (१६।१)

गदापरिघनिस्त्रिंशशूलमुद्गरपट्टिशाः ॥ (१६।२)

सकम्पनर्ष्टिनखरा मुसलानि परश्वधाः । (१७।१)

क्षुराः क्षुरप्रनालीका वत्सदन्तास् त्रिसंधिनः ॥ (१७।२)

चक्राणि विशिखाः प्रासा विविधान्यायुधानि च । (१८।१)

प्रपेतुः सर्वतो दिग्भ्यः प्रदिग्भ्यश् चार्जुनं प्रति ॥ (१८।२)

खरोष्ट्रमहिषाः सिंहा व्याघ्राः सृमरचिल्लिकाः । (१९।१)

ऋक्षाः सालावृका गृध्राः कपयो ऽथ सरीसृपाः ॥ (१९।२)

विविधानि च रक्षांसि क्षुधितान्यर्जुनं प्रति । (२०।१)

संक्रुद्धान्यभ्यधावन्त विविधानि वयांसि च ॥ (२०।२)

ततो दिव्यास्त्रविच्छूरः कुन्तीपुत्रो धनंजयः । (२१।१)

विसृजन्न् इषुजालानि सहसा तान्यताडयत् ॥ (२१।२)

ते हन्यमानाः शूरेण प्रवरैः सायकैर् दृढैः । (२२।१)

विरुवन्तो महारावान् विनेशुः सर्वतो हताः ॥ (२२।२)

ततस्तमः प्रादुरभूद् अर्जुनस्य रथं प्रति । (२३।१)

तस्माच्च तमसो वाचः क्रूराः पार्थम् अभर्त्सयन् ॥ (२३।२)

तत् तमो ऽस्त्रेण महता ज्योतिषेणार्जुनो ऽवधीत् । (२४।१)

हते तस्मिञ् जलौघास्तु प्रादुरासन् भयानकाः ॥ (२४।२)

अम्भसस्तस्य नाशार्थम् आदित्यास्त्रम् अथार्जुनः । (२५।१)

प्रायुङ्क्ताम्भस्ततस्तेन प्रायशो ऽस्त्रेण शोषितम् ॥ (२५।२)

एवं बहुविधा मायाः सौबलस्य कृताः कृताः । (२६।१)

जघानास्त्रबलेनाशु प्रहसन्न् अर्जुनस्तदा ॥ (२६।२)

तथा हतासु मायासु त्रस्तो ऽर्जुनशराहतः । (२७।१)

अपायाज्जवनैर् अश्वैः शकुनिः प्राकृतो यथा ॥ (२७।२)

ततो ऽर्जुनो ऽस्त्रविच्छ्रैष्ठ्यं दर्शयन्न् आत्मनो ऽरिषु । (२८।१)

अभ्यवर्षच्छरौघेण कौरवाणाम् अनीकिनीम् ॥ (२८।२)

सा हन्यमाना पार्थेन पुत्रस्य तव वाहिनी । (२९।१)

द्वैधीभूता महाराज गङ्गेवासाद्य पर्वतम् ॥ (२९।२)

द्रोणम् एवान्वपद्यन्त केचित् तत्र महारथाः । (३०।१)

केचिद् दुर्योधनं राजन्न् अर्द्यमानाः किरीटिना ॥ (३०।२)

नापश्याम ततस्त्वेतत् सैन्यं वै तमसावृतम् । (३१।१)

गाण्डीवस्य च निर्घोषः श्रुतो दक्षिणतो मया ॥ (३१।२)

शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषं वादित्राणां च निस्वनम् । (३२।१)

गाण्डीवस्य च निर्घोषो व्यतिक्रम्यास्पृशद् दिवम् ॥ (३२।२)

ततः पुनर् दक्षिणतः संग्रामश्चित्रयोधिनाम् । (३३।१)

सुयुद्धम् अर्जुनस्यासीद् अहं तु द्रोणम् अन्वगाम् ॥ (३३।२)

नानाविधान्यनीकानि पुत्राणां तव भारत । (३४।१)

अर्जुनो व्यधमत् काले दिवीवाभ्राणि मारुतः ॥ (३४।२)

तं वासवम् इवायान्तं भूरिवर्षशरौघिणम् । (३५।१)

महेष्वासं नरव्याघ्रं नोग्रं कश्चिद् अवारयत् ॥ (३५।२)

ते हन्यमानाः पार्थेन त्वदीया व्यथिता भृशम् । (३६।१)

स्वान् एव बहवो जघ्नुर् विद्रवन्तस्ततस्ततः ॥ (३६।२)

ते ऽर्जुनेन शरा मुक्ताः कङ्कपत्रास्तनुच्छिदः । (३७।१)

शलभा इव संपेतुः संवृण्वाना दिशो दश ॥ (३७।२)

तुरगं रथिनं नागं पदातिम् अपि मारिष । (३८।१)

विनिर्भिद्य क्षितिं जग्मुर् वल्मीकम् इव पन्नगाः ॥ (३८।२)

न च द्वितीयं व्यसृजत् कुञ्जराश्वनरेषु सः । (३९।१)

पृथग् एकशरारुग्णा निपेतुस्ते गतासवः ॥ (३९।२)

हतैर् मनुष्यैस्तुरगैश्च सर्वतः शराभिवृष्टैर् द्विरदैश्च पातितैः । (४०।१)

तदा श्वगोमायुबडाभिनादितं विचित्रम् आयोधशिरो बभूव ह ॥ (४०।२)

पिता सुतं त्यजति सुहृद्वरं सुहृत् तथैव पुत्रः पितरं शरातुरः । (४१।१)

स्वरक्षणे कृतमतयस्तदा जनास् त्यजन्ति वाहान् अपि पार्थपीडिताः ॥ (४१।२)