लोमश उवाच । (१।१)

भगीरथवचः श्रुत्वा प्रियार्थं च दिवौकसाम् । (१।२)

एवम् अस्त्विति राजानं भगवान् प्रत्यभाषत ॥ (१।३)

धारयिष्ये महाबाहो गगनात् प्रच्युतां शिवाम् । (२।१)

दिव्यां देवनदीं पुण्यां त्वत्कृते नृपसत्तम ॥ (२।२)

एवम् उक्त्वा महाबाहो हिमवन्तम् उपागमत् । (३।१)

संवृतः पार्षदैर् घोरैर् नानाप्रहरणोद्यतैः ॥ (३।२)

ततः स्थित्वा नरश्रेष्ठं भगीरथम् उवाच ह । (४।१)

प्रयाचस्व महाबाहो शैलराजसुतां नदीम् । (४।२)

पतमानां सरिच्छ्रेष्ठां धारयिष्ये त्रिविष्टपात् ॥ (४।३)

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा शर्वेण समुदाहृतम् । (५।१)

प्रयतः प्रणतो भूत्वा गङ्गां समनुचिन्तयत् ॥ (५।२)

ततः पुण्यजला रम्या राज्ञा समनुचिन्तिता । (६।१)

ईशानं च स्थितं दृष्ट्वा गगनात् सहसा च्युता ॥ (६।२)

तां प्रच्युतां ततो दृष्ट्वा देवाः सार्धं महर्षिभिः । (७।१)

गन्धर्वोरगरक्षांसि समाजग्मुर् दिदृक्षया ॥ (७।२)

ततः पपात गगनाद् गङ्गा हिमवतः सुता । (८।१)

समुद्भ्रान्तमहावर्ता मीनग्राहसमाकुला ॥ (८।२)

तां दधार हरो राजन् गङ्गां गगनमेखलाम् । (९।१)

ललाटदेशे पतितां मालां मुक्तामयीम् इव ॥ (९।२)

सा बभूव विसर्पन्ती त्रिधा राजन् समुद्रगा । (१०।१)

फेनपुञ्जाकुलजला हंसानाम् इव पङ्क्तयः ॥ (१०।२)

क्वचिद् आभोगकुटिला प्रस्खलन्ती क्वचित् क्वचित् । (११।१)

स्वफेनपटसंवीता मत्तेव प्रमदाव्रजत् । (११।२)

क्वचित् सा तोयनिनदैर् नदन्ती नादम् उत्तमम् ॥ (११।३)

एवं प्रकारान् सुबहून् कुर्वन्ती गगनाच्च्युता । (१२।१)

पृथिवीतलम् आसाद्य भगीरथम् अथाब्रवीत् ॥ (१२।२)

दर्शयस्व महाराज मार्गं केन व्रजाम्यहम् । (१३।१)

त्वदर्थम् अवतीर्णास्मि पृथिवीं पृथिवीपते ॥ (१३।२)

एतच्छ्रुत्वा वचो राजा प्रातिष्ठत भगीरथः । (१४।१)

यत्र तानि शरीराणि सागराणां महात्मनाम् । (१४।२)

पावनार्थं नरश्रेष्ठ पुण्येन सलिलेन ह ॥ (१४।३)

गङ्गाया धारणं कृत्वा हरो लोकनमस्कृतः । (१५।१)

कैलासं पर्वतश्रेष्ठं जगाम त्रिदशैः सह ॥ (१५।२)

समुद्रं च समासाद्य गङ्गया सहितो नृपः । (१६।१)

पूरयामास वेगेन समुद्रं वरुणालयम् ॥ (१६।२)

दुहितृत्वे च नृपतिर् गङ्गां समनुकल्पयत् । (१७।१)

पितॄणां चोदकं तत्र ददौ पूर्णमनोरथः ॥ (१७।२)

एतत् ते सर्वम् आख्यातं गङ्गा त्रिपथगा यथा । (१८।१)

पूरणार्थं समुद्रस्य पृथिवीम् अवतारिता ॥ (१८।२)

समुद्रश्च यथा पीतः कारणार्थे महात्मना । (१९।१)

वातापिश् च यथा नीतः क्षयं स ब्रह्महा प्रभो । (१९।२)

अगस्त्येन महाराज यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ (१९।३)