संजय उवाच । (१।१)

अथाब्रवीद् वासुदेवो रथस्थो राधेय दिष्ट्या स्मरसीह धर्मम् । (१।२)

प्रायेण नीचा व्यसनेषु मग्ना निन्दन्ति दैवं कुकृतं न तत् तत् ॥ (१।३)

यद् द्रौपदीम् एकवस्त्रां सभायाम् आनाय्य त्वं चैव सुयोधनश् च । (२।१)

दुःशासनः शकुनिः सौबलश् च न ते कर्ण प्रत्यभात् तत्र धर्मः ॥ (२।२)

यदा सभायां कौन्तेयम् अनक्षज्ञं युधिष्ठिरम् । (३।१)

अक्षज्ञः शकुनिर् जेता तदा धर्मः क्व ते गतः ॥ (३।२)

यदा रजस्वलां कृष्णां दुःशासनवशे स्थिताम् । (४।१)

सभायां प्राहसः कर्ण क्व ते धर्मस् तदा गतः ॥ (४।२)

राज्यलुब्धः पुनः कर्ण समाह्वयसि पाण्डवम् । (५।१)

गान्धारराजम् आश्रित्य क्व ते धर्मस् तदा गतः ॥ (५।२)

एवम् उक्ते तु राधेये वासुदेवेन पाण्डवम् । (६।१)

मन्युर् अभ्याविशत् तीव्रः स्मृत्वा तत् तद् धनंजयम् ॥ (६।२)

तस्य क्रोधेन सर्वेभ्यः स्रोतोभ्यस् तेजसो ऽर्चिषः । (७।१)

प्रादुरासन् महाराज तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (७।२)

तं समीक्ष्य ततः कर्णो ब्रह्मास्त्रेण धनंजयम् । (८।१)

अभ्यवर्षत् पुनर् यत्नम् अकरोद् रथसर्जने । (८।२)

तद् अस्त्रम् अस्त्रेणावार्य प्रजहारास्य पाण्डवः ॥ (८।३)

ततो ऽन्यद् अस्त्रं कौन्तेयो दयितं जातवेदसः । (९।१)

मुमोच कर्णम् उद्दिश्य तत् प्रजज्वाल वै भृशम् ॥ (९।२)

वारुणेन ततः कर्णः शमयामास पावकम् । (१०।१)

जीमूतैश् च दिशः सर्वाश् चक्रे तिमिरदुर्दिनाः ॥ (१०।२)

पाण्डवेयस् त्व् असंभ्रान्तो वायव्यास्त्रेण वीर्यवान् । (११।१)

अपोवाह तदाभ्राणि राधेयस्य प्रपश्यतः ॥ (११।२)

तं हस्तिकक्ष्याप्रवरं च बाणैः सुवर्णमुक्तामणिवज्रमृष्टम् । (१२।१)

कालप्रयत्नोत्तमशिल्पियत्नैः कृतं सुरूपं वितमस्कम् उच्चैः ॥ (१२।२)

ऊर्जस्करं तव सैन्यस्य नित्यम् अमित्रवित्रासनम् ईड्यरूपम् । (१३।१)

विख्यातम् आदित्यसमस्य लोके त्विषा समं पावकभानुचन्द्रैः ॥ (१३।२)

ततः क्षुरेणाधिरथेः किरीटी सुवर्णपुङ्खेन शितेन यत्तः । (१४।१)

श्रिया ज्वलन्तं ध्वजम् उन्ममाथ महारथस्याधिरथेर् महात्मा ॥ (१४।२)

यशश् च धर्मश् च जयश् च मारिष प्रियाणि सर्वाणि च तेन केतुना । (१५।१)

तदा कुरूणां हृदयानि चापतन् बभूव हाहेति च निस्वनो महान् ॥ (१५।२)

अथ त्वरन् कर्णवधाय पाण्डवो महेन्द्रवज्रानलदण्डसंनिभम् । (१६।१)

आदत्त पार्थो ऽञ्जलिकं निषङ्गात् सहस्ररश्मेर् इव रश्मिम् उत्तमम् ॥ (१६।२)

मर्मच्छिदं शोणितमांसदिग्धं वैश्वानरार्कप्रतिमं महार्हम् । (१७।१)

नराश्वनागासुहरं त्र्यरत्निं षड्वाजम् अञ्जोगतिम् उग्रवेगम् ॥ (१७।२)

सहस्रनेत्राशनितुल्यतेजसं समानक्रव्यादम् इवातिदुःसहम् । (१८।१)

पिनाकनारायणचक्रसंनिभं भयंकरं प्राणभृतां विनाशनम् ॥ (१८।२)

युक्त्वा महास्त्रेण परेण मन्त्रविद् विकृष्य गाण्डीवम् उवाच सस्वनम् । (१९।१)

अयं महास्त्रो ऽप्रतिमो धृतः शरः शरीरभिच् चासुहरश् च दुर्हृदः ॥ (१९।२)

तपो ऽस्ति तप्तं गुरवश् च तोषिता मया यद् इष्टं सुहृदां तथा श्रुतम् । (२०।१)

अनेन सत्येन निहन्त्व् अयं शरः सुदंशितः कर्णम् अरिं ममाजितः ॥ (२०।२)

इत्य् ऊचिवांस् तं स मुमोच बाणं धनंजयः कर्णवधाय घोरम् । (२१।१)

कृत्याम् अथर्वाङ्गिरसीम् इवोग्रां दीप्ताम् असह्यां युधि मृत्युनापि ॥ (२१।२)

ब्रुवन् किरीटी तम् अतिप्रहृष्टो अयं शरो मे विजयावहो ऽस्तु । (२२।१)

जिघांसुर् अर्केन्दुसमप्रभावः कर्णं समाप्तिं नयतां यमाय ॥ (२२।२)

तेनेषुवर्येण किरीटमाली प्रहृष्टरूपो विजयावहेन । (२३।१)

जिघांसुर् अर्केन्दुसमप्रभेण चक्रे विषक्तं रिपुम् आततायी ॥ (२३।२)

तद् उद्यतादित्यसमानवर्चसं शरन्नभोमध्यगभास्करोपमम् । (२४।१)

वराङ्गम् उर्व्याम् अपतच् चमूपतेर् दिवाकरो ऽस्ताद् इव रक्तमण्डलः ॥ (२४।२)

तद् अस्य देही सततं सुखोदितं स्वरूपम् अत्यर्थम् उदारकर्मणः । (२५।१)

परेण कृच्छ्रेण शरीरम् अत्यजद् गृहं महर्द्धीव ससङ्गम् ईश्वरः ॥ (२५।२)

शरैर् विभुग्नं व्यसु तद् विवर्मणः पपात कर्णस्य शरीरम् उच्छ्रितम् । (२६।१)

स्रवद्व्रणं गैरिकतोयविस्रवं गिरेर् यथा वज्रहतं शिरस् तथा ॥ (२६।२)

देहात् तु कर्णस्य निपातितस्य तेजो दीप्तं खं विगाह्याचिरेण । (२७।१)

तद् अद्भुतं सर्वमनुष्ययोधाः पश्यन्ति राजन् निहते स्म कर्णे ॥ (२७।२)

तं सोमकाः प्रेक्ष्य हतं शयानं प्रीता नादं सह सैन्यैर् अकुर्वन् । (२८।१)

तूर्याणि चाजघ्नुर् अतीव हृष्टा वासांसि चैवादुधुवुर् भुजांश् च । (२८।२)

बलान्विताश् चाप्य् अपरे ह्य् अनृत्यन्न् अन्योन्यम् आश्लिष्य नदन्त ऊचुः ॥ (२८।३)

दृष्ट्वा तु कर्णं भुवि निष्टनन्तं हतं रथात् सायकेनावभिन्नम् । (२९।१)

महानिलेनाग्निम् इवापविद्धं यज्ञावसाने शयने निशान्ते ॥ (२९।२)

शरैर् आचितसर्वाङ्गः शोणितौघपरिप्लुतः । (३०।१)

विभाति देहः कर्णस्य स्वरश्मिभिर् इवांशुमान् ॥ (३०।२)

प्रताप्य सेनाम् आमित्रीं दीप्तैः शरगभस्तिभिः । (३१।१)

बलिनार्जुनकालेन नीतो ऽस्तं कर्णभास्करः ॥ (३१।२)

अस्तं गच्छन् यथादित्यः प्रभाम् आदाय गच्छति । (३२।१)

एवं जीवितम् आदाय कर्णस्येषुर् जगाम ह ॥ (३२।२)

अपराह्णे पराह्णस्य सूतपुत्रस्य मारिष । (३३।१)

छिन्नम् अञ्जलिकेनाजौ सोत्सेधम् अपतच्छिरः ॥ (३३।२)

उपर्य् उपरि सैन्यानां तस्य शत्रोस् तद् अञ्जसा । (३४।१)

शिरः कर्णस्य सोत्सेधम् इषुः सो ऽपाहरद् द्रुतम् ॥ (३४।२)

संजय उवाच । (३५।१)

कर्णं तु शूरं पतितं पृथिव्यां शराचितं शोणितदिग्धगात्रम् । (३५।२)

दृष्ट्वा शयानं भुवि मद्रराजश् छिन्नध्वजेनापययौ रथेन ॥ (३५।३)

कर्णे हते कुरवः प्राद्रवन्त भयार्दिता गाढविद्धाश् च संख्ये । (३६।१)

अवेक्षमाणा मुहुर् अर्जुनस्य ध्वजं महान्तं वपुषा ज्वलन्तम् ॥ (३६।२)

सहस्रनेत्रप्रतिमानकर्मणः सहस्रपत्रप्रतिमाननं शुभम् । (३७।१)

सहस्ररश्मिर् दिनसंक्षये यथा तथापतत् तस्य शिरो वसुंधराम् ॥ (३७।२)