वैशंपायन उवाच । (१।१)

भ्रातुर् वचस्तत् प्रसमीक्ष्य सर्वे ज्येष्ठस्य पाण्डोस्तनयास्तदानीम् । (१।२)

तम् एवार्थं ध्यायमाना मनोभिर् आसांचक्रुर् अथ तत्रामितौजाः ॥ (१।३)

वृष्णिप्रवीरस्तु कुरुप्रवीरान् आशङ्कमानः सहरौहिणेयः । (२।१)

जगाम तां भार्गवकर्मशालां यत्रासते ते पुरुषप्रवीराः ॥ (२।२)

तत्रोपविष्टं पृथुदीर्घबाहुं ददर्श कृष्णः सहरौहिणेयः । (३।१)

अजातशत्रुं परिवार्य तांश्च उपोपविष्टाञ्ज्वलनप्रकाशान् ॥ (३।२)

ततो ऽब्रवीद् वासुदेवो ऽभिगम्य कुन्तीसुतं धर्मभृतां वरिष्ठम् । (४।१)

कृष्णो ऽहम् अस्मीति निपीड्य पादौ युधिष्ठिरस्याजमीढस्य राज्ञः ॥ (४।२)

तथैव तस्याप्यनु रौहिणेयस् तौ चापि हृष्टाः कुरवो ऽभ्यनन्दन् । (५।१)

पितृष्वसुश् चापि यदुप्रवीराव् अगृह्णतां भारतमुख्यपादौ ॥ (५।२)

अजातशत्रुश्च कुरुप्रवीरः पप्रच्छ कृष्णं कुशलं निवेद्य । (६।१)

कथं वयं वासुदेव त्वयेह गूढा वसन्तो विदिताः स्म सर्वे ॥ (६।२)

तम् अब्रवीद् वासुदेवः प्रहस्य गूढो ऽप्यग्निर् ज्ञायत एव राजन् । (७।१)

तं विक्रमं पाण्डवेयानतीत्य को ऽन्यः कर्ता विद्यते मानुषेषु ॥ (७।२)

दिष्ट्या तस्मात् पावकात् सम्प्रमुक्ता यूयं सर्वे पाण्डवाः शत्रुसाहाः । (८।१)

दिष्ट्या पापो धृतराष्ट्रस्य पुत्रः सहामात्यो न सकामो ऽभविष्यत् । (८।२)

दिष्ट्या कृष्णा वीर्यम् आश्रित्य लब्धा दिष्ट्या भूयः शश्वद् एवं कृतार्थाः ॥ (८।३)

भद्रं वो ऽस्तु निहितं यद् गुहायां विवर्धध्वं ज्वलन इवेध्यमानः । (९।१)

मा वो विद्युः पार्थिवाः केचनेह यास्यावहे शिबिरायैव तावत् । (९।२)

सो ऽनुज्ञातः पाण्डवेनाव्ययश्रीः प्रायाच्छीघ्रं बलदेवेन सार्धम् । (९।३)

तत्रैवासन् पाण्डवाश्चाजघन्या मात्रा सार्धं कृष्णया चापि वीराः ॥ (९।४)