वैशंपायन उवाच । (१।१)

एवम् उक्तस्तु विमनास्तिर्यग्दृष्टिर् अधोमुखः । (१।२)

संहत्य च भ्रुवोर् मध्यं न किंचिद् व्याजहार ह ॥ (१।३)

तं वै विमनसं दृष्ट्वा सम्प्रेक्ष्यान्योन्यम् अन्तिकात् । (२।१)

पुनर् एवोत्तरं वाक्यम् उक्तवन्तौ नरर्षभौ ॥ (२।२)

भीष्म उवाच । (३।१)

शुश्रूषुम् अनसूयं च ब्रह्मण्यं सत्यसंगरम् । (३।२)

प्रतियोत्स्यामहे पार्थम् अतो दुःखतरं नु किम् ॥ (३।३)

द्रोण उवाच । (४।१)

अश्वत्थाम्नि यथा पुत्रे भूयो मम धनंजये । (४।२)

बहुमानः परो राजन् संनतिश्च कपिध्वजे ॥ (४।३)

तं चेत् पुत्रात् प्रियतरं प्रतियोत्स्ये धनंजयम् । (५।१)

क्षत्रधर्मम् अनुष्ठाय धिग् अस्तु क्षत्रजीविकाम् ॥ (५।२)

यस्य लोके समो नास्ति कश्चिद् अन्यो धनुर्धरः । (६।१)

मत्प्रसादात् स बीभत्सुः श्रेयान् अन्यैर् धनुर्धरैः ॥ (६।२)

मित्रध्रुग् दुष्टभावश्च नास्तिको ऽथानृजुः शठः । (७।१)

न सत्सु लभते पूजां यज्ञे मूर्ख इवागतः ॥ (७।२)

वार्यमाणो ऽपि पापेभ्यः पापात्मा पापम् इच्छति । (८।१)

चोद्यमानो ऽपि पापेन शुभात्मा शुभम् इच्छति ॥ (८।२)

मिथ्योपचरिता ह्येते वर्तमाना ह्यनु प्रिये । (९।१)

अहितत्वाय कल्पन्ते दोषा भरतसत्तम ॥ (९।२)

त्वम् उक्तः कुरुवृद्धेन मया च विदुरेण च । (१०।१)

वासुदेवेन च तथा श्रेयो नैवाभिपद्यसे ॥ (१०।२)

अस्ति मे बलम् इत्येव सहसा त्वं तितीर्षसि । (११।१)

सग्राहनक्रमकरं गङ्गावेगम् इवोष्णगे ॥ (११।२)

वास एव यथा हि त्वं प्रावृण्वानो ऽद्य मन्यसे । (१२।१)

स्रजं त्यक्ताम् इव प्राप्य लोभाद् यौधिष्ठिरीं श्रियम् ॥ (१२।२)

द्रौपदीसहितं पार्थं सायुधैर् भ्रातृभिर् वृतम् । (१३।१)

वनस्थम् अपि राज्यस्थः पाण्डवं को ऽतिजीवति ॥ (१३।२)

निदेशे यस्य राजानः सर्वे तिष्ठन्ति किंकराः । (१४।१)

तम् ऐलविलम् आसाद्य धर्मराजो व्यराजत ॥ (१४।२)

कुबेरसदनं प्राप्य ततो रत्नान्यवाप्य च । (१५।१)

स्फीतम् आक्रम्य ते राष्ट्रं राज्यम् इच्छन्ति पाण्डवाः ॥ (१५।२)

दत्तं हुतम् अधीतं च ब्राह्मणास्तर्पिता धनैः । (१६।१)

आवयोर् गतम् आयुश्च कृतकृत्यौ च विद्धि नौ ॥ (१६।२)

त्वं तु हित्वा सुखं राज्यं मित्राणि च धनानि च । (१७।१)

विग्रहं पाण्डवैः कृत्वा महद् व्यसनम् आप्स्यसि ॥ (१७।२)

द्रौपदी यस्य चाशास्ते विजयं सत्यवादिनी । (१८।१)

तपोघोरव्रता देवी न त्वं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ (१८।२)

मन्त्री जनार्दनो यस्य भ्राता यस्य धनंजयः । (१९।१)

सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठं कथं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ (१९।२)

सहाया ब्राह्मणा यस्य धृतिमन्तो जितेन्द्रियाः । (२०।१)

तम् उग्रतपसं वीरं कथं जेष्यसि पाण्डवम् ॥ (२०।२)

पुनर् उक्तं च वक्ष्यामि यत् कार्यं भूतिम् इच्छता । (२१।१)

सुहृदा मज्जमानेषु सुहृत्सु व्यसनार्णवे ॥ (२१।२)

अलं युद्धेन तैर् वीरैः शाम्य त्वं कुरुवृद्धये । (२२।१)

मा गमः ससुतामात्यः सबलश्च पराभवम् ॥ (२२।२)