युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

उत सन्तम् असन्तं च बालं वृद्धं च संजय । (१।२)

उताबलं बलीयांसं धाता प्रकुरुते वशे ॥ (१।३)

उत बालाय पाण्डित्यं पण्डितायोत बालताम् । (२।१)

ददाति सर्वम् ईशानः पुरस्ताच्छुक्रम् उच्चरन् ॥ (२।२)

अलं विज्ञापनाय स्याद् आचक्षीथा यथातथम् । (३।१)

अथो मन्त्रं मन्त्रयित्वा अन्योन्येनातिहृष्टवत् ॥ (३।२)

गावल्गणे कुरून् गत्वा धृतराष्ट्रं महाबलम् । (४।१)

अभिवाद्योपसंगृह्य ततः पृच्छेर् अनामयम् ॥ (४।२)

ब्रूयाश्चैनं त्वम् आसीनं कुरुभिः परिवारितम् । (५।१)

तवैव राजन् वीर्येण सुखं जीवन्ति पाण्डवाः ॥ (५।२)

तव प्रसादाद् बालास्ते प्राप्ता राज्यम् अरिंदम । (६।१)

राज्ये तान् स्थापयित्वाग्रे नोपेक्षीर् विनशिष्यतः ॥ (६।२)

सर्वम् अप्येतद् एकस्य नालं संजय कस्यचित् । (७।१)

तात संहत्य जीवामो मा द्विषद्भ्यो वशं गमः ॥ (७।२)

तथा भीष्मं शांतनवं भारतानां पितामहम् । (८।१)

शिरसाभिवदेथास्त्वं मम नाम प्रकीर्तयन् ॥ (८।२)

अभिवाद्य च वक्तव्यस्ततो ऽस्माकं पितामहः । (९।१)

भवता शंतनोर् वंशो निमग्नः पुनर् उद्धृतः ॥ (९।२)

स त्वं कुरु तथा तात स्वमतेन पितामह । (१०।१)

यथा जीवन्ति ते पौत्राः प्रीतिमन्तः परस्परम् ॥ (१०।२)

तथैव विदुरं ब्रूयाः कुरूणां मन्त्रधारिणम् । (११।१)

अयुद्धं सौम्य भाषस्व हितकामो युधिष्ठिरः ॥ (११।२)

अथो सुयोधनं ब्रूया राजपुत्रम् अमर्षणम् । (१२।१)

मध्ये कुरूणाम् आसीनम् अनुनीय पुनः पुनः ॥ (१२।२)

अपश्यन्माम् उपेक्षन्तं कृष्णाम् एकां सभागताम् । (१३।१)

तद्दुःखम् अतितिक्षाम मा वधीष्म कुरून् इति ॥ (१३।२)

एवं पूर्वापरान् क्लेशान् अतितिक्षन्त पाण्डवाः । (१४।१)

यथा बलीयसः सन्तस्तत् सर्वं कुरवो विदुः ॥ (१४।२)

यन्नः प्राव्राजयः सौम्य अजिनैः प्रतिवासितान् । (१५।१)

तद्दुःखम् अतितिक्षाम मा वधीष्म कुरून् इति ॥ (१५।२)

यत् तत् सभायाम् आक्रम्य कृष्णां केशेष्वधर्षयत् । (१६।१)

दुःशासनस्ते ऽनुमते तच्चास्माभिर् उपेक्षितम् ॥ (१६।२)

यथोचितं स्वकं भागं लभेमहि परंतप । (१७।१)

निवर्तय परद्रव्ये बुद्धिं गृद्धां नरर्षभ ॥ (१७।२)

शान्तिर् एवं भवेद् राजन् प्रीतिश्चैव परस्परम् । (१८।१)

राज्यैकदेशम् अपि नः प्रयच्छ शमम् इच्छताम् ॥ (१८।२)

कुशस्थलं वृकस्थलम् आसन्दी वारणावतम् । (१९।१)

अवसानं भवेद् अत्र किंचिद् एव तु पञ्चमम् ॥ (१९।२)

भ्रातॄणां देहि पञ्चानां ग्रामान् पञ्च सुयोधन । (२०।१)

शान्तिर् नो ऽस्तु महाप्राज्ञ ज्ञातिभिः सह संजय ॥ (२०।२)

भ्राता भ्रातरम् अन्वेतु पिता पुत्रेण युज्यताम् । (२१।१)

स्मयमानाः समायान्तु पाञ्चालाः कुरुभिः सह ॥ (२१।२)

अक्षतान् कुरुपाञ्चालान् पश्येम इति कामये । (२२।१)

सर्वे सुमनसस्तात शाम्याम भरतर्षभ ॥ (२२।२)

अलम् एव शमायास्मि तथा युद्धाय संजय । (२३।१)

धर्मार्थयोर् अलं चाहं मृदवे दारुणाय च ॥ (२३।२)