संजय उवाच । (१।१)

एवं ते पाण्डवाः सर्वे पुरस्कृत्य शिखण्डिनम् । (१।२)

विव्यधुः समरे भीष्मं परिवार्य समन्ततः ॥ (१।३)

शतघ्नीभिः सुघोराभिः पट्टिशैः सपरश्वधैः । (२।१)

मुद्गरैर् मुसलैः प्रासैः क्षेपणीभिश्च सर्वशः ॥ (२।२)

शरैः कनकपुङ्खैश्च शक्तितोमरकम्पनैः । (३।१)

नाराचैर् वत्सदन्तैश्च भुशुण्डीभिश्च भारत । (३।२)

अताडयन् रणे भीष्मं सहिताः सर्वसृञ्जयाः ॥ (३।३)

स विशीर्णतनुत्राणः पीडितो बहुभिस्तदा । (४।१)

विव्यथे नैव गाङ्गेयो भिद्यमानेषु मर्मसु ॥ (४।२)

स दीप्तशरचापार्चिर् अस्त्रप्रसृतमारुतः । (५।१)

नेमिनिर्ह्रादसंनादो महास्त्रोदयपावकः ॥ (५।२)

चित्रचापमहाज्वालो वीरक्षयमहेन्धनः । (६।१)

युगान्ताग्निसमो भीष्मः परेषां समपद्यत ॥ (६।२)

निपत्य रथसंघानाम् अन्तरेण विनिःसृतः । (७।१)

दृश्यते स्म नरेन्द्राणां पुनर् मध्यगतश्चरन् ॥ (७।२)

ततः पाञ्चालराजं च धृष्टकेतुम् अतीत्य च । (८।१)

पाण्डवानीकिनीमध्यम् आससाद स वेगितः ॥ (८।२)

ततः सात्यकिभीमौ च पाण्डवं च धनंजयम् । (९।१)

द्रुपदं च विराटं च धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् ॥ (९।२)

भीमघोषैर् महावेगैर् वैरिवारणभेदिभिः । (१०।१)

षड् एतान् षड्भिर् आनर्छद् भास्करप्रतिमैः शरैः ॥ (१०।२)

तस्य ते निशितान् बाणान् संनिवार्य महारथाः । (११।१)

दशभिर् दशभिर् भीष्मम् अर्दयामासुर् ओजसा ॥ (११।२)

शिखण्डी तु रणे बाणान् यान्मुमोच महाव्रते । (१२।१)

ते भीष्मं विविशुस्तूर्णं स्वर्णपुङ्खाः शिलाशिताः ॥ (१२।२)

ततः किरीटी संरब्धो भीष्मम् एवाभ्यवर्तत । (१३।१)

शिखण्डिनं पुरस्कृत्य धनुश्चास्य समाछिनत् ॥ (१३।२)

भीष्मस्य धनुषश्छेदं नामृष्यन्त महारथाः । (१४।१)

द्रोणश्च कृतवर्मा च सैन्धवश्च जयद्रथः ॥ (१४।२)

भूरिश्रवाः शलः शल्यो भगदत्तस्तथैव च । (१५।१)

सप्तैते परमक्रुद्धाः किरीटिनम् अभिद्रुताः ॥ (१५।२)

उत्तमास्त्राणि दिव्यानि दर्शयन्तो महारथाः । (१६।१)

अभिपेतुर् भृशं क्रुद्धाश् छादयन्त स्म पाण्डवान् ॥ (१६।२)

तेषाम् आपततां शब्दः शुश्रुवे फल्गुनं प्रति । (१७।१)

उद्वृत्तानां यथा शब्दः समुद्राणां युगक्षये ॥ (१७।२)

हतानयत गृह्णीत युध्यतापि च कृन्तत । (१८।१)

इत्यासीत् तुमुलः शब्दः फल्गुनस्य रथं प्रति ॥ (१८।२)

तं शब्दं तुमुलं श्रुत्वा पाण्डवानां महारथाः । (१९।१)

अभ्यधावन् परीप्सन्तः फल्गुनं भरतर्षभ ॥ (१९।२)

सात्यकिर् भीमसेनश्च धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः । (२०।१)

विराटद्रुपदौ चोभौ राक्षसश्च घटोत्कचः ॥ (२०।२)

अभिमन्युश्च संक्रुद्धः सप्तैते क्रोधमूर्छिताः । (२१।१)

समभ्यधावंस्त्वरिताश्चित्रकार्मुकधारिणः ॥ (२१।२)

तेषां समभवद् युद्धं तुमुलं लोमहर्षणम् । (२२।१)

संग्रामे भरतश्रेष्ठ देवानां दानवैर् इव ॥ (२२।२)

शिखण्डी तु रथश्रेष्ठो रक्ष्यमाणः किरीटिना । (२३।१)

अविध्यद् दशभिर् भीष्मं छिन्नधन्वानम् आहवे । (२३।२)

सारथिं दशभिश्चास्य ध्वजं चैकेन चिच्छिदे ॥ (२३।३)

सो ऽन्यत् कार्मुकम् आदाय गाङ्गेयो वेगवत्तरम् । (२४।१)

तद् अप्यस्य शितैर् भल्लैस्त्रिभिश्चिछेद फल्गुनः ॥ (२४।२)

एवं स पाण्डवः क्रुद्ध आत्तम् आत्तं पुनः पुनः । (२५।१)

धनुर् भीष्मस्य चिछेद सव्यसाची परंतपः ॥ (२५।२)

स छिन्नधन्वा संक्रुद्धः सृक्किणी परिसंलिहन् । (२६।१)

शक्तिं जग्राह संक्रुद्धो गिरीणाम् अपि दारणीम् । (२६।२)

तां च चिक्षेप संक्रुद्धः फल्गुनस्य रथं प्रति ॥ (२६।३)

ताम् आपतन्तीं सम्प्रेक्ष्य ज्वलन्तीम् अशनीम् इव । (२७।१)

समादत्त शितान् भल्लान् पञ्च पाण्डवनन्दनः ॥ (२७।२)

तस्य चिछेद तां शक्तिं पञ्चधा पञ्चभिः शरैः । (२८।१)

संक्रुद्धो भरतश्रेष्ठ भीष्मबाहुबलेरिताम् ॥ (२८।२)

सा पपात परिच्छिन्ना संक्रुद्धेन किरीटिना । (२९।१)

मेघवृन्दपरिभ्रष्टा विच्छिन्नेव शतह्रदा ॥ (२९।२)

छिन्नां तां शक्तिम् आलोक्य भीष्मः क्रोधसमन्वितः । (३०।१)

अचिन्तयद् रणे वीरो बुद्ध्या परपुरंजयः ॥ (३०।२)

शक्तो ऽहं धनुषैकेन निहन्तुं सर्वपाण्डवान् । (३१।१)

यद्येषां न भवेद् गोप्ता विष्वक्सेनो महाबलः ॥ (३१।२)

कारणद्वयम् आस्थाय नाहं योत्स्यामि पाण्डवैः । (३२।१)

अवध्यत्वाच्च पाण्डूनां स्त्रीभावाच्च शिखण्डिनः ॥ (३२।२)

पित्रा तुष्टेन मे पूर्वं यदा कालीम् उदावहत् । (३३।१)

स्वच्छन्दमरणं दत्तम् अवध्यत्वं रणे तथा । (३३।२)

तस्मान्मृत्युम् अहं मन्ये प्राप्तकालम् इवात्मनः ॥ (३३।३)

एवं ज्ञात्वा व्यवसितं भीष्मस्यामिततेजसः । (३४।१)

ऋषयो वसवश्चैव वियत्स्था भीष्मम् अब्रुवन् ॥ (३४।२)

यत् ते व्यवसितं वीर अस्माकं सुमहत् प्रियम् । (३५।१)

तत् कुरुष्व महेष्वास युद्धाद् बुद्धिं निवर्तय ॥ (३५।२)

तस्य वाक्यस्य निधने प्रादुरासीच्छिवो ऽनिलः । (३६।१)

अनुलोमः सुगन्धी च पृषतैश्च समन्वितः ॥ (३६।२)

देवदुन्दुभयश्चैव सम्प्रणेदुर् महास्वनाः । (३७।१)

पपात पुष्पवृष्टिश्च भीष्मस्योपरि पार्थिव ॥ (३७।२)

न च तच्छुश्रुवे कश्चित् तेषां संवदतां नृप । (३८।१)

ऋते भीष्मं महाबाहुं मां चापि मुनितेजसा ॥ (३८।२)

संभ्रमश्च महान् आसीत् त्रिदशानां विशां पते । (३९।१)

पतिष्यति रथाद् भीष्मे सर्वलोकप्रिये तदा ॥ (३९।२)

इति देवगणानां च श्रुत्वा वाक्यं महामनाः । (४०।१)

ततः शांतनवो भीष्मो बीभत्सुं नाभ्यवर्तत । (४०।२)

भिद्यमानः शितैर् बाणैः सर्वावरणभेदिभिः ॥ (४०।३)

शिखण्डी तु महाराज भरतानां पितामहम् । (४१।१)

आजघानोरसि क्रुद्धो नवभिर् निशितैः शरैः ॥ (४१।२)

स तेनाभिहतः संख्ये भीष्मः कुरुपितामहः । (४२।१)

नाकम्पत महाराज क्षितिकम्पे यथाचलः ॥ (४२।२)

ततः प्रहस्य बीभत्सुर् व्याक्षिपन् गाण्डिवं धनुः । (४३।१)

गाङ्गेयं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समर्पयत् ॥ (४३।२)

पुनः शरशतेनैनं त्वरमाणो धनंजयः । (४४।१)

सर्वगात्रेषु संक्रुद्धः सर्वमर्मस्वताडयत् ॥ (४४।२)

एवम् अन्यैर् अपि भृशं वध्यमानो महारणे । (४५।१)

न चक्रुस्ते रुजं तस्य रुक्मपुङ्खाः शिलाशिताः ॥ (४५।२)

ततः किरीटी संरब्धो भीष्मम् एवाभ्यवर्तत । (४६।१)

शिखण्डिनं पुरस्कृत्य धनुश्चास्य समाछिनत् ॥ (४६।२)

अथैनं दशभिर् विद्ध्वा ध्वजम् एकेन चिच्छिदे । (४७।१)

सारथिं विशिखैश्चास्य दशभिः समकम्पयत् ॥ (४७।२)

सो ऽन्यत् कार्मुकम् आदत्त गाङ्गेयो बलवत्तरम् । (४८।१)

तद् अप्यस्य शितैर् भल्लैस्त्रिधा त्रिभिर् उपानुदत् । (४८।२)

निमेषान्तरमात्रेण आत्तम् आत्तं महारणे ॥ (४८।३)

एवम् अस्य धनूंष्याजौ चिछेद सुबहून्यपि । (४९।१)

ततः शांतनवो भीष्मो बीभत्सुं नाभ्यवर्तत ॥ (४९।२)

अथैनं पञ्चविंशत्या क्षुद्रकाणां समर्दयत् । (५०।१)

सो ऽतिविद्धो महेष्वासो दुःशासनम् अभाषत ॥ (५०।२)

एष पार्थो रणे क्रुद्धः पाण्डवानां महारथः । (५१।१)

शरैर् अनेकसाहस्रैर् माम् एवाभ्यसते रणे ॥ (५१।२)

न चैष शक्यः समरे जेतुं वज्रभृता अपि । (५२।१)

न चापि सहिता वीरा देवदानवराक्षसाः । (५२।२)

मां चैव शक्ता निर्जेतुं किमु मर्त्याः सुदुर्बलाः ॥ (५२।३)

एवं तयोः संवदतोः फल्गुनो निशितैः शरैः । (५३।१)

शिखण्डिनं पुरस्कृत्य भीष्मं विव्याध संयुगे ॥ (५३।२)

ततो दुःशासनं भूयः स्मयमानो ऽभ्यभाषत । (५४।१)

अतिविद्धः शितैर् बाणैर् भृशं गाण्डीवधन्वना ॥ (५४।२)

वज्राशनिसमस्पर्शाः शिताग्राः संप्रवेशिताः । (५५।१)

विमुक्ता अव्यवच्छिन्ना नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (५५।२)

निकृन्तमाना मर्माणि दृढावरणभेदिनः । (५६।१)

मुसलानीव मे घ्नन्ति नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (५६।२)

ब्रह्मदण्डसमस्पर्शा वज्रवेगा दुरासदाः । (५७।१)

मम प्राणान् आरुजन्ति नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (५७।२)

भुजगा इव संक्रुद्धा लेलिहाना विषोल्बणाः । (५८।१)

ममाविशन्ति मर्माणि नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (५८।२)

नाशयन्तीव मे प्राणान् यमदूता इवाहिताः । (५९।१)

गदापरिघसंस्पर्शा नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (५९।२)

कृन्तन्ति मम गात्राणि माघमासे गवाम् इव । (६०।१)

अर्जुनस्य इमे बाणा नेमे बाणाः शिखण्डिनः ॥ (६०।२)

सर्वे ह्यपि न मे दुःखं कुर्युर् अन्ये नराधिपाः । (६१।१)

वीरं गाण्डीवधन्वानम् ऋते जिष्णुं कपिध्वजम् ॥ (६१।२)

इति ब्रुवञ् शांतनवो दिधक्षुर् इव पाण्डवम् । (६२।१)

सविष्फुलिङ्गां दीप्ताग्रां शक्तिं चिक्षेप भारत ॥ (६२।२)

ताम् अस्य विशिखैश्छित्त्वा त्रिधा त्रिभिर् अपातयत् । (६३।१)

पश्यतां कुरुवीराणां सर्वेषां तत्र भारत ॥ (६३।२)

चर्माथादत्त गाङ्गेयो जातरूपपरिष्कृतम् । (६४।१)

खड्गं चान्यतरं प्रेप्सुर् मृत्योर् अग्रे जयाय वा ॥ (६४।२)

तस्य तच्छतधा चर्म व्यधमद् दंशितात्मनः । (६५।१)

रथाद् अनवरूढस्य तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (६५।२)

विनद्योच्चैः सिंह इव स्वान्यनीकान्यचोदयत् । (६६।१)

अभिद्रवत गाङ्गेयं मां वो ऽस्तु भयम् अण्वपि ॥ (६६।२)

अथ ते तोमरैः प्रासैर् बाणौघैश्च समन्ततः । (६७।१)

पट्टिशैश्च सनिस्त्रिंशैर् नानाप्रहरणैस्तथा ॥ (६७।२)

वत्सदन्तैश्च भल्लैश्च तम् एकम् अभिदुद्रुवुः । (६८।१)

सिंहनादस्ततो घोरः पाण्डवानाम् अजायत ॥ (६८।२)

तथैव तव पुत्राश्च राजन् भीष्मजयैषिणः । (६९।१)

तम् एकम् अभ्यवर्तन्त सिंहनादांश्च नेदिरे ॥ (६९।२)

तत्रासीत् तुमुलं युद्धं तावकानां परैः सह । (७०।१)

दशमे ऽहनि राजेन्द्र भीष्मार्जुनसमागमे ॥ (७०।२)

आसीद् गाङ्ग इवावर्तो मुहूर्तम् उदधेर् इव । (७१।१)

सैन्यानां युध्यमानानां निघ्नताम् इतरेतरम् ॥ (७१।२)

अगम्यरूपा पृथिवी शोणिताक्ता तदाभवत् । (७२।१)

समं च विषमं चैव न प्राज्ञायत किंचन ॥ (७२।२)

योधानाम् अयुतं हत्वा तस्मिन् स दशमे ऽहनि । (७३।१)

अतिष्ठद् आहवे भीष्मो भिद्यमानेषु मर्मसु ॥ (७३।२)

ततः सेनामुखे तस्मिन् स्थितः पार्थो धनंजयः । (७४।१)

मध्येन कुरुसैन्यानां द्रावयामास वाहिनीम् ॥ (७४।२)

वयं श्वेतहयाद् भीताः कुन्तीपुत्राद् धनंजयात् । (७५।१)

पीड्यमानाः शितैः शस्त्रैः प्रद्रवाम महारणात् ॥ (७५।२)

सौवीराः कितवाः प्राच्याः प्रतीच्योदीच्यमालवाः । (७६।१)

अभीषाहाः शूरसेनाः शिबयो ऽथ वसातयः ॥ (७६।२)

शाल्वाश्रयास्त्रिगर्ताश्च अम्बष्ठाः केकयैः सह । (७७।१)

द्वादशैते जनपदाः शरार्ता व्रणपीडिताः । (७७।२)

संग्रामे न जहुर् भीष्मं युध्यमानं किरीटिना ॥ (७७।३)

ततस्तम् एकं बहवः परिवार्य समन्ततः । (७८।१)

परिकाल्य कुरून् सर्वाञ् शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (७८।२)

निपातयत गृह्णीत विध्यताथ च कर्षत । (७९।१)

इत्यासीत् तुमुलः शब्दो राजन् भीष्मरथं प्रति ॥ (७९।२)

अभिहत्य शरौघैस्तं शतशो ऽथ सहस्रशः । (८०।१)

न तस्यासीद् अनिर्भिन्नं गात्रेष्वङ्गुलमात्रकम् ॥ (८०।२)

एवं विभो तव पिता शरैर् विशकलीकृतः । (८१।१)

शिताग्रैः फल्गुनेनाजौ प्राक्शिराः प्रापतद् रथात् । (८१।२)

किंचिच्छेषे दिनकरे पुत्राणां तव पश्यताम् ॥ (८१।३)

हा हेति दिवि देवानां पार्थिवानां च सर्वशः । (८२।१)

पतमाने रथाद् भीष्मे बभूव सुमहान् स्वनः ॥ (८२।२)

तं पतन्तम् अभिप्रेक्ष्य महात्मानं पितामहम् । (८३।१)

सह भीष्मेण सर्वेषां प्रापतन् हृदयानि नः ॥ (८३।२)

स पपात महाबाहुर् वसुधाम् अनुनादयन् । (८४।१)

इन्द्रध्वज इवोत्सृष्टः केतुः सर्वधनुष्मताम् । (८४।२)

धरणीं नास्पृशच्चापि शरसंघैः समाचितः ॥ (८४।३)

शरतल्पे महेष्वासं शयानं पुरुषर्षभम् । (८५।१)

रथात् प्रपतितं चैनं दिव्यो भावः समाविशत् ॥ (८५।२)

अभ्यवर्षत पर्जन्यः प्राकम्पत च मेदिनी । (८६।१)

पतन् स ददृशे चापि खर्वितं च दिवाकरम् ॥ (८६।२)

संज्ञां चैवालभद् वीरः कालं संचिन्त्य भारत । (८७।१)

अन्तरिक्षे च शुश्राव दिव्यां वाचं समन्ततः ॥ (८७।२)

कथं महात्मा गाङ्गेयः सर्वशस्त्रभृतां वरः । (८८।१)

कालं कर्ता नरव्याघ्रः सम्प्राप्ते दक्षिणायने ॥ (८८।२)

स्थितो ऽस्मीति च गाङ्गेयस्तच्छ्रुत्वा वाक्यम् अब्रवीत् । (८९।१)

धारयामास च प्राणान् पतितो ऽपि हि भूतले । (८९।२)

उत्तरायणम् अन्विच्छन् भीष्मः कुरुपितामहः ॥ (८९।३)

तस्य तन्मतम् आज्ञाय गङ्गा हिमवतः सुता । (९०।१)

महर्षीन् हंसरूपेण प्रेषयामास तत्र वै ॥ (९०।२)

ततः संपातिनो हंसास्त्वरिता मानसौकसः । (९१।१)

आजग्मुः सहिता द्रष्टुं भीष्मं कुरुपितामहम् । (९१।२)

यत्र शेते नरश्रेष्ठः शरतल्पे पितामहः ॥ (९१।३)

ते तु भीष्मं समासाद्य मुनयो हंसरूपिणः । (९२।१)

अपश्यञ् शरतल्पस्थं भीष्मं कुरुपितामहम् ॥ (९२।२)

ते तं दृष्ट्वा महात्मानं कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् । (९३।१)

गाङ्गेयं भरतश्रेष्ठं दक्षिणेन च भास्करम् ॥ (९३।२)

इतरेतरम् आमन्त्र्य प्राहुस्तत्र मनीषिणः । (९४।१)

भीष्म एव महात्मा सन् संस्थाता दक्षिणायने ॥ (९४।२)

इत्युक्त्वा प्रस्थितान् हंसान् दक्षिणाम् अभितो दिशम् । (९५।१)

सम्प्रेक्ष्य वै महाबुद्धिश्चिन्तयित्वा च भारत ॥ (९५।२)

तान् अब्रवीच्छांतनवो नाहं गन्ता कथंचन । (९६।१)

दक्षिणावृत्त आदित्ये एतन्मे मनसि स्थितम् ॥ (९६।२)

गमिष्यामि स्वकं स्थानम् आसीद् यन्मे पुरातनम् । (९७।१)

उदगावृत्त आदित्ये हंसाः सत्यं ब्रवीमि वः ॥ (९७।२)

धारयिष्याम्यहं प्राणान् उत्तरायणकाङ्क्षया । (९८।१)

ऐश्वर्यभूतः प्राणानाम् उत्सर्गे नियतो ह्यहम् । (९८।२)

तस्मात् प्राणान् धारयिष्ये मुमूर्षुर् उदगायने ॥ (९८।३)

यश्च दत्तो वरो मह्यं पित्रा तेन महात्मना । (९९।१)

छन्दतो मृत्युर् इत्येवं तस्य चास्तु वरस्तथा ॥ (९९।२)

धारयिष्ये ततः प्राणान् उत्सर्गे नियते सति । (१००।१)

इत्युक्त्वा तांस्तदा हंसान् अशेत शरतल्पगः ॥ (१००।२)

एवं कुरूणां पतिते शृङ्गे भीष्मे महौजसि । (१०१।१)

पाण्डवाः सृञ्जयाश्चैव सिंहनादं प्रचक्रिरे ॥ (१०१।२)

तस्मिन् हते महासत्त्वे भरतानाम् अमध्यमे । (१०२।१)

न किंचित् प्रत्यपद्यन्त पुत्रास्ते भरतर्षभ । (१०२।२)

संमोहश्चैव तुमुलः कुरूणाम् अभवत् तदा ॥ (१०२।३)

नृपा दुर्योधनमुखा निःश्वस्य रुरुदुस्ततः । (१०३।१)

विषादाच्च चिरं कालम् अतिष्ठन् विगतेन्द्रियाः ॥ (१०३।२)

दध्युश्चैव महाराज न युद्धे दधिरे मनः । (१०४।१)

ऊरुग्राहगृहीताश्च नाभ्यधावन्त पाण्डवान् ॥ (१०४।२)

अवध्ये शंतनोः पुत्रे हते भीष्मे महौजसि । (१०५।१)

अभावः सुमहान् राजन् कुरून् आगाद् अतन्द्रितः ॥ (१०५।२)

हतप्रवीराश्च वयं निकृत्ताश्च शितैः शरैः । (१०६।१)

कर्तव्यं नाभिजानीमो निर्जिताः सव्यसाचिना ॥ (१०६।२)

पाण्डवास्तु जयं लब्ध्वा परत्र च परां गतिम् । (१०७।१)

सर्वे दध्मुर् महाशङ्खाञ् शूराः परिघबाहवः । (१०७।२)

सोमकाश्च सपञ्चालाः प्राहृष्यन्त जनेश्वर ॥ (१०७।३)

ततस्तूर्यसहस्रेषु नदत्सु सुमहाबलः । (१०८।१)

आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननर्त च ॥ (१०८।२)

सेनयोर् उभयोश्चापि गाङ्गेये विनिपातिते । (१०९।१)

संन्यस्य वीराः शस्त्राणि प्राध्यायन्त समन्ततः ॥ (१०९।२)

प्राक्रोशन् प्रापतंश्चान्ये जग्मुर् मोहं तथापरे । (११०।१)

क्षत्रं चान्ये ऽभ्यनिन्दन्त भीष्मं चैके ऽभ्यपूजयन् ॥ (११०।२)

ऋषयः पितरश्चैव प्रशशंसुर् महाव्रतम् । (१११।१)

भरतानां च ये पूर्वे ते चैनं प्रशशंसिरे ॥ (१११।२)

महोपनिषदं चैव योगम् आस्थाय वीर्यवान् । (११२।१)

जपञ् शांतनवो धीमान् कालाकाङ्क्षी स्थितो ऽभवत् ॥ (११२।२)