गान्धार्युवाच । (१।१)

एष शल्यो हतः शेते साक्षान्नकुलमातुलः । (१।२)

धर्मज्ञेन सता तात धर्मराजेन संयुगे ॥ (१।३)

यस्त्वया स्पर्धते नित्यं सर्वत्र पुरुषर्षभ । (२।१)

स एष निहतः शेते मद्रराजो महारथः ॥ (२।२)

येन संगृह्णता तात रथम् आधिरथेर् युधि । (३।१)

जयार्थं पाण्डुपुत्राणां तथा तेजोवधः कृतः ॥ (३।२)

अहो धिक् पश्य शल्यस्य पूर्णचन्द्रसुदर्शनम् । (४।१)

मुखं पद्मपलाशाक्षं वडैर् आदष्टम् अव्रणम् ॥ (४।२)

एषा चामीकराभस्य तप्तकाञ्चनसप्रभा । (५।१)

आस्याद् विनिःसृता जिह्वा भक्ष्यते कृष्ण पक्षिभिः ॥ (५।२)

युधिष्ठिरेण निहतं शल्यं समितिशोभनम् । (६।१)

रुदन्त्यः पर्युपासन्ते मद्रराजकुलस्त्रियः ॥ (६।२)

एताः सुसूक्ष्मवसना मद्रराजं नरर्षभम् । (७।१)

क्रोशन्त्यभिसमासाद्य क्षत्रियाः क्षत्रियर्षभम् ॥ (७।२)

शल्यं निपतितं नार्यः परिवार्याभितः स्थिताः । (८।१)

वाशिता गृष्टयः पङ्के परिमग्नम् इवर्षभम् ॥ (८।२)

शल्यं शरणदं शूरं पश्यैनं रथसत्तमम् । (९।१)

शयानं वीरशयने शरैर् विशकलीकृतम् ॥ (९।२)

एष शैलालयो राजा भगदत्तः प्रतापवान् । (१०।१)

गजाङ्कुशधरः श्रेष्ठः शेते भुवि निपातितः ॥ (१०।२)

यस्य रुक्ममयी माला शिरस्येषा विराजते । (११।१)

श्वापदैर् भक्ष्यमाणस्य शोभयन्तीव मूर्धजान् ॥ (११।२)

एतेन किल पार्थस्य युद्धम् आसीत् सुदारुणम् । (१२।१)

लोमहर्षणम् अत्युग्रं शक्रस्य बलिना यथा ॥ (१२।२)

योधयित्वा महाबाहुर् एष पार्थं धनंजयम् । (१३।१)

संशयं गमयित्वा च कुन्तीपुत्रेण पातितः ॥ (१३।२)

यस्य नास्ति समो लोके शौर्ये वीर्ये च कश्चन । (१४।१)

स एष निहतः शेते भीष्मो भीष्मकृद् आहवे ॥ (१४।२)

पश्य शांतनवं कृष्ण शयानं सूर्यवर्चसम् । (१५।१)

युगान्त इव कालेन पातितं सूर्यम् अम्बरात् ॥ (१५।२)

एष तप्त्वा रणे शत्रूञ् शस्त्रतापेन वीर्यवान् । (१६।१)

नरसूर्यो ऽस्तम् अभ्येति सूर्यो ऽस्तम् इव केशव ॥ (१६।२)

शरतल्पगतं वीरं धर्मे देवापिना समम् । (१७।१)

शयानं वीरशयने पश्य शूरनिषेविते ॥ (१७।२)

कर्णिनालीकनाराचैर् आस्तीर्य शयनोत्तमम् । (१८।१)

आविश्य शेते भगवान् स्कन्दः शरवणं यथा ॥ (१८।२)

अतूलपूर्णं गाङ्गेयस्त्रिभिर् बाणैः समन्वितम् । (१९।१)

उपधायोपधानाग्र्यं दत्तं गाण्डीवधन्वना ॥ (१९।२)

पालयानः पितुः शास्त्रम् ऊर्ध्वरेता महायशाः । (२०।१)

एष शांतनवः शेते माधवाप्रतिमो युधि ॥ (२०।२)

धर्मात्मा तात धर्मज्ञः पारंपर्येण निर्णये । (२१।१)

अमर्त्य इव मर्त्यः सन्न् एष प्राणान् अधारयत् ॥ (२१।२)

नास्ति युद्धे कृती कश्चिन्न विद्वान्न पराक्रमी । (२२।१)

यत्र शांतनवो भीष्मः शेते ऽद्य निहतः परैः ॥ (२२।२)

स्वयम् एतेन शूरेण पृच्छ्यमानेन पाण्डवैः । (२३।१)

धर्मज्ञेनाहवे मृत्युर् आख्यातः सत्यवादिना ॥ (२३।२)

प्रनष्टः कुरुवंशश्च पुनर् येन समुद्धृतः । (२४।१)

स गतः कुरुभिः सार्धं महाबुद्धिः पराभवम् ॥ (२४।२)

धर्मेषु कुरवः कं नु परिप्रक्ष्यन्ति माधव । (२५।१)

गते देवव्रते स्वर्गं देवकल्पे नरर्षभे ॥ (२५।२)

अर्जुनस्य विनेतारम् आचार्यं सात्यकेस्तथा । (२६।१)

तं पश्य पतितं द्रोणं कुरूणां गुरुसत्तमम् ॥ (२६।२)

अस्त्रं चतुर्विधं वेद यथैव त्रिदशेश्वरः । (२७।१)

भार्गवो वा महावीर्यस्तथा द्रोणो ऽपि माधव ॥ (२७।२)

यस्य प्रसादाद् बीभत्सुः पाण्डवः कर्म दुष्करम् । (२८।१)

चकार स हतः शेते नैनम् अस्त्राण्यपालयन् ॥ (२८।२)

यं पुरोधाय कुरव आह्वयन्ति स्म पाण्डवान् । (२९।१)

सो ऽयं शस्त्रभृतां श्रेष्ठो द्रोणः शस्त्रैः पृथक् कृतः ॥ (२९।२)

यस्य निर्दहतः सेनां गतिर् अग्नेर् इवाभवत् । (३०।१)

स भूमौ निहतः शेते शान्तार्चिर् इव पावकः ॥ (३०।२)

धनुर् मुष्टिर् अशीर्णश्च हस्तावापश्च माधव । (३१।१)

द्रोणस्य निहतस्यापि दृश्यते जीवतो यथा ॥ (३१।२)

वेदा यस्माच्च चत्वारः सर्वास्त्राणि च केशव । (३२।१)

अनपेतानि वै शूराद् यथैवादौ प्रजापतेः ॥ (३२।२)

वन्दनार्हाविमौ तस्य बन्दिभिर् वन्दितौ शुभौ । (३३।१)

गोमायवो विकर्षन्ति पादौ शिष्यशतार्चितौ ॥ (३३।२)

द्रोणं द्रुपदपुत्रेण निहतं मधुसूदन । (३४।१)

कृपी कृपणम् अन्वास्ते दुःखोपहतचेतना ॥ (३४।२)

तां पश्य रुदतीम् आर्तां मुक्तकेशीम् अधोमुखीम् । (३५।१)

हतं पतिम् उपासन्तीं द्रोणं शस्त्रभृतां वरम् ॥ (३५।२)

बाणैर् भिन्नतनुत्राणं धृष्टद्युम्नेन केशव । (३६।१)

उपास्ते वै मृधे द्रोणं जटिला ब्रह्मचारिणी ॥ (३६।२)

प्रेतकृत्ये च यतते कृपी कृपणम् आतुरा । (३७।१)

हतस्य समरे भर्तुः सुकुमारी यशस्विनी ॥ (३७।२)

अग्नीन् आहृत्य विधिवच्चितां प्रज्वाल्य सर्वशः । (३८।१)

द्रोणम् आधाय गायन्ति त्रीणि सामानि सामगाः ॥ (३८।२)

किरन्ति च चिताम् एते जटिला ब्रह्मचारिणः । (३९।१)

धनुर्भिः शक्तिभिश्चैव रथनीडैश्च माधव ॥ (३९।२)

शस्त्रैश्च विविधैर् अन्यैर् धक्ष्यन्ते भूरितेजसम् । (४०।१)

त एते द्रोणम् आधाय शंसन्ति च रुदन्ति च ॥ (४०।२)

सामभिस्त्रिभिर् अन्तःस्थैर् अनुशंसन्ति चापरे । (४१।१)

अग्नावग्निम् इवाधाय द्रोणं हुत्वा हुताशने ॥ (४१।२)

गच्छन्त्यभिमुखा गङ्गां द्रोणशिष्या द्विजातयः । (४२।१)

अपसव्यां चितिं कृत्वा पुरस्कृत्य कृपीं तदा ॥ (४२।२)