संजय उवाच । (१।१)

स तथा विरथः कर्णः पुनर् भीमेन निर्जितः । (१।२)

रथम् अन्यं समास्थाय सद्यो विव्याध पाण्डवम् ॥ (१।३)

महागजाविवासाद्य विषाणाग्रैः परस्परम् । (२।१)

शरैः पूर्णायतोत्सृष्टैर् अन्योन्यम् अभिजघ्नतुः ॥ (२।२)

अथ कर्णः शरव्रातैर् भीमं बलवद् अर्दयत् । (३।१)

ननाद बलवन्नादं पुनर् विव्याध चोरसि ॥ (३।२)

तं भीमो दशभिर् बाणैः प्रत्यविध्यद् अजिह्मगैः । (४।१)

पुनर् विव्याध विंशत्या शराणां नतपर्वणाम् ॥ (४।२)

कर्णस्तु नवभिर् भीमं विद्ध्वा राजन् स्तनान्तरे । (५।१)

ध्वजम् एकेन विव्याध सायकेन शितेन ह ॥ (५।२)

सायकानां ततः पार्थस्त्रिषष्ट्या प्रत्यविध्यत । (६।१)

तोत्त्रैर् इव महानागं कशाभिर् इव वाजिनम् ॥ (६।२)

सो ऽतिविद्धो महाराज पाण्डवेन यशस्विना । (७।१)

सृक्विणी लेलिहन् वीरः क्रोधसंरक्तलोचनः ॥ (७।२)

ततः शरं महाराज सर्वकायावदारणम् । (८।१)

प्राहिणोद् भीमसेनाय बलायेन्द्र इवाशनिम् ॥ (८।२)

स निर्भिद्य रणे पार्थं सूतपुत्रधनुश्च्युतः । (९।१)

अगच्छद् दारयन् भूमिं चित्रपुङ्खः शिलीमुखः ॥ (९।२)

सर्वशैक्यां चतुष्किष्कुं गुर्वीं रुक्माङ्गदां गदाम् । (१०।१)

प्राहिणोत् सूतपुत्राय षडस्राम् अविचारयन् ॥ (१०।२)

तया जघानाधिरथेः सदश्वान् साधुवाहिनः । (११।१)

गदया भारतः क्रुद्धो वज्रेणेन्द्र इवासुरान् ॥ (११।२)

ततो भीमो महाबाहुः क्षुराभ्यां भरतर्षभ । (१२।१)

ध्वजम् आधिरथेश्छित्त्वा सूतम् अभ्यहनत् तदा ॥ (१२।२)

हताश्वसूतम् उत्सृज्य रथं स पतितध्वजम् । (१३।१)

विस्फारयन् धनुः कर्णस्तस्थौ भारत दुर्मनाः ॥ (१३।२)

तत्राद्भुतम् अपश्याम राधेयस्य पराक्रमम् । (१४।१)

विरथो रथिनां श्रेष्ठो वारयामास यद् रिपुम् ॥ (१४।२)

विरथं तं रथश्रेष्ठं दृष्ट्वाधिरथिम् आहवे । (१५।१)

दुर्योधनस्ततो राजन्न् अभ्यभाषत दुर्मुखम् ॥ (१५।२)

एष दुर्मुख राधेयो भीमेन विरथीकृतः । (१६।१)

तं रथेन नरश्रेष्ठं संपादय महारथम् ॥ (१६।२)

दुर्योधनवचः श्रुत्वा ततो भारत दुर्मुखः । (१७।१)

त्वरमाणो ऽभ्ययात् कर्णं भीमं चावारयच्छरैः ॥ (१७।२)

दुर्मुखं प्रेक्ष्य संग्रामे सूतपुत्रपदानुगम् । (१८।१)

वायुपुत्रः प्रहृष्टो ऽभूत् सृक्किणी परिलेलिहन् ॥ (१८।२)

ततः कर्णं महाराज वारयित्वा शिलीमुखैः । (१९।१)

दुर्मुखाय रथं शीघ्रं प्रेषयामास पाण्डवः ॥ (१९।२)

तस्मिन् क्षणे महाराज नवभिर् नतपर्वभिः । (२०।१)

सुपुङ्खैर् दुर्मुखं भीमः शरैर् निन्ये यमक्षयम् ॥ (२०।२)

ततस्तम् एवाधिरथिः स्यन्दनं दुर्मुखे हते । (२१।१)

आस्थितः प्रबभौ राजन् दीप्यमान इवांशुमान् ॥ (२१।२)

शयानं भिन्नमर्माणं दुर्मुखं शोणितोक्षितम् । (२२।१)

दृष्ट्वा कर्णो ऽश्रुपूर्णाक्षो मुहूर्तं नाभ्यवर्तत ॥ (२२।२)

तं गतासुम् अतिक्रम्य कृत्वा कर्णः प्रदक्षिणम् । (२३।१)

दीर्घम् उष्णं श्वसन् वीरो न किंचित् प्रत्यपद्यत ॥ (२३।२)

तस्मिंस्तु विवरे राजन्नाराचान् गार्ध्रवाससः । (२४।१)

प्राहिणोत् सूतपुत्राय भीमसेनश्चतुर्दश ॥ (२४।२)

ते तस्य कवचं भित्त्वा स्वर्णपुङ्खा महौजसः । (२५।१)

हेमचित्रा महाराज द्योतयन्तो दिशो दश ॥ (२५।२)

अपिबन् सूतपुत्रस्य शोणितं रक्तभोजनाः । (२६।१)

क्रुद्धा इव मनुष्येन्द्र भुजगाः कालचोदिताः ॥ (२६।२)

प्रसर्पमाणा मेदिन्यां ते व्यरोचन्त मार्गणाः । (२७।१)

अर्धप्रविष्टाः संरब्धा बिलानीव महोरगाः ॥ (२७।२)

तं प्रत्यविध्यद् राधेयो जाम्बूनदविभूषितैः । (२८।१)

चतुर्दशभिर् अत्युग्रैर् नाराचैर् अविचारयन् ॥ (२८।२)

ते भीमसेनस्य भुजं सव्यं निर्भिद्य पत्रिणः । (२९।१)

प्राविशन्मेदिनीं भीमाः क्रौञ्चं पत्ररथा इव ॥ (२९।२)

ते व्यरोचन्त नाराचाः प्रविशन्तो वसुंधराम् । (३०।१)

गच्छत्यस्तं दिनकरे दीप्यमाना इवांशवः ॥ (३०।२)

स निर्भिन्नो रणे भीमो नाराचैर् मर्मभेदिभिः । (३१।१)

सुस्राव रुधिरं भूरि पर्वतः सलिलं यथा ॥ (३१।२)

स भीमस्त्रिभिर् आयस्तः सूतपुत्रं पतत्रिभिः । (३२।१)

सुपर्णवेगैर् विव्याध सारथिं चास्य सप्तभिः ॥ (३२।२)

स विह्वलो महाराज कर्णो भीमबलार्दितः । (३३।१)

प्राद्रवज्जवनैर् अश्वै रणं हित्वा महायशाः ॥ (३३।२)

भीमसेनस्तु विस्फार्य चापं हेमपरिष्कृतम् । (३४।१)

आहवे ऽतिरथो ऽतिष्ठज्ज्वलन्न् इव हुताशनः ॥ (३४।२)