देवा ऊचुः । (१।१)

इतः प्रदानाद् वर्तन्ते प्रजाः सर्वाश्चतुर्विधाः । (१।२)

ता भाविता भावयन्ति हव्यकव्यैर् दिवौकसः ॥ (१।३)

लोका ह्येवं वर्तयन्ति अन्योन्यं समुपाश्रिताः । (२।१)

त्वत्प्रसादान् निरुद्विग्नास् त्वयैव परिरक्षिताः ॥ (२।२)

इदं च समनुप्राप्तं लोकानां भयम् उत्तमम् । (३।१)

न च जानीम केनेमे रात्रौ वध्यन्ति ब्राह्मणाः ॥ (३।२)

क्षीणेषु च ब्राह्मणेषु पृथिवी क्षयम् एष्यति । (४।१)

ततः पृथिव्यां क्षीणायां त्रिदिवं क्षयम् एष्यति ॥ (४।२)

त्वत्प्रसादान् महाबाहो लोकाः सर्वे जगत्पते । (५।१)

विनाशं नाधिगच्छेयुस् त्वया वै परिरक्षिताः ॥ (५।२)

विष्णुर् उवाच । (६।१)

विदितं मे सुराः सर्वं प्रजानां क्षयकारणम् । (६।२)

भवतां चापि वक्ष्यामि शृणुध्वं विगतज्वराः ॥ (६।३)

कालेय इति विख्यातो गणः परमदारुणः । (७।१)

तैश्च वृत्रं समाश्रित्य जगत् सर्वं प्रबाधितम् ॥ (७।२)

ते वृत्रं निहतं दृष्ट्वा सहस्राक्षेण धीमता । (८।१)

जीवितं परिरक्षन्तः प्रविष्टा वरुणालयम् ॥ (८।२)

ते प्रविश्योदधिं घोरं नक्रग्राहसमाकुलम् । (९।१)

उत्सादनार्थं लोकानां रात्रौ घ्नन्ति मुनीन् इह ॥ (९।२)

न तु शक्याः क्षयं नेतुं समुद्राश्रयगा हि ते । (१०।१)

समुद्रस्य क्षये बुद्धिर् भवद्भिः सम्प्रधार्यताम् । (१०।२)

अगस्त्येन विना को हि शक्तो ऽन्यो ऽर्णवशोषणे ॥ (१०।३)

एतच्छ्रुत्वा वचो देवा विष्णुना समुदाहृतम् । (११।१)

परमेष्ठिनम् आज्ञाप्य अगस्त्यस्याश्रमं ययुः ॥ (११।२)

तत्रापश्यन् महात्मानं वारुणिं दीप्ततेजसम् । (१२।१)

उपास्यमानम् ऋषिभिर् देवैर् इव पितामहम् ॥ (१२।२)

ते ऽभिगम्य महात्मानं मैत्रावरुणिम् अच्युतम् । (१३।१)

आश्रमस्थं तपोराशिं कर्मभिः स्वैर् अभिष्टुवन् ॥ (१३।२)

देवा ऊचुः । (१४।१)

नहुषेणाभितप्तानां त्वं लोकानां गतिः पुरा । (१४।२)

भ्रंशितश् च सुरैश्वर्याल्लोकार्थं लोककण्टकः ॥ (१४।३)

क्रोधात् प्रवृद्धः सहसा भास्करस्य नगोत्तमः । (१५।१)

वचस् तवानतिक्रामन् विन्ध्यः शैलो न वर्धते ॥ (१५।२)

तमसा चावृते लोके मृत्युनाभ्यर्दिताः प्रजाः । (१६।१)

त्वाम् एव नाथम् आसाद्य निर्वृतिं परमां गताः ॥ (१६।२)

अस्माकं भयभीतानां नित्यशो भगवान् गतिः । (१७।१)

ततस् त्वार्ताः प्रयाचामस् त्वां वरं वरदो ह्यसि ॥ (१७।२)