संजय उवाच । (१।१)

ततो युधिष्ठिरो राजा रथाद् आप्लुत्य भारत । (१।२)

पर्यष्वजत् तदा कृष्णावानन्दाश्रुपरिप्लुतः ॥ (१।३)

प्रमृज्य वदनं शुभ्रं पुण्डरीकसमप्रभम् । (२।१)

अब्रवीद् वासुदेवं च पाण्डवं च धनंजयम् ॥ (२।२)

दिष्ट्या पश्यामि संग्रामे तीर्णभारौ महारथौ । (३।१)

दिष्ट्या च निहतः पापः सैन्धवः पुरुषाधमः ॥ (३।२)

कृष्ण दिष्ट्या मम प्रीतिर् महती प्रतिपादिता । (४।१)

दिष्ट्या शत्रुगणाश्चैव निमग्नाः शोकसागरे ॥ (४।२)

न तेषां दुष्करं किंचित् त्रिषु लोकेषु विद्यते । (५।१)

सर्वलोकगुरुर् येषां त्वं नाथो मधुसूदन ॥ (५।२)

तव प्रसादाद् गोविन्द वयं जेष्यामहे रिपून् । (६।१)

यथा पूर्वं प्रसादात् ते दानवान् पाकशासनः ॥ (६।२)

पृथिवीविजयो वापि त्रैलोक्यविजयो ऽपि वा । (७।१)

ध्रुवो हि तेषां वार्ष्णेय येषां तुष्टो ऽसि माधव ॥ (७।२)

न तेषां विद्यते पापं संग्रामे वा पराजयः । (८।१)

त्रिदशेश्वरनाथस्त्वं येषां तुष्टो ऽसि माधव ॥ (८।२)

त्वत्प्रसादाद्धृषीकेश शक्रः सुरगणेश्वरः । (९।१)

त्रैलोक्यविजयं श्रीमान् प्राप्तवान् रणमूर्धनि ॥ (९।२)

तव चैव प्रसादेन त्रिदशास्त्रिदशेश्वर । (१०।१)

अमरत्वं गताः कृष्ण लोकांश्चाश्नुवते ऽक्षयान् ॥ (१०।२)

त्वत्प्रसादसमुत्थेन विक्रमेणारिसूदन । (११।१)

सुरेशत्वं गतः शक्रो हत्वा दैत्यान् सहस्रशः ॥ (११।२)

त्वत्प्रसादाद्धृषीकेश जगत् स्थावरजङ्गमम् । (१२।१)

स्ववर्त्मनि स्थितं वीर जपहोमेषु वर्तते ॥ (१२।२)

एकार्णवम् इदं पूर्वं सर्वम् आसीत् तमोमयम् । (१३।१)

त्वत्प्रसादात् प्रकाशत्वं जगत् प्राप्तं नरोत्तम ॥ (१३।२)

स्रष्टारं सर्वलोकानां परमात्मानम् अच्युतम् । (१४।१)

ये प्रपन्ना हृषीकेशं न ते मुह्यन्ति कर्हिचित् ॥ (१४।२)

अनादिनिधनं देवं लोककर्तारम् अव्ययम् । (१५।१)

त्वां भक्ता ये हृषीकेश दुर्गाण्यतितरन्ति ते ॥ (१५।२)

परं पुराणं पुरुषं पुराणानां परं च यत् । (१६।१)

प्रपद्यतस् तं परमं परा भूतिर् विधीयते ॥ (१६।२)

यो ऽगात चतुरो वेदान् यश्च वेदेषु गीयते । (१७।१)

तं प्रपद्य महात्मानं भूतिम् आप्नोत्यनुत्तमाम् ॥ (१७।२)

धनंजयसखा यश्च धनंजयहितश्च यः । (१८।१)

तं धनंजयगोप्तारं प्रपद्य सुखम् एधते ॥ (१८।२)

इत्युक्तौ तौ महात्मानावुभौ केशवपाण्डवौ । (१९।१)

तावब्रूतां तदा हृष्टौ राजानं पृथिवीपतिम् ॥ (१९।२)

तव कोपाग्निना दग्धः पापो राजा जयद्रथः । (२०।१)

उदीर्णं चापि सुमहद् धार्तराष्ट्रबलं रणे ॥ (२०।२)

हन्यते निहतं चैव विनङ्क्ष्यति च भारत । (२१।१)

तव क्रोधहता ह्येते कौरवाः शत्रुसूदन ॥ (२१।२)

त्वां हि चक्षुर्हणं वीरं कोपयित्वा सुयोधनः । (२२।१)

समित्रबन्धुः समरे प्राणांस्त्यक्ष्यति दुर्मतिः ॥ (२२।२)

तव क्रोधहतः पूर्वं देवैर् अपि सुदुर्जयः । (२३।१)

शरतल्पगतः शेते भीष्मः कुरुपितामहः ॥ (२३।२)

दुर्लभो हि जयस्तेषां संग्रामे रिपुसूदन । (२४।१)

याता मृत्युवशं ते वै येषां क्रुद्धो ऽसि पाण्डव ॥ (२४।२)

राज्यं प्राणाः प्रियाः पुत्राः सौख्यानि विविधानि च । (२५।१)

अचिरात् तस्य नश्यन्ति येषां क्रुद्धो ऽसि मानद ॥ (२५।२)

विनष्टान् कौरवान्मन्ये सपुत्रपशुबान्धवान् । (२६।१)

राजधर्मपरे नित्यं त्वयि क्रुद्धे युधिष्ठिर ॥ (२६।२)

ततो भीमो महाबाहुः सात्यकिश्च महारथः । (२७।१)

अभिवाद्य गुरुं ज्येष्ठं मार्गणैः क्षतविक्षतौ । (२७।२)

स्थितावास्तां महेष्वासौ पाञ्चाल्यैः परिवारितौ ॥ (२७।३)

तौ दृष्ट्वा मुदितौ वीरौ प्राञ्जली चाग्रतः स्थितौ । (२८।१)

अभ्यनन्दत कौन्तेयस्तावुभौ भीमसात्यकी ॥ (२८।२)

दिष्ट्या पश्यामि वां वीरौ विमुक्तौ सैन्यसागरात् । (२९।१)

द्रोणग्राहाद् दुराधर्षाद्धार्दिक्यमकरालयात् । (२९।२)

दिष्ट्या च निर्जिताः संख्ये पृथिव्यां सर्वपार्थिवाः ॥ (२९।३)

युवां विजयिनौ चापि दिष्ट्या पश्यामि संयुगे । (३०।१)

दिष्ट्या द्रोणो जितः संख्ये हार्दिक्यश्च महाबलः ॥ (३०।२)

सैन्यार्णवं समुत्तीर्णौ दिष्ट्या पश्यामि चानघौ । (३१।१)

समरश्लाघिनौ वीरौ समरेष्वपलायिनौ । (३१।२)

मम प्राणसमौ चैव दिष्ट्या पश्यामि वाम् अहम् ॥ (३१।३)

इत्युक्त्वा पाण्डवो राजा युयुधानवृकोदरौ । (३२।१)

सस्वजे पुरुषव्याघ्रौ हर्षाद् बाष्पं मुमोच ह ॥ (३२।२)

ततः प्रमुदितं सर्वं बलम् आसीद् विशां पते । (३३।१)

पाण्डवानां जयं दृष्ट्वा युद्धाय च मनो दधे ॥ (३३।२)