संजय उवाच । (१।१)

सैन्धवेन निरुद्धेषु जयगृद्धिषु पाण्डुषु । (१।२)

सुघोरम् अभवद् युद्धं त्वदीयानां परैः सह ॥ (१।३)

प्रविश्य त्वार्जुनिः सेनां सत्यसंधो दुरासदाम् । (२।१)

व्यक्षोभयत तेजस्वी मकरः सागरं यथा ॥ (२।२)

तं तथा शरवर्षेण क्षोभयन्तम् अरिंदमम् । (३।१)

यथाप्रधानाः सौभद्रम् अभ्ययुः कुरुसत्तमाः ॥ (३।२)

तेषां तस्य च संमर्दो दारुणः समपद्यत । (४।१)

सृजतां शरवर्षाणि प्रसक्तम् अमितौजसाम् ॥ (४।२)

रथव्रजेन संरुद्धस्तैर् अमित्रैर् अथार्जुनिः । (५।१)

वृषसेनस्य यन्तारं हत्वा चिछेद कार्मुकम् ॥ (५।२)

तस्य विव्याध बलवाञ् शरैर् अश्वान् अजिह्मगैः । (६।१)

वातायमानैर् अथ तैर् अश्वैर् अपहृतो रणात् ॥ (६।२)

तेनान्तरेणाभिमन्योर् यन्तापासारयद् रथम् । (७।१)

रथव्रजास्ततो हृष्टाः साधु साध्विति चुक्रुशुः ॥ (७।२)

तं सिंहम् इव संक्रुद्धं प्रमथ्नन्तं शरैर् अरीन् । (८।१)

आराद् आयान्तम् अभ्येत्य वसातीयो ऽभ्ययाद् द्रुतम् ॥ (८।२)

सो ऽभिमन्युं शरैः षष्ट्या रुक्मपुङ्खैर् अवाकिरत् । (९।१)

अब्रवीच्च न मे जीवञ् जीवतो युधि मोक्ष्यसे ॥ (९।२)

तम् अयस्मयवर्माणम् इषुणा आशुपातिना । (१०।१)

विव्याध हृदि सौभद्रः स पपात व्यसुः क्षितौ ॥ (१०।२)

वसात्यं निहतं दृष्ट्वा क्रुद्धाः क्षत्रियपुंगवाः । (११।१)

परिवव्रुस्तदा राजंस्तव पौत्रं जिघांसवः ॥ (११।२)

विस्फारयन्तश्चापानि नानारूपाण्यनेकशः । (१२।१)

तद् युद्धम् अभवद् रौद्रं सौभद्रस्यारिभिः सह ॥ (१२।२)

तेषां शरान् सेष्वसनाञ् शरीराणि शिरांसि च । (१३।१)

सकुण्डलानि स्रग्वीणि क्रुद्धश्चिछेद फाल्गुनिः ॥ (१३।२)

सखड्गाः साङ्गुलित्राणाः सपट्टिशपरश्वधाः । (१४।१)

अदृश्यन्त भुजाश्छिन्ना हेमाभरणभूषिताः ॥ (१४।२)

स्रग्भिर् आभरणैर् वस्त्रैः पतितैश्च महाध्वजैः । (१५।१)

वर्मभिश्चर्मभिर् हारैर् मुकुटैश्छत्रचामरैः ॥ (१५।२)

अपस्करैर् अधिष्ठानैर् ईषादण्डकबन्धुरैः । (१६।१)

अक्षैर् विमथितैश्चक्रैर् भग्नैश्च बहुधा युगैः ॥ (१६।२)

अनुकर्षैः पताकाभिस्तथा सारथिवाजिभिः । (१७।१)

रथैश्च भग्नैर् नागैश्च हतैः कीर्णाभवन्मही ॥ (१७।२)

निहतैः क्षत्रियैः शूरैर् नानाजनपदेश्वरैः । (१८।१)

जयगृद्धैर् वृता भूमिर् दारुणा समपद्यत ॥ (१८।२)

दिशो विचरतस्तस्य सर्वाश्च प्रदिशस्तथा । (१९।१)

रणे ऽभिमन्योः क्रुद्धस्य रूपम् अन्तरधीयत ॥ (१९।२)

काञ्चनं यद् यद् अस्यासीद् वर्म चाभरणानि च । (२०।१)

धनुषश्च शराणां च तद् अपश्याम केवलम् ॥ (२०।२)

तं तदा नाशकत् कश्चिच्चक्षुर्भ्याम् अभिवीक्षितुम् । (२१।१)

आददानं शरैर् योधान्मध्ये सूर्यम् इव स्थितम् ॥ (२१।२)