संजय उवाच । (१।१)

यियासतस्ततः कृष्णः पार्थस्याश्वान्मनोजवान् । (१।२)

अप्रैषीद्धेमसंछन्नान् द्रोणानीकाय पाण्डुरान् ॥ (१।३)

तं प्रयान्तं कुरुश्रेष्ठं स्वांस्त्रातुं द्रोणतापितान् । (२।१)

सुशर्मा भ्रातृभिः सार्धं युद्धार्थी पृष्ठतो ऽन्वयात् ॥ (२।२)

ततः श्वेतहयः कृष्णम् अब्रवीद् अजितं जयः । (३।१)

एष मां भ्रातृभिः सार्धं सुशर्माह्वयते ऽच्युत ॥ (३।२)

दीर्यते चोत्तरेणैतत् सैन्यं नः शत्रुसूदन । (४।१)

द्वैधीभूतं मनो मे ऽद्य कृतं संशप्तकैर् इदम् ॥ (४।२)

किं नु संशप्तकान् हन्मि स्वान् रक्षाम्यहितार्दितान् । (५।१)

इति मे त्वं मतं वेत्थ तत्र किं सुकृतं भवेत् ॥ (५।२)

एवम् उक्तस्तु दाशार्हः स्यन्दनं प्रत्यवर्तयत् । (६।१)

येन त्रिगर्ताधिपतिः पाण्डवं समुपाह्वयत् ॥ (६।२)

ततो ऽर्जुनः सुशर्माणं विद्ध्वा सप्तभिर् आशुगैः । (७।१)

ध्वजं धनुश्चास्य तथा क्षुराभ्यां समकृन्तत ॥ (७।२)

त्रिगर्ताधिपतेश्चापि भ्रातरं षड्भिर् आयसैः । (८।१)

साश्वं ससूतं त्वरितः पार्थः प्रैषीद् यमक्षयम् ॥ (८।२)

ततो भुजगसंकाशां सुशर्मा शक्तिम् आयसीम् । (९।१)

चिक्षेपार्जुनम् आदिश्य वासुदेवाय तोमरम् ॥ (९।२)

शक्तिं त्रिभिः शरैश्छित्त्वा तोमरं त्रिभिर् अर्जुनः । (१०।१)

सुशर्माणं शरव्रातैर् मोहयित्वा न्यवर्तत ॥ (१०।२)

तं वासवम् इवायान्तं भूरिवर्षशरौघिणम् । (११।१)

राजंस् तावकसैन्यानां नोग्रं कश्चिद् अवारयत् ॥ (११।२)

ततो धनंजयो बाणैस्तत एव महारथान् । (१२।१)

आयाद् विनिघ्नन् कौरव्यान् दहन् कक्षम् इवानलः ॥ (१२।२)

तस्य वेगम् असह्यं तु कुन्तीपुत्रस्य धीमतः । (१३।१)

नाशक्नुवंस्ते संसोढुं स्पर्शम् अग्नेर् इव प्रजाः ॥ (१३।२)

संवेष्टयन्न् अनीकानि शरवर्षेण पाण्डवः । (१४।१)

सुपर्णपातवद् राजन्न् आयात् प्राग्ज्योतिषं प्रति ॥ (१४।२)

यत् तदानामयज्जिष्णुर् भरतानाम् अपायिनाम् । (१५।१)

धनुः क्षेमकरं संख्ये द्विषताम् अश्रुवर्धनम् ॥ (१५।२)

तद् एव तव पुत्रस्य राजन् दुर्द्यूतदेविनः । (१६।१)

कृते क्षत्रविनाशाय धनुर् आयच्छद् अर्जुनः ॥ (१६।२)

तथा विक्षोभ्यमाणा सा पार्थेन तव वाहिनी । (१७।१)

व्यदीर्यत महाराज नौर् इवासाद्य पर्वतम् ॥ (१७।२)

ततो दश सहस्राणि न्यवर्तन्त धनुष्मताम् । (१८।१)

मतिं कृत्वा रणे क्रुद्धा वीरा जयपराजये ॥ (१८।२)

व्यपेतहृदयत्रास आपद्धर्मातिगो रथः । (१९।१)

आर्छत् पार्थो गुरुं भारं सर्वभारसहो युधि ॥ (१९।२)

यथा नडवनं क्रुद्धः प्रभिन्नः षष्टिहायनः । (२०।१)

मृद्नीयात् तद्वद् आयस्तः पार्थो ऽमृद्नाच्चमूं तव ॥ (२०।२)

तस्मिन् प्रमथिते सैन्ये भगदत्तो नराधिपः । (२१।१)

तेन नागेन सहसा धनंजयम् उपाद्रवत् ॥ (२१।२)

तं रथेन नरव्याघ्रः प्रत्यगृह्णाद् अभीतवत् । (२२।१)

स संनिपातस्तुमुलो बभूव रथनागयोः ॥ (२२।२)

कल्पिताभ्यां यथाशास्त्रं रथेन च गजेन च । (२३।१)

संग्रामे चेरतुर् वीरौ भगदत्तधनंजयौ ॥ (२३।२)

ततो जीमूतसंकाशान्नागाद् इन्द्र इवाभिभूः । (२४।१)

अभ्यवर्षच्छरौघेण भगदत्तो धनंजयम् ॥ (२४।२)

स चापि शरवर्षं तच्छरवर्षेण वासविः । (२५।१)

अप्राप्तम् एव चिछेद भगदत्तस्य वीर्यवान् ॥ (२५।२)

ततः प्राग्ज्योतिषो राजा शरवर्षं निवार्य तत् । (२६।१)

शरैर् जघ्ने महाबाहुं पार्थं कृष्णं च भारत ॥ (२६।२)

ततः स शरजालेन महताभ्यवकीर्य तौ । (२७।१)

चोदयामास तं नागं वधायाच्युतपार्थयोः ॥ (२७।२)

तम् आपतन्तं द्विरदं दृष्ट्वा क्रुद्धम् इवान्तकम् । (२८।१)

चक्रे ऽपसव्यं त्वरितः स्यन्दनेन जनार्दनः ॥ (२८।२)

सम्प्राप्तम् अपि नेयेष परावृत्तं महाद्विपम् । (२९।१)

सारोहं मृत्युसात् कर्तुं स्मरन् धर्मं धनंजयः ॥ (२९।२)

स तु नागो द्विपरथान् हयांश्चारुज्य मारिष । (३०।१)

प्राहिणोन्मृत्युलोकाय ततो ऽक्रुध्यद् धनंजयः ॥ (३०।२)