नारद उवाच । (१।१)

ऋषभस्य ततः शृङ्गे निपत्य द्विजपक्षिणौ । (१।२)

शाण्डिलीं ब्राह्मणीं तत्र ददृशाते तपोऽन्विताम् ॥ (१।३)

अभिवाद्य सुपर्णस्तु गालवश्चाभिपूज्य ताम् । (२।१)

तया च स्वागतेनोक्तौ विष्टरे संनिषीदतुः ॥ (२।२)

सिद्धम् अन्नं तया क्षिप्रं बलिमन्त्रोपबृंहितम् । (३।१)

भुक्त्वा तृप्तावुभौ भूमौ सुप्तौ तावन्नमोहितौ ॥ (३।२)

मुहूर्तात् प्रतिबुद्धस्तु सुपर्णो गमनेप्सया । (४।१)

अथ भ्रष्टतनूजाङ्गम् आत्मानं ददृशे खगः ॥ (४।२)

मांसपिण्डोपमो ऽभूत् स मुखपादान्वितः खगः । (५।१)

गालवस्तं तथा दृष्ट्वा विषण्णः पर्यपृच्छत ॥ (५।२)

किम् इदं भवता प्राप्तम् इहागमनजं फलम् । (६।१)

वासो ऽयम् इह कालं तु कियन्तं नौ भविष्यति ॥ (६।२)

किं नु ते मनसा ध्यातम् अशुभं धर्मदूषणम् । (७।१)

न ह्ययं भवतः स्वल्पो व्यभिचारो भविष्यति ॥ (७।२)

सुपर्णो ऽथाब्रवीद् विप्रं प्रध्यातं वै मया द्विज । (८।१)

इमां सिद्धाम् इतो नेतुं तत्र यत्र प्रजापतिः ॥ (८।२)

यत्र देवो महादेवो यत्र विष्णुः सनातनः । (९।१)

यत्र धर्मश्च यज्ञश्च तत्रेयं निवसेद् इति ॥ (९।२)

सो ऽहं भगवतीं याचे प्रणतः प्रियकाम्यया । (१०।१)

मयैतन्नाम प्रध्यातं मनसा शोचता किल ॥ (१०।२)

तद् एवं बहुमानात् ते मयेहानीप्सितं कृतम् । (११।१)

सुकृतं दुष्कृतं वा त्वं माहात्म्यात् क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (११।२)

सा तौ तदाब्रवीत् तुष्टा पतगेन्द्रद्विजर्षभौ । (१२।१)

न भेतव्यं सुपर्णो ऽसि सुपर्ण त्यज संभ्रमम् ॥ (१२।२)

निन्दितास्मि त्वया वत्स न च निन्दां क्षमाम्यहम् । (१३।१)

लोकेभ्यः स परिभ्रश्येद् यो मां निन्देत पापकृत् ॥ (१३।२)

हीनयालक्षणैः सर्वैस्तथानिन्दितया मया । (१४।१)

आचारं प्रतिगृह्णन्त्या सिद्धिः प्राप्तेयम् उत्तमा ॥ (१४।२)

आचाराल् लभते धर्मम् आचाराल् लभते धनम् । (१५।१)

आचाराच्छ्रियम् आप्नोति आचारो हन्त्यलक्षणम् ॥ (१५।२)

तदायुष्मन् खगपते यथेष्टं गम्यताम् इतः । (१६।१)

न च ते गर्हणीयापि गर्हितव्याः स्त्रियः क्वचित् ॥ (१६।२)

भवितासि यथापूर्वं बलवीर्यसमन्वितः । (१७।१)

बभूवतुस्ततस्तस्य पक्षौ द्रविणवत्तरौ ॥ (१७।२)

अनुज्ञातश्च शाण्डिल्या यथागतम् उपागमत् । (१८।१)

नैव चासादयामास तथारूपांस्तुरंगमान् ॥ (१८।२)

विश्वामित्रो ऽथ तं दृष्ट्वा गालवं चाध्वनि स्थितम् । (१९।१)

उवाच वदतां श्रेष्ठो वैनतेयस्य संनिधौ ॥ (१९।२)

यस्त्वया स्वयम् एवार्थः प्रतिज्ञातो मम द्विज । (२०।१)

तस्य कालो ऽपवर्गस्य यथा वा मन्यते भवान् ॥ (२०।२)

प्रतीक्षिष्याम्यहं कालम् एतावन्तं तथा परम् । (२१।१)

यथा संसिध्यते विप्र स मार्गस्तु निशम्यताम् ॥ (२१।२)

सुपर्णो ऽथाब्रवीद् दीनं गालवं भृशदुःखितम् । (२२।१)

प्रत्यक्षं खल्विदानीं मे विश्वामित्रो यद् उक्तवान् ॥ (२२।२)

तद् आगच्छ द्विजश्रेष्ठ मन्त्रयिष्याव गालव । (२३।१)

नादत्त्वा गुरवे शक्यं कृत्स्नम् अर्थं त्वयासितुम् ॥ (२३।२)