वैशंपायन उवाच । (१।१)

स राजा सुमहातेजा वृद्धः कुरुकुलोद्वहः । (१।२)

नापश्यत तदा किंचिद् अप्रियं पाण्डुनन्दने ॥ (१।३)

वर्तमानेषु सद्वृत्तिं पाण्डवेषु महात्मसु । (२।१)

प्रीतिमान् अभवद् राजा धृतराष्ट्रो ऽम्बिकासुतः ॥ (२।२)

सौबलेयी च गान्धारी पुत्रशोकम् अपास्य तम् । (३।१)

सदैव प्रीतिमत्यासीत् तनयेषु निजेष्विव ॥ (३।२)

प्रियाण्येव तु कौरव्यो नाप्रियाणि कुरूद्वह । (४।१)

वैचित्रवीर्ये नृपतौ समाचरति नित्यदा ॥ (४।२)

यद् यद् ब्रूते च किंचित् स धृतराष्ट्रो नराधिपः । (५।१)

गुरु वा लघु वा कार्यं गान्धारी च यशस्विनी ॥ (५।२)

तत् स राजा महाराज पाण्डवानां धुरंधरः । (६।१)

पूजयित्वा वचस्तत् तद् अकार्षीत् परवीरहा ॥ (६।२)

तेन तस्याभवत् प्रीतो वृत्तेन स नराधिपः । (७।१)

अन्वतप्यच्च संस्मृत्य पुत्रं मन्दम् अचेतसम् ॥ (७।२)

सदा च प्रातर् उत्थाय कृतजप्यः शुचिर् नृपः । (८।१)

आशास्ते पाण्डुपुत्राणां समरेष्वपराजयम् ॥ (८।२)

ब्राह्मणान् वाचयित्वा च हुत्वा चैव हुताशनम् । (९।१)

आयुष्यं पाण्डुपुत्राणाम् आशास्ते स नराधिपः ॥ (९।२)

न तां प्रीतिं पराम् आप पुत्रेभ्यः स महीपतिः । (१०।१)

यां प्रीतिं पाण्डुपुत्रेभ्यः समवाप तदा नृपः ॥ (१०।२)

ब्राह्मणानां च वृद्धानां क्षत्रियाणां च भारत । (११।१)

तथा विट्शूद्रसंघानाम् अभवत् सुप्रियस्तदा ॥ (११।२)

यच्च किंचित् पुरा पापं धृतराष्ट्रसुतैः कृतम् । (१२।१)

अकृत्वा हृदि तद् राजा तं नृपं सो ऽन्ववर्तत ॥ (१२।२)

यश्च कश्चिन्नरः किंचिद् अप्रियं चाम्बिकासुते । (१३।१)

कुरुते द्वेष्यताम् एति स कौन्तेयस्य धीमतः ॥ (१३।२)

न राज्ञो धृतराष्ट्रस्य न च दुर्योधनस्य वै । (१४।१)

उवाच दुष्कृतं किंचिद् युधिष्ठिरभयान्नरः ॥ (१४।२)

धृत्या तुष्टो नरेन्द्रस्य गान्धारी विदुरस्तथा । (१५।१)

शौचेन चाजातशत्रोर् न तु भीमस्य शत्रुहन् ॥ (१५।२)

अन्ववर्तत भीमो ऽपि निष्टनन् धर्मजं नृपम् । (१६।१)

धृतराष्ट्रं च सम्प्रेक्ष्य सदा भवति दुर्मनाः ॥ (१६।२)

राजानम् अनुवर्तन्तं धर्मपुत्रं महामतिम् । (१७।१)

अन्ववर्तत कौरव्यो हृदयेन पराङ्मुखः ॥ (१७।२)