वैशंपायन उवाच । (१।१)

धृतराष्ट्राभ्यनुज्ञातः स्वबाहुविजितं धनम् । (१।२)

भीष्माय सत्यवत्यै च मात्रे चोपजहार सः ॥ (१।३)

विदुराय च वै पाण्डुः प्रेषयामास तद् धनम् । (२।१)

सुहृदश्चापि धर्मात्मा धनेन समतर्पयत् ॥ (२।२)

ततः सत्यवतीं भीष्मः कौसल्यां च यशस्विनीम् । (३।१)

शुभैः पाण्डुजितै रत्नैस्तोषयामास भारत ॥ (३।२)

ननन्द माता कौसल्या तम् अप्रतिमतेजसम् । (४।१)

जयन्तम् इव पौलोमी परिष्वज्य नरर्षभम् ॥ (४।२)

तस्य वीरस्य विक्रान्तैः सहस्रशतदक्षिणैः । (५।१)

पाण्डोर् बाहुविनिर्जितैः । (५।२)

असंख्येयैर् धनै राजा । (५।३)

अश्वमेधशतैर् ईजे धृतराष्ट्रो महामखैः ॥ (५।४)

सम्प्रयुक्तश्च कुन्त्या च माद्र्या च भरतर्षभ । (६।१)

जिततन्द्रीस्तदा पाण्डुर् बभूव वनगोचरः ॥ (६।२)

हित्वा प्रासादनिलयं शुभानि शयनानि च । (७।१)

अरण्यनित्यः सततं बभूव मृगयापरः ॥ (७।२)

स चरन् दक्षिणं पार्श्वं रम्यं हिमवतो गिरेः । (८।१)

उवास गिरिपृष्ठेषु महाशालवनेषु च ॥ (८।२)

रराज कुन्त्या माद्र्या च पाण्डुः सह वने वसन् । (९।१)

करेण्वोर् इव मध्यस्थः श्रीमान् पौरंदरो गजः ॥ (९।२)

भारतं सह भार्याभ्यां बाणखड्गधनुर्धरम् । (१०।१)

विचित्रकवचं वीरं परमास्त्रविदं नृपम् । (१०।२)

देवो ऽयम् इत्यमन्यन्त चरन्तं वनवासिनः ॥ (१०।३)

तस्य कामांश्च भोगांश्च नरा नित्यम् अतन्द्रिताः । (११।१)

उपजह्रुर् वनान्तेषु धृतराष्ट्रेण चोदिताः ॥ (११।२)

अथ पारशवीं कन्यां देवकस्य महीपतेः । (१२।१)

रूपयौवनसम्पन्नां स शुश्रावापगासुतः ॥ (१२।२)

ततस्तु वरयित्वा ताम् आनाय्य पुरुषर्षभः । (१३।१)

विवाहं कारयामास विदुरस्य महामतेः ॥ (१३।२)

तस्यां चोत्पादयामास विदुरः कुरुनन्दनः । (१४।१)

पुत्रान् विनयसम्पन्नान् आत्मनः सदृशान् गुणैः ॥ (१४।२)