धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

ततो भग्नेषु सैन्येषु भीमसेनेन संयुगे । (१।२)

दुर्योधनो ऽब्रवीत् किं नु सौबलो वापि संजय ॥ (१।३)

कर्णो वा जयतां श्रेष्ठो योधा वा मामका युधि । (२।१)

कृपो वा कृतवर्मा च द्रौणिर् दुःशासनो ऽपि वा ॥ (२।२)

अत्यद्भुतम् इदं मन्ये पाण्डवेयस्य विक्रमम् । (३।१)

यथाप्रतिज्ञं योधानां राधेयः कृतवान् अपि ॥ (३।२)

कुरूणाम् अपि सर्वेषां कर्णः शत्रुनिषूदनः । (४।१)

शर्म वर्म प्रतिष्ठा च जीविताशा च संजय ॥ (४।२)

तत् प्रभग्नं बलं दृष्ट्वा कौन्तेयेनामितौजसा । (५।१)

राधेयानाम् अधिरथः कर्णः किम् अकरोद् युधि ॥ (५।२)

पुत्रा वा मम दुर्धर्षा राजानो वा महारथाः । (६।१)

एतन् मे सर्वम् आचक्ष्व कुशलो ह्य् असि संजय ॥ (६।२)

संजय उवाच । (७।१)

अपराह्णे महाराज सूतपुत्रः प्रतापवान् । (७।२)

जघान सोमकान् सर्वान् भीमसेनस्य पश्यतः । (७।३)

भीमो ऽप्य् अतिबलः सैन्यं धार्तराष्ट्रं व्यपोथयत् ॥ (७।४)

द्राव्यमाणं बलं दृष्ट्वा भीमसेनेन धीमता । (८।१)

यन्तारम् अब्रवीत् कर्णः पाञ्चालान् एव मा वह ॥ (८।२)

मद्रराजस् ततः शल्यः श्वेतान् अश्वान् महाजवान् । (९।१)

प्राहिणोच् चेदिपाञ्चालान् करूषांश् च महाबलः ॥ (९।२)

प्रविश्य च स तां सेनां शल्यः परबलार्दनः । (१०।१)

न्ययच्छत् तुरगान् हृष्टो यत्र यत्रैच्छद् अग्रणीः ॥ (१०।२)

तं रथं मेघसंकाशं वैयाघ्रपरिवारणम् । (११।१)

संदृश्य पाण्डुपाञ्चालास् त्रस्ता आसन् विशां पते ॥ (११।२)

ततो रथस्य निनदः प्रादुरासीन् महारणे । (१२।१)

पर्जन्यसमनिर्घोषः पर्वतस्येव दीर्यतः ॥ (१२।२)

ततः शरशतैस् तीक्ष्णैः कर्णो ऽप्य् आकर्णनिःसृतैः । (१३।१)

जघान पाण्डवबलं शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (१३।२)

तं तथा समरे कर्म कुर्वाणम् अतिमानुषम् । (१४।१)

परिवव्रुर् महेष्वासाः पाण्डवानां महारथाः ॥ (१४।२)

तं शिखण्डी च भीमश् च धृष्टद्युम्नश् च पार्षतः । (१५।१)

नकुलः सहदेवश् च द्रौपदेयाः ससात्यकाः । (१५।२)

परिवव्रुर् जिघांसन्तो राधेयं शरवृष्टिभिः ॥ (१५।३)

सात्यकिस् तु ततः कर्णं विंशत्या निशितैः शरैः । (१६।१)

अताडयद् रणे शूरो जत्रुदेशे नरोत्तमः ॥ (१६।२)

शिखण्डी पञ्चविंशत्या धृष्टद्युम्नश् च पञ्चभिः । (१७।१)

द्रौपदेयाश् चतुःषष्ट्या सहदेवश् च सप्तभिः । (१७।२)

नकुलश् च शतेनाजौ कर्णं विव्याध सायकैः ॥ (१७।३)

भीमसेनस् तु राधेयं नवत्या नतपर्वणाम् । (१८।१)

विव्याध समरे क्रुद्धो जत्रुदेशे महाबलः ॥ (१८।२)

ततः प्रहस्याधिरथिर् विक्षिपन् धनुर् उत्तमम् । (१९।१)

मुमोच निशितान् बाणान् पीडयन् सुमहाबलः । (१९।२)

तान् प्रत्यविध्यद् राधेयः पञ्चभिः पञ्चभिः शरैः ॥ (१९।३)

सात्यकेस् तु धनुश् छित्त्वा ध्वजं च पुरुषर्षभः । (२०।१)

अथैनं नवभिर् बाणैर् आजघान स्तनान्तरे ॥ (२०।२)

भीमसेनस् तु तं क्रुद्धो विव्याध त्रिंशता शरैः । (२१।१)

सारथिं च त्रिभिर् बाणैर् आजघान परंतपः ॥ (२१।२)

विरथान् द्रौपदेयांश् च चकार पुरुषर्षभः । (२२।१)

अक्ष्णोर् निमेषमात्रेण तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (२२।२)

विमुखीकृत्य तान् सर्वाञ् शरैः संनतपर्वभिः । (२३।१)

पाञ्चालान् अहनच्छूरश् चेदीनां च महारथान् ॥ (२३।२)

ते वध्यमानाः समरे चेदिमत्स्या विशां पते । (२४।१)

कर्णम् एकम् अभिद्रुत्य शरसंघैः समार्दयन् । (२४।२)

ताञ् जघान शितैर् बाणैः सूतपुत्रो महारथः ॥ (२४।३)

एतद् अत्यद्भुतं कर्णे दृष्टवान् अस्मि भारत । (२५।१)

यद् एकः समरे शूरान् सूतपुत्रः प्रतापवान् ॥ (२५।२)

यतमानान् परं शक्त्यायोधयत् तांश् च धन्विनः । (२६।१)

पाण्डवेयान् महाराज शरैर् वारितवान् रणे ॥ (२६।२)

तत्र भारत कर्णस्य लाघवेन महात्मनः । (२७।१)

तुतुषुर् देवताः सर्वाः सिद्धाश् च परमर्षयः ॥ (२७।२)

अपूजयन् महेष्वासा धार्तराष्ट्रा नरोत्तमम् । (२८।१)

कर्णं रथवरश्रेष्ठं श्रेष्ठं सर्वधनुष्मताम् ॥ (२८।२)

ततः कर्णो महाराज ददाह रिपुवाहिनीम् । (२९।१)

कक्षम् इद्धो यथा वह्निर् निदाघे ज्वलितो महान् ॥ (२९।२)

ते वध्यमानाः कर्णेन पाण्डवेयास् ततस् ततः । (३०।१)

प्राद्रवन्त रणे भीताः कर्णं दृष्ट्वा महाबलम् ॥ (३०।२)

तत्राक्रन्दो महान् आसीत् पाञ्चालानां महारणे । (३१।१)

वध्यतां सायकैस् तीक्ष्णैः कर्णचापवरच्युतैः ॥ (३१।२)

तेन शब्देन वित्रस्ता पाण्डवानां महाचमूः । (३२।१)

कर्णम् एकं रणे योधं मेनिरे तत्र शात्रवाः ॥ (३२।२)

तत्राद्भुतं परं चक्रे राधेयः शत्रुकर्शनः । (३३।१)

यद् एकं पाण्डवाः सर्वे न शेकुर् अभिवीक्षितुम् ॥ (३३।२)

यथौघः पर्वतश्रेष्ठम् आसाद्याभिप्रदीर्यते । (३४।१)

तथा तत् पाण्डवं सैन्यं कर्णम् आसाद्य दीर्यते ॥ (३४।२)

कर्णो ऽपि समरे राजन् विधूमो ऽग्निर् इव ज्वलन् । (३५।१)

दहंस् तस्थौ महाबाहुः पाण्डवानां महाचमूम् ॥ (३५।२)

शिरांसि च महाराज कर्णांश् चञ्चलकुण्डलान् । (३६।१)

बाहूंश् च वीरो वीराणां चिछेद लघु चेषुभिः ॥ (३६।२)

हस्तिदन्तान् त्सरून् खड्गान् ध्वजाञ् शक्तीर् हयान् गजान् । (३७।१)

रथांश् च विविधान् राजन् पताका व्यजनानि च ॥ (३७।२)

अक्षेषायुगयोक्त्राणि चक्राणि विविधानि च । (३८।१)

चिछेद शतधा कर्णो योधव्रतम् अनुष्ठितः ॥ (३८।२)

तत्र भारत कर्णेन निहतैर् गजवाजिभिः । (३९।१)

अगम्यरूपा पृथिवी मांसशोणितकर्दमा ॥ (३९।२)

विषमं च समं चैव हतैर् अश्वपदातिभिः । (४०।१)

रथैश् च कुञ्जरैश् चैव न प्राज्ञायत किंचन ॥ (४०।२)

नापि स्वे न परे योधाः प्राज्ञायन्त परस्परम् । (४१।१)

घोरे शरान्धकारे तु कर्णास्त्रे च विजृम्भिते ॥ (४१।२)

राधेयचापनिर्मुक्तैः शरैः काञ्चनभूषितैः । (४२।१)

संछादिता महाराज यतमाना महारथाः ॥ (४२।२)

ते पाण्डवेयाः समरे कर्णेन स्म पुनः पुनः । (४३।१)

अभज्यन्त महाराज यतमाना महारथाः ॥ (४३।२)

मृगसंघान् यथा क्रुद्धः सिंहो द्रावयते वने । (४४।१)

कर्णस् तु समरे योधांस् तत्र तत्र महायशाः । (४४।२)

कालयामास तत् सैन्यं यथा पशुगणान् वृकः ॥ (४४।३)

दृष्ट्वा तु पाण्डवीं सेनां धार्तराष्ट्राः पराङ्मुखीम् । (४५।१)

अभिजग्मुर् महेष्वासा रुवन्तो भैरवान् रवान् ॥ (४५।२)

दुर्योधनो हि राजेन्द्र मुदा परमया युतः । (४६।१)

वादयामास संहृष्टो नानावाद्यानि सर्वशः ॥ (४६।२)

पाञ्चालापि महेष्वासा भग्ना भग्ना नरोत्तमाः । (४७।१)

न्यवर्तन्त यथा शूरा मृत्युं कृत्वा निवर्तनम् ॥ (४७।२)

तान् निवृत्तान् रणे शूरान् राधेयः शत्रुतापनः । (४८।१)

अनेकशो महाराज बभञ्ज पुरुषर्षभः ॥ (४८।२)

तत्र भारत कर्णेन पाञ्चाला विंशती रथाः । (४९।१)

निहताः सादयः क्रोधाच् चेदयश् च परःशताः ॥ (४९।२)

कृत्वा शून्यान् रथोपस्थान् वाजिपृष्ठांश् च भारत । (५०।१)

निर्मनुष्यान् गजस्कन्धान् पादातांश् चैव विद्रुतान् ॥ (५०।२)

आदित्य इव मध्याह्ने दुर्निरीक्ष्यः परंतपः । (५१।१)

कालान्तकवपुः क्रूरः सूतपुत्रश् चचार ह ॥ (५१।२)

एवम् एतान् महाराज नरवाजिरथद्विपान् । (५२।१)

हत्वा तस्थौ महेष्वासः कर्णो ऽरिगणसूदनः ॥ (५२।२)

यथा भूतगणान् हत्वा कालस् तिष्ठेन् महाबलः । (५३।१)

तथा स सोमकान् हत्वा तस्थाव् एको महारथः ॥ (५३।२)

तत्राद्भुतम् अपश्याम पाञ्चालानां पराक्रमम् । (५४।१)

वध्यमानापि कर्णेन नाजहू रणमूर्धनि ॥ (५४।२)

राजा दुःशासनश् चैव कृपः शारद्वतस् तथा । (५५।१)

अश्वत्थामा कृतवर्मा शकुनिश् चापि सौबलः । (५५।२)

न्यहनन् पाण्डवीं सेनां शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (५५।३)

कर्णपुत्रौ च राजेन्द्र भ्रातरौ सत्यविक्रमौ । (५६।१)

अनाशयेतां बलिनः पाञ्चालान् वै ततस् ततः । (५६।२)

तत्र युद्धं तदा ह्य् आसीत् क्रूरं विशसनं महत् ॥ (५६।३)

तथैव पाण्डवाः शूरा धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ । (५७।१)

द्रौपदेयाश् च संक्रुद्धा अभ्यघ्नंस् तावकं बलम् ॥ (५७।२)

एवम् एष क्षयो वृत्तः पाण्डवानां ततस् ततः । (५८।१)

तावकानाम् अपि रणे भीमं प्राप्य महाबलम् ॥ (५८।२)