मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः श्रुत्वा हतं संख्ये कुम्भकर्णं सहानुगम् । (१।२)

प्रहस्तं च महेष्वासं धूम्राक्षं चातितेजसम् ॥ (१।३)

पुत्रम् इन्द्रजितं शूरं रावणः प्रत्यभाषत । (२।१)

जहि रामम् अमित्रघ्न सुग्रीवं च सलक्ष्मणम् ॥ (२।२)

त्वया हि मम सत्पुत्र यशो दीप्तम् उपार्जितम् । (३।१)

जित्वा वज्रधरं संख्ये सहस्राक्षं शचीपतिम् ॥ (३।२)

अन्तर्हितः प्रकाशो वा दिव्यैर् दत्तवरैः शरैः । (४।१)

जहि शत्रून् अमित्रघ्न मम शस्त्रभृतां वर ॥ (४।२)

रामलक्ष्मणसुग्रीवाः शरस्पर्शं न ते ऽनघ । (५।१)

समर्थाः प्रतिसंसोढुं कुतस् तदनुयायिनः ॥ (५।२)

अकृता या प्रहस्तेन कुम्भकर्णेन चानघ । (६।१)

खरस्यापचितिः संख्ये तां गच्छस्व महाभुज ॥ (६।२)

त्वम् अद्य निशितैर् बाणैर् हत्वा शत्रून् ससैनिकान् । (७।१)

प्रतिनन्दय मां पुत्र पुरा बद्ध्वेव वासवम् ॥ (७।२)

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा रथम् आस्थाय दंशितः । (८।१)

प्रययाविन्द्रजिद् राजंस् तूर्णम् आयोधनं प्रति ॥ (८।२)

तत्र विश्राव्य विस्पष्टं नाम राक्षसपुंगवः । (९।१)

आह्वयामास समरे लक्ष्मणं शुभलक्षणम् ॥ (९।२)

तं लक्ष्मणो ऽप्यभ्यधावत् प्रगृह्य सशरं धनुः । (१०।१)

त्रासयंस्तलघोषेण सिंहः क्षुद्रमृगं यथा ॥ (१०।२)

तयोः समभवद् युद्धं सुमहज्जयगृद्धिनोः । (११।१)

दिव्यास्त्रविदुषोस्तीव्रम् अन्योन्यस्पर्धिनोस्तदा ॥ (११।२)

रावणिस्तु यदा नैनं विशेषयति सायकैः । (१२।१)

ततो गुरुतरं यत्नम् आतिष्ठद् बलिनां वरः ॥ (१२।२)

तत एनं महावेगैर् अर्दयामास तोमरैः । (१३।१)

तान् आगतान् स चिछेद सौमित्रिर् निशितैः शरैः । (१३।२)

ते निकृत्ताः शरैस् तीक्ष्णैर् न्यपतन् वसुधातले ॥ (१३।३)

तम् अङ्गदो वालिसुतः श्रीमान् उद्यम्य पादपम् । (१४।१)

अभिद्रुत्य महावेगस् ताडयामास मूर्धनि ॥ (१४।२)

तस्येन्द्रजिद् असम्भ्रान्तः प्रासेनोरसि वीर्यवान् । (१५।१)

प्रहर्तुम् ऐच्छत् तं चास्य प्रासं चिछेद लक्ष्मणः ॥ (१५।२)

तम् अभ्याशगतं वीरम् अङ्गदं रावणात्मजः । (१६।१)

गदयाताडयत् सव्ये पार्श्वे वानरपुंगवम् ॥ (१६।२)

तम् अचिन्त्य प्रहारं स बलवान् वालिनः सुतः । (१७।१)

ससर्जेन्द्रजितः क्रोधाच्छालस्कन्धम् अमित्रजित् ॥ (१७।२)

सो ऽङ्गदेन रुषोत्सृष्टो वधायेन्द्रजितस् तरुः । (१८।१)

जघानेन्द्रजितः पार्थ रथं साश्वं ससारथिम् ॥ (१८।२)

ततो हताश्वात् प्रस्कन्द्य रथात् स हतसारथिः । (१९।१)

तत्रैवान्तर्दधे राजन् मायया रावणात्मजः ॥ (१९।२)

अन्तर्हितं विदित्वा तं बहुमायं च राक्षसम् । (२०।१)

रामस् तं देशम् आगम्य तत् सैन्यं पर्यरक्षत ॥ (२०।२)

स रामम् उद्दिश्य शरैस् ततो दत्तवरैस्तदा । (२१।१)

विव्याध सर्वगात्रेषु लक्ष्मणं च महारथम् ॥ (२१।२)

तम् अदृश्यं शरैः शूरौ माययान्तर्हितं तदा । (२२।१)

योधयामासतुर् उभौ रावणिं रामलक्ष्मणौ ॥ (२२।२)

स रुषा सर्वगात्रेषु तयोः पुरुषसिंहयोः । (२३।१)

व्यसृजत् सायकान् भूयः शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (२३।२)

तम् अदृश्यं विचिन्वन्तः सृजन्तम् अनिशं शरान् । (२४।१)

हरयो विविशुर् व्योम प्रगृह्य महतीः शिलाः ॥ (२४।२)

तांश्च तौ चाप्यदृश्यः स शरैर् विव्याध राक्षसः । (२५।१)

स भृशं ताडयन् वीरो रावणिर् माययावृतः ॥ (२५।२)

तौ शरैर् आचितौ वीरौ भ्रातरौ रामलक्ष्मणौ । (२६।१)

पेततुर् गगनाद् भूमिं सूर्याचन्द्रमसाविव ॥ (२६।२)