वैशंपायन उवाच । (१।१)

क्रोशमात्रं ततो गत्वा ददृशुस्तान्महारथान् । (१।२)

शारद्वतं कृपं द्रौणिं कृतवर्माणम् एव च ॥ (१।३)

ते तु दृष्ट्वैव राजानं प्रज्ञाचक्षुषम् ईश्वरम् । (२।१)

अश्रुकण्ठा विनिःश्वस्य रुदन्तम् इदम् अब्रुवन् ॥ (२।२)

पुत्रस्तव महाराज कृत्वा कर्म सुदुष्करम् । (३।१)

गतः सानुचरो राजञ् शक्रलोकं महीपतिः ॥ (३।२)

दुर्योधनबलान्मुक्ता वयम् एव त्रयो रथाः । (४।१)

सर्वम् अन्यत् परिक्षीणं सैन्यं ते भरतर्षभ ॥ (४।२)

इत्येवम् उक्त्वा राजानं कृपः शारद्वतस्तदा । (५।१)

गान्धारीं पुत्रशोकार्ताम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (५।२)

अभीता युध्यमानास्ते घ्नन्तः शत्रुगणान् बहून् । (६।१)

वीरकर्माणि कुर्वाणाः पुत्रास्ते निधनं गताः ॥ (६।२)

ध्रुवं सम्प्राप्य लोकांस्ते निर्मलाञ् शस्त्रनिर्जितान् । (७।१)

भास्वरं देहम् आस्थाय विहरन्त्यमरा इव ॥ (७।२)

न हि कश्चिद्धि शूराणां युध्यमानः पराङ्मुखः । (८।१)

शस्त्रेण निधनं प्राप्तो न च कश्चित् कृताञ्जलिः ॥ (८।२)

एतां तां क्षत्रियस्याहुः पुराणां परमां गतिम् । (९।१)

शस्त्रेण निधनं संख्ये तान्न शोचितुम् अर्हसि ॥ (९।२)

न चापि शत्रवस्तेषाम् ऋध्यन्ते राज्ञि पाण्डवाः । (१०।१)

शृणु यत् कृतम् अस्माभिर् अश्वत्थामपुरोगमैः ॥ (१०।२)

अधर्मेण हतं श्रुत्वा भीमसेनेन ते सुतम् । (११।१)

सुप्तं शिबिरम् आविश्य पाण्डूनां कदनं कृतम् ॥ (११।२)

पाञ्चाला निहताः सर्वे धृष्टद्युम्नपुरोगमाः । (१२।१)

द्रुपदस्यात्मजाश्चैव द्रौपदेयाश्च पातिताः ॥ (१२।२)

तथा विशसनं कृत्वा पुत्रशत्रुगणस्य ते । (१३।१)

प्राद्रवाम रणे स्थातुं न हि शक्यामहे त्रयः ॥ (१३।२)

ते हि शूरा महेष्वासाः क्षिप्रम् एष्यन्ति पाण्डवाः । (१४।१)

अमर्षवशम् आपन्ना वैरं प्रतिजिहीर्षवः ॥ (१४।२)

निहतान् आत्मजाञ् श्रुत्वा प्रमत्तान् पुरुषर्षभाः । (१५।१)

निनीषन्तः पदं शूराः क्षिप्रम् एव यशस्विनि ॥ (१५।२)

पाण्डूनां किल्बिषं कृत्वा संस्थातुं नोत्सहामहे । (१६।१)

अनुजानीहि नो राज्ञि मा च शोके मनः कृथाः ॥ (१६।२)

राजंस्त्वम् अनुजानीहि धैर्यम् आतिष्ठ चोत्तमम् । (१७।१)

निष्ठान्तं पश्य चापि त्वं क्षत्रधर्मं च केवलम् ॥ (१७।२)

इत्येवम् उक्त्वा राजानं कृत्वा चाभिप्रदक्षिणम् । (१८।१)

कृपश्च कृतवर्मा च द्रोणपुत्रश्च भारत ॥ (१८।२)

अवेक्षमाणा राजानं धृतराष्ट्रं मनीषिणम् । (१९।१)

गङ्गाम् अनु महात्मानस्तूर्णम् अश्वान् अचोदयन् ॥ (१९।२)

अपक्रम्य तु ते राजन् सर्व एव महारथाः । (२०।१)

आमन्त्र्यान्योन्यम् उद्विग्नास्त्रिधा ते प्रययुस्ततः ॥ (२०।२)

जगाम हास्तिनपुरं कृपः शारद्वतस्तदा । (२१।१)

स्वम् एव राष्ट्रं हार्दिक्यो द्रौणिर् व्यासाश्रमं ययौ ॥ (२१।२)

एवं ते प्रययुर् वीरा वीक्षमाणाः परस्परम् । (२२।१)

भयार्ताः पाण्डुपुत्राणाम् आगस्कृत्वा महात्मनाम् ॥ (२२।२)

समेत्य वीरा राजानं तदा त्वनुदिते रवौ । (२३।१)

विप्रजग्मुर् महाराज यथेच्छकम् अरिंदमाः ॥ (२३।२)