दमयन्त्युवाच । (१।१)

न माम् अर्हसि कल्याण पापेन परिशङ्कितुम् । (१।२)

मया हि देवान् उत्सृज्य वृतस्त्वं निषधाधिप ॥ (१।३)

तवाभिगमनार्थं तु सर्वतो ब्राह्मणा गताः । (२।१)

वाक्यानि मम गाथाभिर् गायमाना दिशो दश ॥ (२।२)

ततस् त्वां ब्राह्मणो विद्वान् पर्णादो नाम पार्थिव । (३।१)

अभ्यगच्छत् कोसलायाम् ऋतुपर्णनिवेशने ॥ (३।२)

तेन वाक्ये हृते सम्यक् प्रतिवाक्ये तथाहृते । (४।१)

उपायो ऽयं मया दृष्टो नैषधानयने तव ॥ (४।२)

त्वाम् ऋते न हि लोके ऽन्य एकाह्ना पृथिवीपते । (५।१)

समर्थो योजनशतं गन्तुम् अश्वैर् नराधिप ॥ (५।२)

तथा चेमौ महीपाल भजे ऽहं चरणौ तव । (६।१)

यथा नासत्कृतं किंचिन् मनसापि चराम्यहम् ॥ (६।२)

अयं चरति लोके ऽस्मिन् भूतसाक्षी सदागतिः । (७।१)

एष मुञ्चतु मे प्राणान् यदि पापं चराम्यहम् ॥ (७।२)

तथा चरति तिग्मांशुः परेण भुवनं सदा । (८।१)

स विमुञ्चतु मे प्राणान् यदि पापं चराम्यहम् ॥ (८।२)

चन्द्रमाः सर्वभूतानाम् अन्तश् चरति साक्षिवत् । (९।१)

स विमुञ्चतु मे प्राणान् यदि पापं चराम्यहम् ॥ (९।२)

एते देवास् त्रयः कृत्स्नं त्रैलोक्यं धारयन्ति वै । (१०।१)

विब्रुवन्तु यथासत्यम् एते वाद्य त्यजन्तु माम् ॥ (१०।२)

एवम् उक्ते ततो वायुर् अन्तरिक्षाद् अभाषत । (११।१)

नैषा कृतवती पापं नल सत्यं ब्रवीमि ते ॥ (११।२)

राजञ्शीलनिधिः स्फीतो दमयन्त्या सुरक्षितः । (१२।१)

साक्षिणो रक्षिणश् चास्या वयं त्रीन् परिवत्सरान् ॥ (१२।२)

उपायो विहितश् चायं त्वदर्थम् अतुलो ऽनया । (१३।१)

न ह्येकाह्ना शतं गन्ता त्वद् ऋते ऽन्यः पुमान् इह ॥ (१३।२)

उपपन्ना त्वया भैमी त्वं च भैम्या महीपते । (१४।१)

नात्र शङ्का त्वया कार्या संगच्छ सह भार्यया ॥ (१४।२)

तथा ब्रुवति वायौ तु पुष्पवृष्टिः पपात ह । (१५।१)

देवदुन्दुभयो नेदुर् ववौ च पवनः शिवः ॥ (१५।२)

तद् अद्भुततमं दृष्ट्वा नलो राजाथ भारत । (१६।१)

दमयन्त्यां विशङ्कां तां व्यपाकर्षद् अरिंदमः ॥ (१६।२)

ततस् तद् वस्त्रम् अरजः प्रावृणोद् वसुधाधिपः । (१७।१)

संस्मृत्य नागराजानं ततो लेभे वपुः स्वकम् ॥ (१७।२)

स्वरूपिणं तु भर्तारं दृष्ट्वा भीमसुता तदा । (१८।१)

प्राक्रोशद् उच्चैर् आलिङ्ग्य पुण्यश्लोकम् अनिन्दिता ॥ (१८।२)

भैमीम् अपि नलो राजा भ्राजमानो यथा पुरा । (१९।१)

सस्वजे स्वसुतौ चापि यथावत् प्रत्यनन्दत ॥ (१९।२)

ततः स्वोरसि विन्यस्य वक्त्रं तस्य शुभानना । (२०।१)

परीता तेन दुःखेन निशश्वासायतेक्षणा ॥ (२०।२)

तथैव मलदिग्धाङ्गी परिष्वज्य शुचिस्मिता । (२१।१)

सुचिरं पुरुषव्याघ्रं तस्थौ साश्रुपरिप्लुता ॥ (२१।२)

ततः सर्वं यथावृत्तं दमयन्त्या नलस्य च । (२२।१)

भीमायाकथयत् प्रीत्या वैदर्भ्या जननी नृप ॥ (२२।२)

ततो ऽब्रवीन् महाराजः कृतशौचम् अहं नलम् । (२३।१)

दमयन्त्या सहोपेतं काल्यं द्रष्टा सुखोषितम् ॥ (२३।२)

ततस् तौ सहितौ रात्रिं कथयन्तौ पुरातनम् । (२४।१)

वने विचरितं सर्वम् ऊषतुर् मुदितौ नृप ॥ (२४।२)

स चतुर्थे ततो वर्षे संगम्य सह भार्यया । (२५।१)

सर्वकामैः सुसिद्धार्थो लब्धवान् परमां मुदम् ॥ (२५।२)

दमयन्त्यपि भर्तारम् अवाप्याप्यायिता भृशम् । (२६।१)

अर्धसंजातसस्येव तोयं प्राप्य वसुंधरा ॥ (२६।२)

सैवं समेत्य व्यपनीततन्द्री शान्तज्वरा हर्षविवृद्धसत्त्वा । (२७।१)

रराज भैमी समवाप्तकामा शीतांशुना रात्रिर् इवोदितेन ॥ (२७।२)