वैशंपायन उवाच । (१।१)

तं भुक्तवन्तम् आश्वस्तं निशायां विदुरो ऽब्रवीत् । (१।२)

नेदं सम्यग् व्यवसितं केशवागमनं तव ॥ (१।३)

अर्थधर्मातिगो मूढः संरम्भी च जनार्दन । (२।१)

मानघ्नो मानकामश्च वृद्धानां शासनातिगः ॥ (२।२)

धर्मशास्त्रातिगो मन्दो दुरात्मा प्रग्रहं गतः । (३।१)

अनेयः श्रेयसां पापो धार्तराष्ट्रो जनार्दन ॥ (३।२)

कामात्मा प्राज्ञमानी च मित्रध्रुक् सर्वशङ्कितः । (४।१)

अकर्ता चाकृतज्ञश्च त्यक्तधर्मः प्रियानृतः ॥ (४।२)

एतैश्चान्यैश्च बहुभिर् दोषैर् एष समन्वितः । (५।१)

त्वयोच्यमानः श्रेयो ऽपि संरम्भान्न ग्रहीष्यति ॥ (५।२)

सेनासमुदयं दृष्ट्वा पार्थिवं मधुसूदन । (६।१)

कृतार्थं मन्यते बाल आत्मानम् अविचक्षणः ॥ (६।२)

एकः कर्णः पराञ् जेतुं समर्थ इति निश्चितम् । (७।१)

धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेः स शमं नोपयास्यति ॥ (७।२)

भीष्मे द्रोणे कृपे कर्णे द्रोणपुत्रे जयद्रथे । (८।१)

भूयसीं वर्तते वृत्तिं न शमे कुरुते मनः ॥ (८।२)

निश्चितं धार्तराष्ट्राणां सकर्णानां जनार्दन । (९।१)

भीष्मद्रोणकृपान् पार्था न शक्ताः प्रतिवीक्षितुम् ॥ (९।२)

संविच्च धार्तराष्ट्राणां सर्वेषाम् एव केशव । (१०।१)

शमे प्रयतमानस्य तव सौभ्रात्रकाङ्क्षिणः ॥ (१०।२)

न पाण्डवानाम् अस्माभिः प्रतिदेयं यथोचितम् । (११।१)

इति व्यवसितास्तेषु वचनं स्यान्निरर्थकम् ॥ (११।२)

यत्र सूक्तं दुरुक्तं च समं स्यान्मधुसूदन । (१२।१)

न तत्र प्रलपेत् प्राज्ञो बधिरेष्विव गायनः ॥ (१२।२)

अविजानत्सु मूढेषु निर्मर्यादेषु माधव । (१३।१)

न त्वं वाक्यं ब्रुवन् युक्तश्चाण्डालेषु द्विजो यथा ॥ (१३।२)

सो ऽयं बलस्थो मूढश्च न करिष्यति ते वचः । (१४।१)

तस्मिन्निरर्थकं वाक्यम् उक्तं सम्पत्स्यते तव ॥ (१४।२)

तेषां समुपविष्टानां सर्वेषां पापचेतसाम् । (१५।१)

तव मध्यावतरणं मम कृष्ण न रोचते ॥ (१५।२)

दुर्बुद्धीनाम् अशिष्टानां बहूनां पापचेतसाम् । (१६।१)

प्रतीपं वचनं मध्ये तव कृष्ण न रोचते ॥ (१६।२)

अनुपासितवृद्धत्वाच्छ्रिया मोहाच्च दर्पितः । (१७।१)

वयोदर्पाद् अमर्षाच्च न ते श्रेयो ग्रहीष्यति ॥ (१७।२)

बलं बलवद् अप्यस्य यदि वक्ष्यसि माधव । (१८।१)

त्वय्यस्य महती शङ्का न करिष्यति ते वचः ॥ (१८।२)

नेदम् अद्य युधा शक्यम् इन्द्रेणापि सहामरैः । (१९।१)

इति व्यवसिताः सर्वे धार्तराष्ट्रा जनार्दन ॥ (१९।२)

तेष्वेवम् उपपन्नेषु कामक्रोधानुवर्तिषु । (२०।१)

समर्थम् अपि ते वाक्यम् असमर्थं भविष्यति ॥ (२०।२)

मध्ये तिष्ठन् हस्त्यनीकस्य मन्दो रथाश्वयुक्तस्य बलस्य मूढः । (२१।१)

दुर्योधनो मन्यते वीतमन्युः कृत्स्ना मयेयं पृथिवी जितेति ॥ (२१।२)

आशंसते धृतराष्ट्रस्य पुत्रो महाराज्यम् असपत्नं पृथिव्याम् । (२२।१)

तस्मिञ् शमः केवलो नोपलभ्यो बद्धं सन्तम् आगतं मन्यते ऽर्थम् ॥ (२२।२)

पर्यस्तेयं पृथिवी कालपक्वा दुर्योधनार्थे पाण्डवान् योद्धुकामाः । (२३।१)

समागताः सर्वयोधाः पृथिव्यां राजानश्च क्षितिपालैः समेताः ॥ (२३।२)

सर्वे चैते कृतवैराः पुरस्तात् त्वया राजानो हृतसाराश्च कृष्ण । (२४।१)

तवोद्वेगात् संश्रिता धार्तराष्ट्रान् सुसंहताः सह कर्णेन वीराः ॥ (२४।२)

त्यक्तात्मानः सह दुर्योधनेन सृष्टा योद्धुं पाण्डवान् सर्वयोधाः । (२५।१)

तेषां मध्ये प्रविशेथा यदि त्वं न तन्मतं मम दाशार्ह वीर ॥ (२५।२)

तेषां समुपविष्टानां बहूनां दुष्टचेतसाम् । (२६।१)

कथं मध्यं प्रपद्येथाः शत्रूणां शत्रुकर्शन ॥ (२६।२)

सर्वथा त्वं महाबाहो देवैर् अपि दुरुत्सहः । (२७।१)

प्रभावं पौरुषं बुद्धिं जानामि तव शत्रुहन् ॥ (२७।२)

या मे प्रीतिः पाण्डवेषु भूयः सा त्वयि माधव । (२८।१)

प्रेम्णा च बहुमानाच्च सौहृदाच्च ब्रवीम्यहम् ॥ (२८।२)