भीष्म उवाच । (१।१)

ब्राह्मणान् एव सततं भृशं सम्प्रतिपूजयेत् । (१।२)

एते हि सोमराजान ईश्वराः सुखदुःखयोः ॥ (१।३)

एते भोगैर् अलंकारैर् अन्यैश्चैव किमिच्छकैः । (२।१)

सदा पूज्या नमस्कार्या रक्ष्याश्च पितृवन्नृपैः । (२।२)

अतो राष्ट्रस्य शान्तिर् हि भूतानाम् इव वासवात् ॥ (२।३)

जायतां ब्रह्मवर्चस्वी राष्ट्रे वै ब्राह्मणः शुचिः । (३।१)

महारथश्च राजन्य एष्टव्यः शत्रुतापनः ॥ (३।२)

ब्राह्मणं जातिसम्पन्नं धर्मज्ञं संशितव्रतम् । (४।१)

वासयेत गृहे राजन्न तस्मात् परम् अस्ति वै ॥ (४।२)

ब्राह्मणेभ्यो हविर् दत्तं प्रतिगृह्णन्ति देवताः । (५।१)

पितरः सर्वभूतानां नैतेभ्यो विद्यते परम् ॥ (५।२)

आदित्यश्चन्द्रमा वायुर् भूमिर् आपो ऽम्बरं दिशः । (६।१)

सर्वे ब्राह्मणम् आविश्य सदान्नम् उपभुञ्जते ॥ (६।२)

न तस्याश्नन्ति पितरो यस्य विप्रा न भुञ्जते । (७।१)

देवाश्चाप्यस्य नाश्नन्ति पापस्य ब्राह्मणद्विषः ॥ (७।२)

ब्राह्मणेषु तु तुष्टेषु प्रीयन्ते पितरः सदा । (८।१)

तथैव देवता राजन्नात्र कार्या विचारणा ॥ (८।२)

तथैव ते ऽपि प्रीयन्ते येषां भवति तद्धविः । (९।१)

न च प्रेत्य विनश्यन्ति गच्छन्ति परमां गतिम् ॥ (९।२)

येन येनैव हविषा ब्राह्मणांस्तर्पयेन्नरः । (१०।१)

तेन तेनैव प्रीयन्ते पितरो देवतास्तथा ॥ (१०।२)

ब्राह्मणाद् एव तद् भूतं प्रभवन्ति यतः प्रजाः । (११।१)

यतश्चायं प्रभवति प्रेत्य यत्र च गच्छति ॥ (११।२)

वेदैष मार्गं स्वर्गस्य तथैव नरकस्य च । (१२।१)

आगतानागते चोभे ब्राह्मणो द्विपदां वरः । (१२।२)

ब्राह्मणो भरतश्रेष्ठ स्वधर्मं वेद मेधया ॥ (१२।३)

ये चैनम् अनुवर्तन्ते ते न यान्ति पराभवम् । (१३।१)

न ते प्रेत्य विनश्यन्ति गच्छन्ति न पराभवम् ॥ (१३।२)

ये ब्राह्मणमुखात् प्राप्तं प्रतिगृह्णन्ति वै वचः । (१४।१)

कृतात्मानो महात्मानस्ते न यान्ति पराभवम् ॥ (१४।२)

क्षत्रियाणां प्रतपतां तेजसा च बलेन च । (१५।१)

ब्राह्मणेष्वेव शाम्यन्ति तेजांसि च बलानि च ॥ (१५।२)

भृगवो ऽजयंस्तालजङ्घान्नीपान् अङ्गिरसो ऽजयन् । (१६।१)

भरद्वाजो वैतहव्यान् ऐलांश्च भरतर्षभ ॥ (१६।२)

चित्रायुधांश्चाप्यजयन्न् एते कृष्णाजिनध्वजाः । (१७।१)

प्रक्षिप्याथ च कुम्भान् वै पारगामिनम् आरभेत् ॥ (१७।२)

यत् किंचित् कथ्यते लोके श्रूयते पश्यते ऽपि वा । (१८।१)

सर्वं तद् ब्राह्मणेष्वेव गूढो ऽग्निर् इव दारुषु ॥ (१८।२)

अत्राप्युदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (१९।१)

संवादं वासुदेवस्य पृथ्व्याश्च भरतर्षभ ॥ (१९।२)

वासुदेव उवाच । (२०।१)

मातरं सर्वभूतानां पृच्छे त्वा संशयं शुभे । (२०।२)

केन स्वित् कर्मणा पापं व्यपोहति नरो गृही ॥ (२०।३)

पृथिव्युवाच । (२१।१)

ब्राह्मणान् एव सेवेत पवित्रं ह्येतद् उत्तमम् । (२१।२)

ब्राह्मणान् सेवमानस्य रजः सर्वं प्रणश्यति ॥ (२१।३)

अतो भूतिर् अतः कीर्तिर् अतो बुद्धिः प्रजायते । (२२।१)

अपरेषां परेषां च परेभ्यश्चैव ये परे ॥ (२२।२)

ब्राह्मणा यं प्रशंसन्ति पुरुषः स प्रवर्धते । (२३।१)

अथ यो ब्राह्मणाक्रुष्टः पराभवति सो ऽचिरात् ॥ (२३।२)

यथा महार्णवे क्षिप्त आमलोष्टो विनश्यति । (२४।१)

तथा दुश्चरितं कर्म पराभावाय कल्पते ॥ (२४।२)

पश्य चन्द्रे कृतं लक्ष्म समुद्रे लवणोदकम् । (२५।१)

तथा भगसहस्रेण महेन्द्रं परिचिह्नितम् ॥ (२५।२)

तेषाम् एव प्रभावेन सहस्रनयनो ह्यसौ । (२६।१)

शतक्रतुः समभवत् पश्य माधव यादृशम् ॥ (२६।२)

इच्छन् भूतिं च कीर्तिं च लोकांश्च मधुसूदन । (२७।१)

ब्राह्मणानुमते तिष्ठेत् पुरुषः शुचिर् आत्मवान् ॥ (२७।२)

इत्येतद् वचनं श्रुत्वा मेदिन्या मधुसूदनः । (२८।१)

साधु साध्वित्यथेत्युक्त्वा मेदिनीं प्रत्यपूजयत् ॥ (२८।२)

एतां श्रुत्वोपमां पार्थ प्रयतो ब्राह्मणर्षभान् । (२९।१)

सततं पूजयेथास्त्वं ततः श्रेयो ऽभिपत्स्यसे ॥ (२९।२)