संजय उवाच । (१।१)

अर्जुनो द्रौणिना विद्धो युद्धे बहुभिर् आयसैः । (१।२)

तस्य चानुचरैः शूरैस्त्रिगर्तानां महारथैः । (१।३)

द्रौणिं विव्याध समरे त्रिभिर् एव शिलीमुखैः ॥ (१।४)

तथेतरान्महेष्वासान् द्वाभ्यां द्वाभ्यां धनंजयः । (२।१)

भूयश्चैव महाबाहुः शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥ (२।२)

शरकण्टकितास्ते तु तावका भरतर्षभ । (३।१)

न जहुः समरे पार्थं वध्यमानाः शितैः शरैः ॥ (३।२)

ते ऽर्जुनं रथवंशेन द्रोणपुत्रपुरोगमाः । (४।१)

अयोधयन्त समरे परिवार्य महारथाः ॥ (४।२)

तैस्तु क्षिप्ताः शरा राजन् कार्तस्वरविभूषिताः । (५।१)

अर्जुनस्य रथोपस्थं पूरयामासुर् अञ्जसा ॥ (५।२)

तथा कृष्णौ महेष्वासौ वृषभौ सर्वधन्विनाम् । (६।१)

शरैर् वीक्ष्य वितुन्नाङ्गौ प्रहृष्टौ युद्धदुर्मदौ ॥ (६।२)

कूबरं रथचक्राणि ईषा योक्त्राणि चाभिभो । (७।१)

युगं चैवानुकर्षं च शरभूतम् अभूत् तदा ॥ (७।२)

नैतादृशं दृष्टपूर्वं राजन्नैव च नः श्रुतम् । (८।१)

यादृशं तत्र पार्थस्य तावकाः सम्प्रचक्रिरे ॥ (८।२)

स रथः सर्वतो भाति चित्रपुङ्खैः शितैः शरैः । (९।१)

उल्काशतैः संप्रदीप्तं विमानम् इव भूतले ॥ (९।२)

ततो ऽर्जुनो महाराज शरैः संनतपर्वभिः । (१०।१)

अवाकिरत् तां पृतनां मेघो वृष्ट्या यथाचलम् ॥ (१०।२)

ते वध्यमानाः समरे पार्थनामाङ्कितैः शरैः । (११।१)

पार्थभूतम् अमन्यन्त प्रेक्षमाणास्तथाविधम् ॥ (११।२)

ततो ऽद्भुतशरज्वालो धनुःशब्दानिलो महान् । (१२।१)

सेनेन्धनं ददाहाशु तावकं पार्थपावकः ॥ (१२।२)

चक्राणां पततां चैव युगानां च धरातले । (१३।१)

तूणीराणां पताकानां ध्वजानां च रथैः सह ॥ (१३।२)

ईषाणाम् अनुकर्षाणां त्रिवेणूनां च भारत । (१४।१)

अक्षाणाम् अथ योक्त्राणां प्रतोदानां च सर्वशः ॥ (१४।२)

शिरसां पततां चैव कुण्डलोष्णीषधारिणाम् । (१५।१)

भुजानां च महाराज स्कन्धानां च समन्ततः ॥ (१५।२)

छत्राणां व्यजनैः सार्धं मुकुटानां च राशयः । (१६।१)

समदृश्यन्त पार्थस्य रथमार्गेषु भारत ॥ (१६।२)

अगम्यरूपा पृथिवी मांसशोणितकर्दमा । (१७।१)

बभूव भरतश्रेष्ठ रुद्रस्याक्रीडनं यथा । (१७।२)

भीरूणां त्रासजननी शूराणां हर्षवर्धनी ॥ (१७।३)

हत्वा तु समरे पार्थः सहस्रे द्वे परंतप । (१८।१)

रथानां सवरूथानां विधूमो ऽग्निर् इव ज्वलन् ॥ (१८।२)

यथा हि भगवान् अग्निर् जगद् दग्ध्वा चराचरम् । (१९।१)

विधूमो दृश्यते राजंस्तथा पार्थो महारथः ॥ (१९।२)

द्रौणिस्तु समरे दृष्ट्वा पाण्डवस्य पराक्रमम् । (२०।१)

रथेनातिपताकेन पाण्डवं प्रत्यवारयत् ॥ (२०।२)

तावुभौ पुरुषव्याघ्रौ श्वेताश्वौ धन्विनां वरौ । (२१।१)

समीयतुस्तदा तूर्णं परस्परवधैषिणौ ॥ (२१।२)

तयोर् आसीन्महाराज बाणवर्षं सुदारुणम् । (२२।१)

जीमूतानां यथा वृष्टिस्तपान्ते भरतर्षभ ॥ (२२।२)

अन्योन्यस्पर्धिनौ तौ तु शरैः संनतपर्वभिः । (२३।१)

ततक्षतुर् मृधे ऽन्योन्यं शृङ्गाभ्यां वृषभाविव ॥ (२३।२)

तयोर् युद्धं महाराज चिरं समम् इवाभवत् । (२४।१)

अस्त्राणां संगमश्चैव घोरस्तत्राभवन्महान् ॥ (२४।२)

ततो ऽर्जुनं द्वादशभी रुक्मपुङ्खैः सुतेजनैः । (२५।१)

वासुदेवं च दशभिर् द्रौणिर् विव्याध भारत ॥ (२५।२)

ततः प्रहस्य बीभत्सुर् व्याक्षिपद् गाण्डिवं धनुः । (२६।१)

मानयित्वा मुहूर्तं च गुरुपुत्रं महाहवे ॥ (२६।२)

व्यश्वसूतरथं चक्रे सव्यसाची महारथः । (२७।१)

मृदुपूर्वं ततश्चैनं त्रिभिर् विव्याध सायकैः ॥ (२७।२)

हताश्वे तु रथे तिष्ठन् द्रोणपुत्रस्त्वयस्मयम् । (२८।१)

मुसलं पाण्डुपुत्राय चिक्षेप परिघोपमम् ॥ (२८।२)

तम् आपतन्तं सहसा हेमपट्टविभूषितम् । (२९।१)

चिछेद सप्तधा वीरः पार्थः शत्रुनिबर्हणः ॥ (२९।२)

स छिन्नं मुसलं दृष्ट्वा द्रौणिः परमकोपनः । (३०।१)

आददे परिघं घोरं नगेन्द्रशिखरोपमम् । (३०।२)

चिक्षेप चैव पार्थाय द्रौणिर् युद्धविशारदः ॥ (३०।३)

तम् अन्तकम् इव क्रुद्धं परिघं प्रेक्ष्य पाण्डवः । (३१।१)

अर्जुनस्त्वरितो जघ्ने पञ्चभिः सायकोत्तमैः ॥ (३१।२)

स छिन्नः पतितो भूमौ पार्थबाणैर् महाहवे । (३२।१)

दारयन् पृथिवीन्द्राणां मनः शब्देन भारत ॥ (३२।२)

ततो ऽपरैस्त्रिभिर् बाणैर् द्रौणिं विव्याध पाण्डवः । (३३।१)

सो ऽतिविद्धो बलवता पार्थेन सुमहाबलः । (३३।२)

न संभ्रान्तस्तदा द्रौणिः पौरुषे स्वे व्यवस्थितः ॥ (३३।३)

सुधर्मा तु ततो राजन् भारद्वाजं महारथम् । (३४।१)

अवाकिरच्छरव्रातैः सर्वक्षत्रस्य पश्यतः ॥ (३४।२)

ततस्तु सुरथो ऽप्याजौ पाञ्चालानां महारथः । (३५।१)

रथेन मेघघोषेण द्रौणिम् एवाभ्यधावत ॥ (३५।२)

विकर्षन् वै धनुः श्रेष्ठं सर्वभारसहं दृढम् । (३६।१)

ज्वलनाशीविषनिभैः शरैश्चैनम् अवाकिरत् ॥ (३६।२)

सुरथं तु ततः क्रुद्धम् आपतन्तं महारथम् । (३७।१)

चुकोप समरे द्रौणिर् दण्डाहत इवोरगः ॥ (३७।२)

त्रिशिखां भ्रुकुटीं कृत्वा सृक्किणी परिलेलिहन् । (३८।१)

उद्वीक्ष्य सुरथं रोषाद् धनुर्ज्याम् अवमृज्य च । (३८।२)

मुमोच तीक्ष्णं नाराचं यमदण्डसमद्युतिम् ॥ (३८।३)

स तस्य हृदयं भित्त्वा प्रविवेशातिवेगतः । (३९।१)

शक्राशनिर् इवोत्सृष्टा विदार्य धरणीतलम् ॥ (३९।२)

ततस्तं पतितं भूमौ नाराचेन समाहतम् । (४०।१)

वज्रेणेव यथा शृङ्गं पर्वतस्य महाधनम् ॥ (४०।२)

तस्मिंस्तु निहते वीरे द्रोणपुत्रः प्रतापवान् । (४१।१)

आरुरोह रथं तूर्णं तम् एव रथिनां वरः ॥ (४१।२)

ततः सज्जो महाराज द्रौणिर् आहवदुर्मदः । (४२।१)

अर्जुनं योधयामास संशप्तकवृतो रणे ॥ (४२।२)

तत्र युद्धं महच्चासीद् अर्जुनस्य परैः सह । (४३।१)

मध्यंदिनगते सूर्ये यमराष्ट्रविवर्धनम् ॥ (४३।२)

तत्राश्चर्यम् अपश्याम दृष्ट्वा तेषां पराक्रमम् । (४४।१)

यद् एको युगपद् वीरान् समयोधयद् अर्जुनः ॥ (४४।२)

विमर्दस्तु महान् आसीद् अर्जुनस्य परैः सह । (४५।१)

शतक्रतोर् यथा पूर्वं महत्या दैत्यसेनया ॥ (४५।२)