संजय उवाच । (१।१)

बृहतीं धार्तराष्ट्राणां दृष्ट्वा सेनां समुद्यताम् । (१।२)

विषादम् अगमद् राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

व्यूहं भीष्मेण चाभेद्यं कल्पितं प्रेक्ष्य पाण्डवः । (२।१)

अभेद्यम् इव सम्प्रेक्ष्य विषण्णो ऽर्जुनम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

धनंजय कथं शक्यम् अस्माभिर् योद्धुम् आहवे । (३।१)

धार्तराष्ट्रैर् महाबाहो येषां योद्धा पितामहः ॥ (३।२)

अक्षोभ्यो ऽयम् अभेद्यश्च भीष्मेणामित्रकर्शिना । (४।१)

कल्पितः शास्त्रदृष्टेन विधिना भूरितेजसा ॥ (४।२)

ते वयं संशयं प्राप्ताः ससैन्याः शत्रुकर्शन । (५।१)

कथम् अस्मान्महाव्यूहाद् उद्यानं नो भविष्यति ॥ (५।२)

अथार्जुनो ऽब्रवीत् पार्थं युधिष्ठिरम् अमित्रहा । (६।१)

विषण्णम् अभिसम्प्रेक्ष्य तव राजन्न् अनीकिनीम् ॥ (६।२)

प्रज्ञयाभ्यधिकाञ् शूरान् गुणयुक्तान् बहून् अपि । (७।१)

जयन्त्यल्पतरा येन तन्निबोध विशां पते ॥ (७।२)

तत् तु ते कारणं राजन् प्रवक्ष्याम्यनसूयवे । (८।१)

नारदस्तम् ऋषिर् वेद भीष्मद्रोणौ च पाण्डव ॥ (८।२)

एतम् एवार्थम् आश्रित्य युद्धे देवासुरे ऽब्रवीत् । (९।१)

पितामहः किल पुरा महेन्द्रादीन् दिवौकसः ॥ (९।२)

न तथा बलवीर्याभ्यां विजयन्ते जिगीषवः । (१०।१)

यथा सत्यानृशंस्याभ्यां धर्मेणैवोद्यमेन च ॥ (१०।२)

त्यक्त्वाधर्मं च लोभं च मोहं चोद्यमम् आस्थिताः । (११।१)

युध्यध्वम् अनहंकारा यतो धर्मस्ततो जयः ॥ (११।२)

एवं राजन् विजानीहि ध्रुवो ऽस्माकं रणे जयः । (१२।१)

यथा मे नारदः प्राह यतः कृष्णस्ततो जयः ॥ (१२।२)

गुणभूतो जयः कृष्णे पृष्ठतो ऽन्वेति माधवम् । (१३।१)

अन्यथा विजयश्चास्य संनतिश्चापरो गुणः ॥ (१३।२)

अनन्ततेजा गोविन्दः शत्रुपूगेषु निर्व्यथः । (१४।१)

पुरुषः सनातनतमो यतः कृष्णस्ततो जयः ॥ (१४।२)

पुरा ह्येष हरिर् भूत्वा वैकुण्ठो ऽकुण्ठसायकः । (१५।१)

सुरासुरान् अवस्फूर्जन्न् अब्रवीत् के जयन्त्विति ॥ (१५।२)

अनु कृष्णं जयेमेति यैर् उक्तं तत्र तैर् जितम् । (१६।१)

तत्प्रसादाद्धि त्रैलोक्यं प्राप्तं शक्रादिभिः सुरैः ॥ (१६।२)

तस्य ते न व्यथां कांचिद् इह पश्यामि भारत । (१७।१)

यस्य ते जयम् आशास्ते विश्वभुक् त्रिदशेश्वरः ॥ (१७।२)