वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः स च हृषीकेशः स च राजा युधिष्ठिरः । (१।२)

कृपादयश्च ते सर्वे चत्वारः पाण्डवाश्च ह ॥ (१।३)

रथैस्ते नगराकारैः पताकाध्वजशोभितैः । (२।१)

ययुर् आशु कुरुक्षेत्रं वाजिभिः शीघ्रगामिभिः ॥ (२।२)

ते ऽवतीर्य कुरुक्षेत्रं केशमज्जास्थिसंकुलम् । (३।१)

देहन्यासः कृतो यत्र क्षत्रियैस्तैर् महात्मभिः ॥ (३।२)

गजाश्वदेहास्थिचयैः पर्वतैर् इव संचितम् । (४।१)

नरशीर्षकपालैश्च शङ्खैर् इव समाचितम् ॥ (४।२)

चितासहस्रैर् निचितं वर्मशस्त्रसमाकुलम् । (५।१)

आपानभूमिं कालस्य तदा भुक्तोज्झिताम् इव ॥ (५।२)

भूतसंघानुचरितं रक्षोगणनिषेवितम् । (६।१)

पश्यन्तस्ते कुरुक्षेत्रं ययुर् आशु महारथाः ॥ (६।२)

गच्छन्न् एव महाबाहुः सर्वयादवनन्दनः । (७।१)

युधिष्ठिराय प्रोवाच जामदग्न्यस्य विक्रमम् ॥ (७।२)

अमी रामह्रदाः पञ्च दृश्यन्ते पार्थ दूरतः । (८।१)

येषु संतर्पयामास पूर्वान् क्षत्रियशोणितैः ॥ (८।२)

त्रिःसप्तकृत्वो वसुधां कृत्वा निःक्षत्रियां प्रभुः । (९।१)

इहेदानीं ततो रामः कर्मणो विरराम ह ॥ (९।२)

युधिष्ठिर उवाच । (१०।१)

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी कृता निःक्षत्रिया तदा । (१०।२)

रामेणेति यद् आत्थ त्वम् अत्र मे संशयो महान् ॥ (१०।३)

क्षत्रबीजं यदा दग्धं रामेण यदुपुंगव । (११।१)

कथं भूयः समुत्पत्तिः क्षत्रस्यामितविक्रम ॥ (११।२)

महात्मना भगवता रामेण यदुपुंगव । (१२।१)

कथम् उत्सादितं क्षत्रं कथं वृद्धिं पुनर् गतम् ॥ (१२।२)

महाभारतयुद्धे हि कोटिशः क्षत्रिया हताः । (१३।१)

तथाभूच्च मही कीर्णा क्षत्रियैर् वदतां वर ॥ (१३।२)

एवं मे छिन्द्धि वार्ष्णेय संशयं तार्क्ष्यकेतन । (१४।१)

आगमो हि परः कृष्ण त्वत्तो नो वासवानुज ॥ (१४।२)

वैशंपायन उवाच । (१५।१)

ततो व्रजन्न् एव गदाग्रजः प्रभुः शशंस तस्मै निखिलेन तत्त्वतः । (१५।२)

युधिष्ठिरायाप्रतिमौजसे तदा यथाभवत् क्षत्रियसंकुला मही ॥ (१५।३)