शल्य उवाच । (१।१)

ऋषयो ऽथाब्रुवन् सर्वे देवाश्च त्रिदशेश्वराः । (१।२)

अयं वै नहुषः श्रीमान् देवराज्ये ऽभिषिच्यताम् । (१।३)

ते गत्वाथाब्रुवन् सर्वे राजा नो भव पार्थिव ॥ (१।४)

स तान् उवाच नहुषो देवान् ऋषिगणांस्तथा । (२।१)

पितृभिः सहितान् राजन् परीप्सन् हितम् आत्मनः ॥ (२।२)

दुर्बलो ऽहं न मे शक्तिर् भवतां परिपालने । (३।१)

बलवाञ्जायते राजा बलं शक्रे हि नित्यदा ॥ (३।२)

तम् अब्रुवन् पुनः सर्वे देवाः सर्षिपुरोगमाः । (४।१)

अस्माकं तपसा युक्तः पाहि राज्यं त्रिविष्टपे ॥ (४।२)

परस्परभयं घोरम् अस्माकं हि न संशयः । (५।१)

अभिषिच्यस्व राजेन्द्र भव राजा त्रिविष्टपे ॥ (५।२)

देवदानवयक्षाणाम् ऋषीणां रक्षसां तथा । (६।१)

पितृगन्धर्वभूतानां चक्षुर्विषयवर्तिनाम् । (६।२)

तेज आदास्यसे पश्यन् बलवांश्च भविष्यसि ॥ (६।३)

धर्मं पुरस्कृत्य सदा सर्वलोकाधिपो भव । (७।१)

ब्रह्मर्षींश्चापि देवांश्च गोपायस्व त्रिविष्टपे ॥ (७।२)

सुदुर्लभं वरं लब्ध्वा प्राप्य राज्यं त्रिविष्टपे । (८।१)

धर्मात्मा सततं भूत्वा कामात्मा समपद्यत ॥ (८।२)

देवोद्यानेषु सर्वेषु नन्दनोपवनेषु च । (९।१)

कैलासे हिमवत्पृष्ठे मन्दरे श्वेतपर्वते । (९।२)

सह्ये महेन्द्रे मलये समुद्रेषु सरित्सु च ॥ (९।३)

अप्सरोभिः परिवृतो देवकन्यासमावृतः । (१०।१)

नहुषो देवराजः सन् क्रीडन् बहुविधं तदा ॥ (१०।२)

शृण्वन् दिव्या बहुविधाः कथाः श्रुतिमनोहराः । (११।१)

वादित्राणि च सर्वाणि गीतं च मधुरस्वरम् ॥ (११।२)

विश्वावसुर् नारदश्च गन्धर्वाप्सरसां गणाः । (१२।१)

ऋतवः षट् च देवेन्द्रं मूर्तिमन्त उपस्थिताः । (१२।२)

मारुतः सुरभिर् वाति मनोज्ञः सुखशीतलः ॥ (१२।३)

एवं हि क्रीडतस्तस्य नहुषस्य महात्मनः । (१३।१)

सम्प्राप्ता दर्शनं देवी शक्रस्य महिषी प्रिया ॥ (१३।२)

स तां संदृश्य दुष्टात्मा प्राह सर्वान् सभासदः । (१४।१)

इन्द्रस्य महिषी देवी कस्मान्मां नोपतिष्ठति ॥ (१४।२)

अहम् इन्द्रो ऽस्मि देवानां लोकानां च तथेश्वरः । (१५।१)

आगच्छतु शची मह्यं क्षिप्रम् अद्य निवेशनम् ॥ (१५।२)

तच्छ्रुत्वा दुर्मना देवी बृहस्पतिम् उवाच ह । (१६।१)

रक्ष मां नहुषाद् ब्रह्मंस् तवास्मि शरणं गता ॥ (१६।२)

सर्वलक्षणसम्पन्नां ब्रह्मस्त्वं मां प्रभाषसे । (१७।१)

देवराजस्य दयिताम् अत्यन्तसुखभागिनीम् ॥ (१७।२)

अवैधव्येन संयुक्ताम् एकपत्नीं पतिव्रताम् । (१८।१)

उक्तवान् असि मां पूर्वम् ऋतां तां कुरु वै गिरम् ॥ (१८।२)

नोक्तपूर्वं च भगवन्मृषा ते किंचिद् ईश्वर । (१९।१)

तस्माद् एतद् भवेत् सत्यं त्वयोक्तं द्विजसत्तम ॥ (१९।२)

बृहस्पतिर् अथोवाच इन्द्राणीं भयमोहिताम् । (२०।१)

यद् उक्तासि मया देवि सत्यं तद् भविता ध्रुवम् ॥ (२०।२)

द्रक्ष्यसे देवराजानम् इन्द्रं शीघ्रम् इहागतम् । (२१।१)

न भेतव्यं च नहुषात् सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते । (२१।२)

समानयिष्ये शक्रेण नचिराद् भवतीम् अहम् ॥ (२१।३)

अथ शुश्राव नहुष इन्द्राणीं शरणं गताम् । (२२।१)

बृहस्पतेर् अङ्गिरसश् चुक्रोध स नृपस्तदा ॥ (२२।२)