वासुदेव उवाच । (१।१)

एवम् उक्तस् तु कौन्तेय सूतपुत्रस् तदा मृधे । (१।२)

प्रद्युम्नम् अब्रवीच्छ्लक्ष्णं मधुरं वाक्यम् अञ्जसा ॥ (१।३)

न मे भयं रौक्मिणेय संग्रामे यच्छतो हयान् । (२।१)

युद्धज्ञश् चास्मि वृष्णीनां नात्र किंचिद् अतो ऽन्यथा ॥ (२।२)

आयुष्मन्न् उपदेशस् तु सारथ्ये वर्ततां स्मृतः । (३।१)

सर्वार्थेषु रथी रक्ष्यस् त्वं चापि भृशपीडितः ॥ (३।२)

त्वं हि शाल्वप्रयुक्तेन पत्त्रिणाभिहतो भृशम् । (४।१)

कश्मलाभिहतो वीर ततो ऽहम् अपयातवान् ॥ (४।२)

स त्वं सात्वतमुख्याद्य लब्धसंज्ञो यदृच्छया । (५।१)

पश्य मे हयसंयाने शिक्षां केशवनन्दन ॥ (५।२)

दारुकेणाहम् उत्पन्नो यथावच् चैव शिक्षितः । (६।१)

वीतभीः प्रविशाम्येतां शाल्वस्य महतीं चमूम् ॥ (६।२)

एवम् उक्त्वा ततो वीर हयान् संचोद्य संगरे । (७।१)

रश्मिभिश् च समुद्यम्य जवेनाभ्यपतत् तदा ॥ (७।२)

मण्डलानि विचित्राणि यमकानीतराणि च । (८।१)

सव्यानि च विचित्राणि दक्षिणानि च सर्वशः ॥ (८।२)

प्रतोदेनाहता राजन् रश्मिभिश् च समुद्यताः । (९।१)

उत्पतन्त इवाकाशं विबभुस् ते हयोत्तमाः ॥ (९।२)

ते हस्तलाघवोपेतं विज्ञाय नृप दारुकिम् । (१०।१)

दह्यमाना इव तदा पस्पृशुश् चरणैर् महीम् ॥ (१०।२)

सो ऽपसव्यां चमूं तस्य शाल्वस्य भरतर्षभ । (११।१)

चकार नातियत्नेन तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (११।२)

अमृष्यमाणो ऽपसव्यं प्रद्युम्नेन स सौभराट् । (१२।१)

यन्तारम् अस्य सहसा त्रिभिर् बाणैः समर्पयत् ॥ (१२।२)

दारुकस्य सुतस् तं तु बाणवेगम् अचिन्तयन् । (१३।१)

भूय एव महाबाहो प्रययौ हयसंमतः ॥ (१३।२)

ततो बाणान् बहुविधान् पुनर् एव स सौभराट् । (१४।१)

मुमोच तनये वीरे मम रुक्मिणिनन्दने ॥ (१४।२)

तान् अप्राप्ताञ् शितैर् बाणैश् चिछेद परवीरहा । (१५।१)

रौक्मिणेयः स्मितं कृत्वा दर्शयन् हस्तलाघवम् ॥ (१५।२)

छिन्नान् दृष्ट्वा तु तान् बाणान् प्रद्युम्नेन स सौभराट् । (१६।१)

आसुरीं दारुणीं मायाम् आस्थाय व्यसृजच्छरान् ॥ (१६।२)

प्रयुज्यमानम् आज्ञाय दैतेयास्त्रं महाबलः । (१७।१)

ब्रह्मास्त्रेणान्तरा छित्त्वा मुमोचान्यान् पतत्रिणः ॥ (१७।२)

ते तद् अस्त्रं विधूयाशु विव्यधू रुधिराशनाः । (१८।१)

शिरस्युरसि वक्त्रे च स मुमोह पपात च ॥ (१८।२)

तस्मिन् निपतिते क्षुद्रे शाल्वे बाणप्रपीडिते । (१९।१)

रौक्मिणेयो ऽपरं बाणं संदधे शत्रुनाशनम् ॥ (१९।२)

तम् अर्चितं सर्वदाशार्हपूगैर् आशीर्भिर् अर्कज्वलनप्रकाशम् । (२०।१)

दृष्ट्वा शरं ज्याम् अभिनीयमानं बभूव हाहाकृतम् अन्तरिक्षम् ॥ (२०।२)

ततो देवगणाः सर्वे सेन्द्राः सह धनेश्वराः । (२१।१)

नारदं प्रेषयामासुः श्वसनं च महाबलम् ॥ (२१।२)

तौ रौक्मिणेयम् आगम्य वचो ऽब्रूतां दिवौकसाम् । (२२।१)

नैष वध्यस् त्वया वीर शाल्वराजः कथंचन ॥ (२२।२)

संहरस्व पुनर् बाणम् अवध्यो ऽयं त्वया रणे । (२३।१)

एतस्य हि शरस्याजौ नावध्यो ऽस्ति पुमान् क्वचित् ॥ (२३।२)

मृत्युर् अस्य महाबाहो रणे देवकिनन्दनः । (२४।१)

कृष्णः संकल्पितो धात्रा तन् न मिथ्या भवेद् इति ॥ (२४।२)

ततः परमसंहृष्टः प्रद्युम्नः शरम् उत्तमम् । (२५।१)

संजहार धनुःश्रेष्ठात् तूणे चैव न्यवेशयत् ॥ (२५।२)

तत उत्थाय राजेन्द्र शाल्वः परमदुर्मनाः । (२६।१)

व्यपायात् सबलस् तूर्णं प्रद्युम्नशरपीडितः ॥ (२६।२)

स द्वारकां परित्यज्य क्रूरो वृष्णिभिर् अर्दितः । (२७।१)

सौभम् आस्थाय राजेन्द्र दिवम् आचक्रमे तदा ॥ (२७।२)