युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

अस्मान् अभिगतांस् तात भयार्ताञ्शरणैषिणः । (१।२)

कौरवान् विषमप्राप्तान् कथं ब्रूयास् त्वम् ईदृशम् ॥ (१।३)

भवन्ति भेदा ज्ञातीनां कलहाश् च वृकोदर । (२।१)

प्रसक्तानि च वैराणि ज्ञातिधर्मो न नश्यति ॥ (२।२)

यदा तु कश्चिज् ज्ञातीनां बाह्यः प्रार्थयते कुलम् । (३।१)

न मर्षयन्ति तत् सन्तो बाह्येनाभिप्रमर्षणम् ॥ (३।२)

जानाति ह्येष दुर्बुद्धिर् अस्मान् इह चिरोषितान् । (४।१)

स एष परिभूयास्मान् अकार्षीद् इदम् अप्रियम् ॥ (४।२)

दुर्योधनस्य ग्रहणाद् गन्धर्वेण बलाद् रणे । (५।१)

स्त्रीणां बाह्याभिमर्शाच्च हतं भवति नः कुलम् ॥ (५।२)

शरणं च प्रपन्नानां त्राणार्थं च कुलस्य नः । (६।१)

उत्तिष्ठध्वं नरव्याघ्राः सज्जीभवत माचिरम् ॥ (६।२)

अर्जुनश् च यमौ चैव त्वं च भीमापराजितः । (७।१)

मोक्षयध्वं धार्तराष्ट्रं ह्रियमाणं सुयोधनम् ॥ (७।२)

एते रथा नरव्याघ्राः सर्वशस्त्रसमन्विताः । (८।१)

इन्द्रसेनादिभिः सूतैः संयताः कनकध्वजाः ॥ (८।२)

एतान् आस्थाय वै तात गन्धर्वान् योद्धुम् आहवे । (९।१)

सुयोधनस्य मोक्षाय प्रयतध्वम् अतन्द्रिताः ॥ (९।२)

य एव कश्चिद् राजन्यः शरणार्थम् इहागतम् । (१०।१)

परं शक्त्याभिरक्षेत किं पुनस् त्वं वृकोदर ॥ (१०।२)

क इहान्यो भवेत् त्राणम् अभिधावेति चोदितः । (११।१)

प्राञ्जलिं शरणापन्नं दृष्ट्वा शत्रुम् अपि ध्रुवम् ॥ (११।२)

वरप्रदानं राज्यं च पुत्रजन्म च पाण्डव । (१२।१)

शत्रोश् च मोक्षणं क्लेशात् त्रीणि चैकं च तत् समम् ॥ (१२।२)

किं ह्यभ्यधिकम् एतस्माद् यद् आपन्नः सुयोधनः । (१३।१)

त्वद्बाहुबलम् आश्रित्य जीवितं परिमार्गति ॥ (१३।२)

स्वयम् एव प्रधावेयं यदि न स्याद् वृकोदर । (१४।१)

विततो ऽयं क्रतुर् वीर न हि मे ऽत्र विचारणा ॥ (१४।२)

साम्नैव तु यथा भीम मोक्षयेथाः सुयोधनम् । (१५।१)

तथा सर्वैर् उपायैस् त्वं यतेथाः कुरुनन्दन ॥ (१५।२)

न साम्ना प्रतिपद्येत यदि गन्धर्वराड् असौ । (१६।१)

पराक्रमेण मृदुना मोक्षयेथाः सुयोधनम् ॥ (१६।२)

अथासौ मृदुयुद्धेन न मुञ्चेद् भीम कौरवान् । (१७।१)

सर्वोपायैर् विमोच्यास् ते निगृह्य परिपन्थिनः ॥ (१७।२)

एतावद्धि मया शक्यं संदेष्टुं वै वृकोदर । (१८।१)

वैताने कर्मणि तते वर्तमाने च भारत ॥ (१८।२)

वैशम्पायन उवाच । (१९।१)

अजातशत्रोर् वचनं तच्छ्रुत्वा तु धनंजयः । (१९।२)

प्रतिजज्ञे गुरोर् वाक्यं कौरवाणां विमोक्षणम् ॥ (१९।३)

अर्जुन उवाच । (२०।१)

यदि साम्ना न मोक्ष्यन्ति गन्धर्वा धृतराष्ट्रजान् । (२०।२)

अद्य गन्धर्वराजस्य भूमिः पास्यति शोणितम् ॥ (२०।३)

वैशम्पायन उवाच । (२१।१)

अर्जुनस्य तु तां श्रुत्वा प्रतिज्ञां सत्यवादिनः । (२१।२)

कौरवाणां तदा राजन् पुनः प्रत्यागतं मनः ॥ (२१।३)