नारद उवाच । (१।१)

तथैव सा श्रियं त्यक्त्वा कन्या भूत्वा यशस्विनी । (१।२)

माधवी गालवं विप्रम् अन्वयात् सत्यसंगरा ॥ (१।३)

गालवो विमृशन्न् एव स्वकार्यगतमानसः । (२।१)

जगाम भोजनगरं द्रष्टुम् औशीनरं नृपम् ॥ (२।२)

तम् उवाचाथ गत्वा स नृपतिं सत्यविक्रमम् । (३।१)

इयं कन्या सुतौ द्वौ ते जनयिष्यति पार्थिवौ ॥ (३।२)

अस्यां भवान् अवाप्तार्थो भविता प्रेत्य चेह च । (४।१)

सोमार्कप्रतिसंकाशौ जनयित्वा सुतौ नृप ॥ (४।२)

शुल्कं तु सर्वधर्मज्ञ हयानां चन्द्रवर्चसाम् । (५।१)

एकतः श्यामकर्णानां देयं मह्यं चतुःशतम् ॥ (५।२)

गुर्वर्थो ऽयं समारम्भो न हयैः कृत्यम् अस्ति मे । (६।१)

यदि शक्यं महाराज क्रियतां मा विचार्यताम् ॥ (६।२)

अनपत्यो ऽसि राजर्षे पुत्रौ जनय पार्थिव । (७।१)

पितॄन् पुत्रप्लवेन त्वम् आत्मानं चैव तारय ॥ (७।२)

न पुत्रफलभोक्ता हि राजर्षे पात्यते दिवः । (८।१)

न याति नरकं घोरं यत्र गच्छन्त्यनात्मजाः ॥ (८।२)

एतच्चान्यच्च विविधं श्रुत्वा गालवभाषितम् । (९।१)

उशीनरः प्रतिवचो ददौ तस्य नराधिपः ॥ (९।२)

श्रुतवान् अस्मि ते वाक्यं यथा वदसि गालव । (१०।१)

विधिस्तु बलवान् ब्रह्मन् प्रवणं हि मनो मम ॥ (१०।२)

शते द्वे तु ममाश्वानाम् ईदृशानां द्विजोत्तम । (११।१)

इतरेषां सहस्राणि सुबहूनि चरन्ति मे ॥ (११।२)

अहम् अप्येकम् एवास्यां जनयिष्यामि गालव । (१२।१)

पुत्रं द्विज गतं मार्गं गमिष्यामि परैर् अहम् ॥ (१२।२)

मूल्येनापि समं कुर्यां तवाहं द्विजसत्तम । (१३।१)

पौरजानपदार्थं तु ममार्थो नात्मभोगतः ॥ (१३।२)

कामतो हि धनं राजा पारक्यं यः प्रयच्छति । (१४।१)

न स धर्मेण धर्मात्मन् युज्यते यशसा न च ॥ (१४।२)

सो ऽहं प्रतिग्रहीष्यामि ददात्वेतां भवान्मम । (१५।१)

कुमारीं देवगर्भाभाम् एकपुत्रभवाय मे ॥ (१५।२)

तथा तु बहुकल्याणम् उक्तवन्तं नराधिपम् । (१६।१)

उशीनरं द्विजश्रेष्ठो गालवः प्रत्यपूजयत् ॥ (१६।२)

उशीनरं प्रतिग्राह्य गालवः प्रययौ वनम् । (१७।१)

रेमे स तां समासाद्य कृतपुण्य इव श्रियम् ॥ (१७।२)

कन्दरेषु च शैलानां नदीनां निर्झरेषु च । (१८।१)

उद्यानेषु विचित्रेषु वनेषूपवनेषु च ॥ (१८।२)

हर्म्येषु रमणीयेषु प्रासादशिखरेषु च । (१९।१)

वातायनविमानेषु तथा गर्भगृहेषु च ॥ (१९।२)

ततो ऽस्य समये जज्ञे पुत्रो बालरविप्रभः । (२०।१)

शिबिर् नाम्नाभिविख्यातो यः स पार्थिवसत्तमः ॥ (२०।२)

उपस्थाय स तं विप्रो गालवः प्रतिगृह्य च । (२१।१)

कन्यां प्रयातस्तां राजन् दृष्टवान् विनतात्मजम् ॥ (२१।२)