जनमेजय उवाच । (१।१)

अनुज्ञातांस्तान् विदित्वा सरत्नधनसंचयान् । (१।२)

पाण्डवान् धार्तराष्ट्राणां कथम् आसीन्मनस्तदा ॥ (१।३)

वैशंपायन उवाच । (२।१)

अनुज्ञातांस्तान् विदित्वा धृतराष्ट्रेण धीमता । (२।२)

राजन् दुःशासनः क्षिप्रं जगाम भ्रातरं प्रति ॥ (२।३)

दुर्योधनं समासाद्य सामात्यं भरतर्षभ । (३।१)

दुःखार्तो भरतश्रेष्ठ इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

दुःखेनैतत् समानीतं स्थविरो नाशयत्यसौ । (४।१)

शत्रुसाद् गमयद् द्रव्यं तद् बुध्यध्वं महारथाः ॥ (४।२)

अथ दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौबलः । (५।१)

मिथः संगम्य सहिताः पाण्डवान् प्रति मानिनः ॥ (५।२)

वैचित्रवीर्यं राजानं धृतराष्ट्रं मनीषिणम् । (६।१)

अभिगम्य त्वरायुक्ताः श्लक्ष्णं वचनम् अब्रुवन् ॥ (६।२)

दुर्योधन उवाच । (७।१)

न त्वयेदं श्रुतं राजन् यज्जगाद बृहस्पतिः । (७।२)

शक्रस्य नीतिं प्रवदन् विद्वान् देवपुरोहितः ॥ (७।३)

सर्वोपायैर् निहन्तव्याः शत्रवः शत्रुकर्षण । (८।१)

पुरा युद्धाद् बलाद् वापि प्रकुर्वन्ति तवाहितम् ॥ (८।२)

ते वयं पाण्डवधनैः सर्वान् सम्पूज्य पार्थिवान् । (९।१)

यदि तान् योधयिष्यामः किं वा नः परिहास्यति ॥ (९।२)

अहीन् आशीविषान् क्रुद्धान् दंशाय समुपस्थितान् । (१०।१)

कृत्वा कण्ठे च पृष्ठे च कः समुत्स्रष्टुम् अर्हति ॥ (१०।२)

आत्तशस्त्रा रथगताः कुपितास्तात पाण्डवाः । (११।१)

निःशेषं नः करिष्यन्ति क्रुद्धा ह्याशीविषा यथा ॥ (११।२)

संनद्धो ह्यर्जुनो याति विवृत्य परमेषुधी । (१२।१)

गाण्डीवं मुहुर् आदत्ते निःश्वसंश्च निरीक्षते ॥ (१२।२)

गदां गुर्वीं समुद्यम्य त्वरितश्च वृकोदरः । (१३।१)

स्वरथं योजयित्वाशु निर्यात इति नः श्रुतम् ॥ (१३।२)

नकुलः खड्गम् आदाय चर्म चाप्यष्टचन्द्रकम् । (१४।१)

सहदेवश्च राजा च चक्रुर् आकारम् इङ्गितैः ॥ (१४।२)

ते त्वास्थाय रथान् सर्वे बहुशस्त्रपरिच्छदान् । (१५।१)

अभिघ्नन्तो रथव्रातान् सेनायोगाय निर्ययुः ॥ (१५।२)

न क्षंस्यन्ते तथास्माभिर् जातु विप्रकृता हि ते । (१६।१)

द्रौपद्याश्च परिक्लेशं कस्तेषां क्षन्तुम् अर्हति ॥ (१६।२)

पुनर् दीव्याम भद्रं ते वनवासाय पाण्डवैः । (१७।१)

एवम् एतान् वशे कर्तुं शक्ष्यामो भरतर्षभ ॥ (१७।२)

ते वा द्वादश वर्षाणि वयं वा द्यूतनिर्जिताः । (१८।१)

प्रविशेम महारण्यम् अजिनैः प्रतिवासिताः ॥ (१८।२)

त्रयोदशं च सजने अज्ञाताः परिवत्सरम् । (१९।१)

ज्ञाताश्च पुनर् अन्यानि वने वर्षाणि द्वादश ॥ (१९।२)

निवसेम वयं ते वा तथा द्यूतं प्रवर्तताम् । (२०।१)

अक्षान् उप्त्वा पुनर्द्यूतम् इदं दीव्यन्तु पाण्डवाः ॥ (२०।२)

एतत् कृत्यतमं राजन्न् अस्माकं भरतर्षभ । (२१।१)

अयं हि शकुनिर् वेद सविद्याम् अक्षसंपदम् ॥ (२१।२)

दृढमूला वयं राज्ये मित्राणि परिगृह्य च । (२२।१)

सारवद् विपुलं सैन्यं सत्कृत्य च दुरासदम् ॥ (२२।२)

ते च त्रयोदशे वर्षे पारयिष्यन्ति चेद् व्रतम् । (२३।१)

जेष्यामस्तान् वयं राजन् रोचतां ते परंतप ॥ (२३।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (२४।१)

तूर्णं प्रत्यानयस्वैतान् कामं व्यध्वगतान् अपि । (२४।२)

आगच्छन्तु पुनर्द्यूतम् इदं कुर्वन्तु पाण्डवाः ॥ (२४।३)

वैशंपायन उवाच । (२५।१)

ततो द्रोणः सोमदत्तो बाह्लीकश्च महारथः । (२५।२)

विदुरो द्रोणपुत्रश्च वैश्यापुत्रश्च वीर्यवान् ॥ (२५।३)

भूरिश्रवाः शांतनवो विकर्णश्च महारथः । (२६।१)

मा द्यूतम् इत्यभाषन्त शमो ऽस्त्विति च सर्वशः ॥ (२६।२)

अकामानां च सर्वेषां सुहृदाम् अर्थदर्शिनाम् । (२७।१)

अकरोत् पाण्डवाह्वानं धृतराष्ट्रः सुतप्रियः ॥ (२७।२)

अथाब्रवीन्महाराज धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् । (२८।१)

पुत्रहार्दाद् धर्मयुक्तं गान्धारी शोककर्शिता ॥ (२८।२)

जाते दुर्योधने क्षत्ता महामतिर् अभाषत । (२९।१)

नीयतां परलोकाय साध्वयं कुलपांसनः ॥ (२९।२)

व्यनदज्जातमात्रो हि गोमायुर् इव भारत । (३०।१)

अन्तो नूनं कुलस्यास्य कुरवस्तन्निबोधत ॥ (३०।२)

मा बालानाम् अशिष्टानाम् अभिमंस्था मतिं प्रभो । (३१।१)

मा कुलस्य क्षये घोरे कारणं त्वं भविष्यसि ॥ (३१।२)

बद्धं सेतुं को नु भिन्द्याद्धमेच्छान्तं च पावकम् । (३२।१)

शमे धृतान् पुनः पार्थान् कोपयेत् को नु भारत ॥ (३२।२)

स्मरन्तं त्वाम् आजमीढ स्मारयिष्याम्यहं पुनः । (३३।१)

शास्त्रं न शास्ति दुर्बुद्धिं श्रेयसे वेतराय वा ॥ (३३।२)

न वै वृद्धो बालमतिर् भवेद् राजन् कथंचन । (३४।१)

त्वन्नेत्राः सन्तु ते पुत्रा मा त्वां दीर्णाः प्रहासिषुः ॥ (३४।२)

शमेन धर्मेण परस्य बुद्ध्या जाता बुद्धिः सास्तु ते मा प्रतीपा । (३५।१)

प्रध्वंसिनी क्रूरसमाहिता श्रीर् मृदुप्रौढा गच्छति पुत्रपौत्रान् ॥ (३५।२)

अथाब्रवीन्महाराजो गान्धारीं धर्मदर्शिनीम् । (३६।१)

अन्तः कामं कुलस्यास्तु न शक्ष्यामि निवारितुम् ॥ (३६।२)

यथेच्छन्ति तथैवास्तु प्रत्यागच्छन्तु पाण्डवाः । (३७।१)

पुनर्द्यूतं प्रकुर्वन्तु मामकाः पाण्डवैः सह ॥ (३७।२)