संजय उवाच । (१।१)

तां प्रभग्नां चमूं दृष्ट्वा सौभद्रेणामितौजसा । (१।२)

दुर्योधनो भृशं क्रुद्धः स्वयं सौभद्रम् अभ्ययात् ॥ (१।३)

ततो राजानम् आवृत्तं सौभद्रं प्रति संयुगे । (२।१)

दृष्ट्वा द्रोणो ऽब्रवीद् योधान् पर्याप्नुत नराधिपम् ॥ (२।२)

पुराभिमन्युर् लक्ष्यं नः पश्यतां हन्ति वीर्यवान् । (३।१)

तम् आद्रवत मा भैष्ट क्षिप्रं रक्षत कौरवम् ॥ (३।२)

ततः कृतज्ञा बलिनः सुहृदो जितकाशिनः । (४।१)

त्रास्यमाना भयाद् वीरं परिवव्रुस्तवात्मजम् ॥ (४।२)

द्रोणो द्रौणिः कृपः कर्णः कृतवर्मा च सौबलः । (५।१)

बृहद्बलो मद्रराजो भूरिर् भूरिश्रवाः शलः ॥ (५।२)

पौरवो वृषसेनश्च विसृजन्तः शिताञ् शरान् । (६।१)

सौभद्रं शरवर्षेण महता समवाकिरन् ॥ (६।२)

संमोहयित्वा तम् अथ दुर्योधनम् अमोचयन् । (७।१)

आस्याद् ग्रासम् इवाक्षिप्तं ममृषे नार्जुनात्मजः ॥ (७।२)

ताञ् शरौघेण महता साश्वसूतान् महारथान् । (८।१)

विमुखीकृत्य सौभद्रः सिंहनादम् अथानदत् ॥ (८।२)

तस्य नादं ततः श्रुत्वा सिंहस्येवामिषैषिणः । (९।१)

नामृष्यन्त सुसंरब्धाः पुनर् द्रोणमुखा रथाः ॥ (९।२)

त एनं कोष्ठकीकृत्य रथवंशेन मारिष । (१०।१)

व्यसृजन्न् इषुजालानि नानालिङ्गानि संघशः ॥ (१०।२)

तान्यन्तरिक्षे चिछेद पौत्रस्तव शितैः शरैः । (११।१)

तांश्चैव प्रतिविव्याध तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (११।२)

ततस्ते कोपितास्तेन शरैर् आशीविषोपमैः । (१२।१)

परिवव्रुर् जिघांसन्तः सौभद्रम् अपलायिनम् ॥ (१२।२)

समुद्रम् इव पर्यस्तं त्वदीयं तद् बलार्णवम् । (१३।१)

अभिमन्युर् दधारैको वेलेव मकरालयम् ॥ (१३।२)

शूराणां युध्यमानानां निघ्नताम् इतरेतरम् । (१४।१)

अभिमन्योः परेषां च नासीत् कश्चित् पराङ्मुखः ॥ (१४।२)

तस्मिंस्तु घोरे संग्रामे वर्तमाने भयंकरे । (१५।१)

दुःसहो नवभिर् बाणैर् अभिमन्युम् अविध्यत ॥ (१५।२)

दुःशासनो द्वादशभिः कृपः शारद्वतस्त्रिभिः । (१६।१)

द्रोणस्तु सप्तदशभिः शरैर् आशीविषोपमैः ॥ (१६।२)

विविंशतिस्तु विंशत्या कृतवर्मा च सप्तभिः । (१७।१)

बृहद्बलस्तथाष्टाभिर् अश्वत्थामा च सप्तभिः ॥ (१७।२)

भूरिश्रवास्त्रिभिर् बाणैर् मद्रेशः षड्भिर् आशुगैः । (१८।१)

द्वाभ्यां शराभ्यां शकुनिस्त्रिभिर् दुर्योधनो नृपः ॥ (१८।२)

स तु तान् प्रतिविव्याध त्रिभिस्त्रिभिर् अजिह्मगैः । (१९।१)

नृत्यन्न् इव महाराज चापहस्तः प्रतापवान् ॥ (१९।२)

ततो ऽभिमन्युः संक्रुद्धस् ताप्यमानस्तवात्मजैः । (२०।१)

विदर्शयन् वै सुमहच्छिक्षौरसकृतं बलम् ॥ (२०।२)

गरुडानिलरंहोभिर् यन्तुर् वाक्यकरैर् हयैः । (२१।१)

दान्तैर् अश्मकदायादं त्वरमाणो ऽभ्यहारयत् । (२१।२)

विव्याध चैनं दशभिर् बाणैस्तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (२१।३)

तस्याभिमन्युर् दशभिर् बाणैः सूतं हयान् ध्वजम् । (२२।१)

बाहू धनुः शिरश्चोर्व्यां स्मयमानो ऽभ्यपातयत् ॥ (२२।२)

ततस्तस्मिन् हते वीरे सौभद्रेणाश्मकेश्वरे । (२३।१)

संचचाल बलं सर्वं पलायनपरायणम् ॥ (२३।२)

ततः कर्णः कृपो द्रोणो द्रौणिर् गान्धारराट् शलः । (२४।१)

शल्यो भूरिश्रवाः क्राथः सोमदत्तो विविंशतिः ॥ (२४।२)

वृषसेनः सुषेणश्च कुण्डभेदी प्रतर्दनः । (२५।१)

वृन्दारको ललित्थश्च प्रबाहुर् दीर्घलोचनः । (२५।२)

दुर्योधनश्च संक्रुद्धः शरवर्षैर् अवाकिरन् ॥ (२५।३)

सो ऽतिक्रुद्धो महेष्वासैर् अभिमन्युर् अजिह्मगैः । (२६।१)

शरम् आदत्त कर्णाय परकायावभेदनम् ॥ (२६।२)

तस्य भित्त्वा तनुत्राणं देहं निर्भिद्य चाशुगः । (२७।१)

प्राविशद् धरणीं राजन् वल्मीकम् इव पन्नगः ॥ (२७।२)

स तेनातिप्रहारेण व्यथितो विह्वलन्न् इव । (२८।१)

संचचाल रणे कर्णः क्षितिकम्पे यथाचलः ॥ (२८।२)

अथान्यैर् निशितैर् बाणैः सुषेणं दीर्घलोचनम् । (२९।१)

कुण्डभेदिं च संक्रुद्धस्त्रिभिस्त्रीन् अवधीद् बली ॥ (२९।२)

कर्णस्तं पञ्चविंशत्या नाराचानां समर्पयत् । (३०।१)

अश्वत्थामा च विंशत्या कृतवर्मा च सप्तभिः ॥ (३०।२)

स शरार्दितसर्वाङ्गः क्रुद्धः शक्रात्मजात्मजः । (३१।१)

विचरन् दृश्यते सैन्ये पाशहस्त इवान्तकः ॥ (३१।२)

शल्यं च बाणवर्षेण समीपस्थम् अवाकिरत् । (३२।१)

उदक्रोशन्महाबाहुस्तव सैन्यानि भीषयन् ॥ (३२।२)

ततः स विद्धो ऽस्त्रविदा मर्मभिद्भिर् अजिह्मगैः । (३३।१)

शल्यो राजन् रथोपस्थे निषसाद मुमोह च ॥ (३३।२)

तं हि विद्धं तथा दृष्ट्वा सौभद्रेण यशस्विना । (३४।१)

सम्प्राद्रवच्चमूः सर्वा भारद्वाजस्य पश्यतः ॥ (३४।२)

प्रेक्षन्तस्तं महाबाहुं रुक्मपुङ्खैः समावृतम् । (३५।१)

त्वदीयाश्च पलायन्ते मृगाः सिंहार्दिता इव ॥ (३५।२)

स तु रणयशसाभिपूज्यमानः पितृसुरचारणसिद्धयक्षसंघैः । (३६।१)

अवनितलगतैश्च भूतसंघैर् अतिविबभौ हुतभुग् यथाज्यसिक्तः ॥ (३६।२)