वैशंपायन उवाच । (१।१)

प्रायोपविष्टे नृपतौ मणिपूरेश्वरे तदा । (१।२)

पितृशोकसमाविष्टे सह मात्रा परंतप ॥ (१।३)

उलूपी चिन्तयामास तदा संजीवनं मणिम् । (२।१)

स चोपातिष्ठत तदा पन्नगानां परायणम् ॥ (२।२)

तं गृहीत्वा तु कौरव्य नागराजपतेः सुता । (३।१)

मनःप्रह्लादनीं वाचं सैनिकानाम् अथाब्रवीत् ॥ (३।२)

उत्तिष्ठ मा शुचः पुत्र नैष जिष्णुस्त्वया हतः । (४।१)

अजेयः पुरुषैर् एष देवैर् वापि सवासवैः ॥ (४।२)

मया तु मोहिनी नाम मायैषा संप्रयोजिता । (५।१)

प्रियार्थं पुरुषेन्द्रस्य पितुस्ते ऽद्य यशस्विनः ॥ (५।२)

जिज्ञासुर् ह्येष वै पुत्र बलस्य तव कौरवः । (६।१)

संग्रामे युध्यतो राजन्न् आगतः परवीरहा ॥ (६।२)

तस्माद् असि मया पुत्र युद्धार्थं परिचोदितः । (७।१)

मा पापम् आत्मनः पुत्र शङ्केथास्त्वण्वपि प्रभो ॥ (७।२)

ऋषिर् एष महातेजाः पुरुषः शाश्वतो ऽव्ययः । (८।१)

नैनं शक्तो हि संग्रामे जेतुं शक्रो ऽपि पुत्रक ॥ (८।२)

अयं तु मे मणिर् दिव्यः समानीतो विशां पते । (९।१)

मृतान्मृतान् पन्नगेन्द्रान् यो जीवयति नित्यदा ॥ (९।२)

एतम् अस्योरसि त्वं तु स्थापयस्व पितुः प्रभो । (१०।१)

संजीवितं पुनः पुत्र ततो द्रष्टासि पाण्डवम् ॥ (१०।२)

इत्युक्तः स्थापयामास तस्योरसि मणिं तदा । (११।१)

पार्थस्यामिततेजाः स पितुः स्नेहाद् अपापकृत् ॥ (११।२)

तस्मिन्न्यस्ते मणौ वीर जिष्णुर् उज्जीवितः प्रभुः । (१२।१)

सुप्तोत्थित इवोत्तस्थौ मृष्टलोहितलोचनः ॥ (१२।२)

तम् उत्थितं महात्मानं लब्धसंज्ञं मनस्विनम् । (१३।१)

समीक्ष्य पितरं स्वस्थं ववन्दे बभ्रुवाहनः ॥ (१३।२)

उत्थिते पुरुषव्याघ्रे पुनर् लक्ष्मीवति प्रभो । (१४।१)

दिव्याः सुमनसः पुण्या ववृषे पाकशासनः ॥ (१४।२)

अनाहता दुन्दुभयः प्रणेदुर् मेघनिस्वनाः । (१५।१)

साधु साध्विति चाकाशे बभूव सुमहान् स्वनः ॥ (१५।२)

उत्थाय तु महाबाहुः पर्याश्वस्तो धनंजयः । (१६।१)

बभ्रुवाहनम् आलिङ्ग्य समाजिघ्रत मूर्धनि ॥ (१६।२)

ददर्श चाविदूरे ऽस्य मातरं शोककर्शिताम् । (१७।१)

उलूप्या सह तिष्ठन्तीं ततो ऽपृच्छद् धनंजयः ॥ (१७।२)

किम् इदं लक्ष्यते सर्वं शोकविस्मयहर्षवत् । (१८।१)

रणाजिरम् अमित्रघ्न यदि जानासि शंस मे ॥ (१८।२)

जननी च किमर्थं ते रणभूमिम् उपागता । (१९।१)

नागेन्द्रदुहिता चेयम् उलूपी किम् इहागता ॥ (१९।२)

जानाम्यहम् इदं युद्धं त्वया मद्वचनात् कृतम् । (२०।१)

स्त्रीणाम् आगमने हेतुम् अहम् इच्छामि वेदितुम् ॥ (२०।२)

तम् उवाच ततः पृष्टो मणिपूरपतिस्तदा । (२१।१)

प्रसाद्य शिरसा विद्वान् उलूपी पृच्छ्यताम् इति ॥ (२१।२)