वैशम्पायन उवाच । (१।१)

सा तु कन्या बहुविधं ब्रुवन्ती मधुरं वचः । (१।२)

अनुनेतुं सहस्रांशुं न शशाक मनस्विनी ॥ (१।३)

न शशाक यदा बाला प्रत्याख्यातुं तमोनुदम् । (२।१)

भीता शापात् ततो राजन् दध्यौ दीर्घम् अथान्तरम् ॥ (२।२)

अनागसः पितुः शापो ब्राह्मणस्य तथैव च । (३।१)

मन्निमित्तः कथं न स्यात् क्रुद्धाद् अस्माद् विभावसोः ॥ (३।२)

बालेनापि सता मोहाद् भृशं सापह्नवान्यपि । (४।१)

नात्यासादयितव्यानि तेजांसि च तपांसि च ॥ (४।२)

साहम् अद्य भृशं भीता गृहीता च करे भृशम् । (५।१)

कथं त्वकार्यं कुर्यां वै प्रदानं ह्यात्मनः स्वयम् ॥ (५।२)

सैवं शापपरित्रस्ता बहु चिन्तयती तदा । (६।१)

मोहेनाभिपरीताङ्गी स्मयमाना पुनः पुनः ॥ (६।२)

तं देवम् अब्रवीद् भीता बन्धूनां राजसत्तम । (७।१)

व्रीडाविह्वलया वाचा शापत्रस्ता विशां पते ॥ (७।२)

कुन्त्युवाच । (८।१)

पिता मे ध्रियते देव माता चान्ये च बान्धवाः । (८।२)

न तेषु ध्रियमाणेषु विधिलोपो भवेद् अयम् ॥ (८।३)

त्वया मे संगमो देव यदि स्याद् विधिवर्जितः । (९।१)

मन्निमित्तं कुलस्यास्य लोके कीर्तिर् नशेत् ततः ॥ (९।२)

अथ वा धर्मम् एतं त्वं मन्यसे तपतां वर । (१०।१)

ऋते प्रदानाद् बन्धुभ्यस्तव कामं करोम्यहम् ॥ (१०।२)

आत्मप्रदानं दुर्धर्ष तव कृत्वा सती त्वहम् । (११।१)

त्वयि धर्मो यशश् चैव कीर्तिर् आयुश्च देहिनाम् ॥ (११।२)

सूर्य उवाच । (१२।१)

न ते पिता न ते माता गुरवो वा शुचिस्मिते । (१२।२)

प्रभवन्ति वरारोहे भद्रं ते शृणु मे वचः ॥ (१२।३)

सर्वान् कामयते यस्मात् कनेर् धातोश्च भामिनि । (१३।१)

तस्मात् कन्येह सुश्रोणि स्वतन्त्रा वरवर्णिनि ॥ (१३।२)

नाधर्मश्चरितः कश्चित् त्वया भवति भामिनि । (१४।१)

अधर्मं कुत एवाहं चरेयं लोककाम्यया ॥ (१४।२)

अनावृताः स्त्रियः सर्वा नराश्च वरवर्णिनि । (१५।१)

स्वभाव एष लोकानां विकारो ऽन्य इति स्मृतः ॥ (१५।२)

सा मया सह संगम्य पुनः कन्या भविष्यसि । (१६।१)

पुत्रश् च ते महाबाहुर् भविष्यति महायशाः ॥ (१६।२)

कुन्त्युवाच । (१७।१)

यदि पुत्रो मम भवेत् त्वत्तः सर्वतमोऽपह । (१७।२)

कुण्डली कवची शूरो महाबाहुर् महाबलः ॥ (१७।३)

सूर्य उवाच । (१८।१)

भविष्यति महाबाहुः कुण्डली दिव्यवर्मभृत् । (१८।२)

उभयं चामृतमयं तस्य भद्रे भविष्यति ॥ (१८।३)

कुन्त्युवाच । (१९।१)

यद्येतद् अमृताद् अस्ति कुण्डले वर्म चोत्तमम् । (१९।२)

मम पुत्रस्य यं वै त्वं मत्त उत्पादयिष्यसि ॥ (१९।३)

अस्तु मे संगमो देव यथोक्तं भगवंस्त्वया । (२०।१)

त्वद्वीर्यरूपसत्त्वौजा धर्मयुक्तो भवेत् स च ॥ (२०।२)

सूर्य उवाच । (२१।१)

अदित्या कुण्डले राज्ञि दत्ते मे मत्तकाशिनि । (२१।२)

ते ऽस्य दास्यामि वै भीरु वर्म चैवेदम् उत्तमम् ॥ (२१।३)

पृथोवाच । (२२।१)

परमं भगवन् देव संगमिष्ये त्वया सह । (२२।२)

यदि पुत्रो भवेद् एवं यथा वदसि गोपते ॥ (२२।३)

वैशम्पायन उवाच । (२३।१)

तथेत्युक्त्वा तु तां कुन्तीम् आविवेश विहंगमः । (२३।२)

स्वर्भानुशत्रुर् योगात्मा नाभ्यां पस्पर्श चैव ताम् ॥ (२३।३)

ततः सा विह्वलेवासीत् कन्या सूर्यस्य तेजसा । (२४।१)

पपाताथ च सा देवी शयने मूढचेतना ॥ (२४।२)

सूर्य उवाच । (२५।१)

साधयिष्यामि सुश्रोणि पुत्रं वै जनयिष्यसि । (२५।२)

सर्वशस्त्रभृतां श्रेष्ठं कन्या चैव भविष्यसि ॥ (२५।३)

वैशम्पायन उवाच । (२६।१)

ततः सा व्रीडिता बाला तदा सूर्यम् अथाब्रवीत् । (२६।२)

एवम् अस्त्विति राजेन्द्र प्रस्थितं भूरिवर्चसम् ॥ (२६।३)

इति स्मोक्ता कुन्तिराजात्मजा सा विवस्वन्तं याचमाना सलज्जा । (२७।१)

तस्मिन् पुण्ये शयनीये पपात मोहाविष्टा भज्यमाना लतेव ॥ (२७।२)

तां तिग्मांशुस्तेजसा मोहयित्वा योगेनाविष्यात्मसंस्थां चकार । (२८।१)

न चैवैनां दूषयामास भानुः संज्ञां लेभे भूय एवाथ बाला ॥ (२८।२)