संजय उवाच । (१।१)

हस्तिभिस् तु महामात्रास् तव पुत्रेण चोदिताः । (१।२)

धृष्टद्युम्नं जिघांसन्तः क्रुद्धाः पार्षतम् अभ्ययुः ॥ (१।३)

प्राच्याश् च दाक्षिणात्याश् च प्रवीरा गजयोधिनः । (२।१)

अङ्गा वङ्गाश् च पुण्ड्राश् च मागधास् ताम्रलिप्तकाः ॥ (२।२)

मेकलाः कोशला मद्रा दशार्णा निषधास् तथा । (३।१)

गजयुद्धेषु कुशलाः कलिङ्गैः सह भारत ॥ (३।२)

शरतोमरनाराचैर् वृष्टिमन्त इवाम्बुदाः । (४।१)

सिषिचुस् ते ततः सर्वे पाञ्चालाचलम् आहवे ॥ (४।२)

तान् संमिमर्दिषुर् नागान् पार्ष्ण्यङ्गुष्ठाङ्कुशैर् भृशम् । (५।१)

पोथितान् पार्षतो बाणैर् नाराचैश् चाभ्यवीवृषत् ॥ (५।२)

एकैकं दशभिः षड्भिर् अष्टाभिर् अपि भारत । (६।१)

द्विरदान् अभिविव्याध क्षिप्तैर् गिरिनिभाञ् शरैः । (६।२)

प्रच्छाद्यमानो द्विरदैर् मेघैर् इव दिवाकरः ॥ (६।३)

पर्यासुः पाण्डुपाञ्चाला नदन्तो निशितायुधाः । (७।१)

तान् नागान् अभिवर्षन्तो ज्यातन्त्रीशरनादितैः ॥ (७।२)

नकुलः सहदेवश् च द्रौपदेयाः प्रभद्रकाः । (८।१)

सात्यकिश् च शिखण्डी च चेकितानश् च वीर्यवान् ॥ (८।२)

ते म्लेच्छैः प्रेषिता नागा नरान् अश्वान् रथान् अपि । (९।१)

हस्तैर् आक्षिप्य ममृदुः पद्भिश् चाप्य् अतिमन्यवः ॥ (९।२)

बिभिदुश् च विषाणाग्रैः समाक्षिप्य च चिक्षिपुः । (१०।१)

विषाणलग्नैश् चाप्य् अन्ये परिपेतुर् विभीषणाः ॥ (१०।२)

प्रमुखे वर्तमानं तु द्विपं वङ्गस्य सात्यकिः । (११।१)

नाराचेनोग्रवेगेन भित्त्वा मर्मण्य् अपातयत् ॥ (११।२)

तस्यावर्जितनागस्य द्विरदाद् उत्पतिष्यतः । (१२।१)

नाराचेनाभिनद् वक्षः सो ऽपतद् भुवि सात्यकेः ॥ (१२।२)

पुण्ड्रस्यापततो नागं चलन्तम् इव पर्वतम् । (१३।१)

सहदेवः प्रयत्नात् तैर् नाराचैर् व्यहनत् त्रिभिः ॥ (१३।२)

विपताकं वियन्तारं विवर्मध्वजजीवितम् । (१४।१)

तं कृत्वा द्विरदं भूयः सहदेवो ऽङ्गम् अभ्यगात् ॥ (१४।२)

सहदेवं तु नकुलो वारयित्वाङ्गम् आर्दयत् । (१५।१)

नाराचैर् यमदण्डाभैस् त्रिभिर् नागं शतेन च ॥ (१५।२)

दिवाकरकरप्रख्यान् अङ्गश् चिक्षेप तोमरान् । (१६।१)

नकुलाय शतान्य् अष्टौ त्रिधैकैकं तु सो ऽछिनत् ॥ (१६।२)

तथार्धचन्द्रेण शिरस् तस्य चिछेद पाण्डवः । (१७।१)

स पपात हतो म्लेच्छस् तेनैव सह दन्तिना ॥ (१७।२)

आचार्यपुत्रे निहते हस्तिशिक्षाविशारदे । (१८।१)

अङ्गाः क्रुद्धा महामात्रा नागैर् नकुलम् अभ्ययुः ॥ (१८।२)

चलत्पताकैः प्रमुखैर् हेमकक्ष्यातनुच्छदैः । (१९।१)

मिमर्दिशन्तस् त्वरिताः प्रदीप्तैर् इव पर्वतैः ॥ (१९।२)

मेकलोत्कलकालिङ्गा निषादास् ताम्रलिप्तकाः । (२०।१)

शरतोमरवर्षाणि विमुञ्चन्तो जिघांसवः ॥ (२०।२)

तैश् छाद्यमानं नकुलं दिवाकरम् इवाम्बुदैः । (२१।१)

परि पेतुः सुसंरब्धाः पाण्डुपाञ्चालसोमकाः ॥ (२१।२)

ततस् तद् अभवद् युद्धं रथिनां हस्तिभिः सह । (२२।१)

सृजतां शरवर्षाणि तोमरांश् च सहस्रशः ॥ (२२।२)

नागानां प्रस्फुटुः कुम्भा मर्माणि विविधानि च । (२३।१)

दन्ताश् चैवातिविद्धानां नाराचैर् भूषणानि च ॥ (२३।२)

तेषाम् अष्टौ महानागांश् चतुःषष्ट्या सुतेजनैः । (२४।१)

सहदेवो जघानाशु ते पेतुः सह सादिभिः ॥ (२४।२)

अञ्जोगतिभिर् आयम्य प्रयत्नाद् धनुर् उत्तमम् । (२५।१)

नाराचैर् अहनन् नागान् नकुलः कुरनन्दन ॥ (२५।२)

ततः शैनेयपाञ्चाल्यौ द्रौपदेयाः प्रभद्रकाः । (२६।१)

शिखण्डी च महानागान् सिषिचुः शरवृष्टिभिः ॥ (२६।२)

ते पाण्डुयोधाम्बुधरैः शत्रुद्विरदपर्वताः । (२७।१)

बाणवर्षैर् हताः पेतुर् वज्रवर्षैर् इवाचलाः ॥ (२७।२)

एवं हत्वा तव गजांस् ते पाण्डुनरकुञ्जराः । (२८।१)

द्रुतं सेनाम् अवैक्षन्त भिन्नकूलाम् इवापगाम् ॥ (२८।२)

ते तां सेनाम् अवालोक्य पाण्डुपुत्रस्य सैनिकाः । (२९।१)

विक्षोभयित्वा च पुनः कर्णम् एवाभिदुद्रुवुः ॥ (२९।२)

सहदेवं ततः क्रुद्धं दहन्तं तव वाहिनीम् । (३०।१)

दुःशासनो महाराज भ्राता भ्रातरम् अभ्ययात् ॥ (३०।२)

तौ समेतौ महायुद्धे दृष्ट्वा तत्र नराधिपाः । (३१।१)

सिंहनादरवांश् चक्रुर् वासांस्य् आदुधुवुश् च ह ॥ (३१।२)

ततो भारत क्रुद्धेन तव पुत्रेण धन्विना । (३२।१)

पाण्डुपुत्रस् त्रिभिर् बाणैर् वक्षस्य् अभिहतो बली ॥ (३२।२)

सहदेवस् ततो राजन् नाराचेन तवात्मजम् । (३३।१)

विद्ध्वा विव्याध सप्तत्या सारथिं च त्रिभिस् त्रिभिः ॥ (३३।२)

दुःशासनस् तदा राजंश् छित्त्वा चापं महाहवे । (३४।१)

सहदेवं त्रिसप्तत्या बाह्वोर् उरसि चार्दयत् ॥ (३४।२)

सहदेवस् ततः क्रुद्धः खड्गं गृह्य महाहवे । (३५।१)

व्याविध्यत युधां श्रेष्ठः श्रीमांस् तव सुतं प्रति ॥ (३५।२)

समार्गणगणं चापं छित्त्वा तस्य महान् असिः । (३६।१)

निपपात ततो भूमौ च्युतः सर्प इवाम्बरात् ॥ (३६।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय सहदेवः प्रतापवान् । (३७।१)

दुःशासनाय चिक्षेप बाणम् अन्तकरं ततः ॥ (३७।२)

तम् आपतन्तं विशिखं यमदण्डोपमत्विषम् । (३८।१)

खड्गेन शितधारेण द्विधा चिछेद कौरवः ॥ (३८।२)

तम् आपतन्तं सहसा निस्त्रिंशं निशितैः शरैः । (३९।१)

पातयामास समरे सहदेवो हसन्न् इव ॥ (३९।२)

ततो बाणांश् चतुःषष्टिं तव पुत्रो महारणे । (४०।१)

सहदेवरथे तूर्णं पातयामास भारत ॥ (४०।२)

ताञ् शरान् समरे राजन् वेगेनापततो बहून् । (४१।१)

एकैकं पञ्चभिर् बाणैः सहदेवो न्यकृन्तत ॥ (४१।२)

स निवार्य महाबाणांस् तव पुत्रेण प्रेषितान् । (४२।१)

अथास्मै सुबहून् बाणान् माद्रीपुत्रः समाचिनोत् ॥ (४२।२)

ततः क्रुद्धो महाराज सहदेवः प्रतापवान् । (४३।१)

समाधत्त शरं घोरं मृत्युकालान्तकोपमम् । (४३।२)

विकृष्य बलवच् चापं तव पुत्राय सो ऽसृजत् ॥ (४३।३)

स तं निर्भिद्य वेगेन भित्त्वा च कवचं महत् । (४४।१)

प्राविशद् धरणीं राजन् वल्मीकम् इव पन्नगः । (४४।२)

ततः स मुमुहे राजंस् तव पुत्रो महारथः ॥ (४४।३)

मूढं चैनं समालक्ष्य सारथिस् त्वरितो रथम् । (४५।१)

अपोवाह भृशं त्रस्तो वध्यमानं शितैः शरैः ॥ (४५।२)

पराजित्य रणे तं तु पाण्डवः पाण्डुपूर्वज । (४६।१)

दुर्योधनबलं हृष्टः प्रामथद् वै समन्ततः ॥ (४६।२)

पिपीलिकापुटं राजन् यथामृद्नान् नरो रुषा । (४७।१)

तथा सा कौरवी सेना मृदिता तेन भारत ॥ (४७।२)

नकुलं रभसं युद्धे दारयन्तं वरूथिनीम् । (४८।१)

कर्णो वैकर्तनो राजन् वारयामास वै तदा ॥ (४८।२)

नकुलश् च तदा कर्णं प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् । (४९।१)

चिरस्य बत दृष्टो ऽहं दैवतैः सौम्यचक्षुषा ॥ (४९।२)

यस्य मे त्वं रणे पाप चक्षुर्विषयम् आगतः । (५०।१)

त्वं हि मूलम् अनर्थानां वैरस्य कलहस्य च ॥ (५०।२)

त्वद्दोषात् कुरवः क्षीणाः समासाद्य परस्परम् । (५१।१)

त्वाम् अद्य समरे हत्वा कृतकृत्यो ऽस्मि विज्वरः ॥ (५१।२)

एवम् उक्तः प्रत्युवाच नकुलं सूतनन्दनः । (५२।१)

सदृशं राजपुत्रस्य धन्विनश् च विशेषतः ॥ (५२।२)

प्रहरस्व रणे बाल पश्यामस् तव पौरुषम् । (५३।१)

कर्म कृत्वा रणे शूर ततः कत्थितुम् अर्हसि ॥ (५३।२)

अनुक्त्वा समरे तात शूरा युध्यन्ति शक्तितः । (५४।१)

स युध्यस्व मया शक्त्या विनेष्ये दर्पम् अद्य ते ॥ (५४।२)

इत्य् उक्त्वा प्राहरत् तूर्णं पाण्डुपुत्राय सूतजः । (५५।१)

विव्याध चैनं समरे त्रिसप्तत्या शिलीमुखैः ॥ (५५।२)

नकुलस् तु ततो विद्धः सूतपुत्रेण भारत । (५६।१)

अशीत्याशीविषप्रख्यैः सूतपुत्रम् अविध्यत ॥ (५६।२)

तस्य कर्णो धनुश् छित्त्वा स्वर्णपुङ्खैः शिलाशितैः । (५७।१)

त्रिंशता परमेष्वासः शरैः पाण्डवम् आर्दयत् ॥ (५७।२)

ते तस्य कवचं भित्त्वा पपुः शोणितम् आहवे । (५८।१)

आशीविषा यथा नागा भित्त्वा गां सलिलं पपुः ॥ (५८।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय हेमपृष्ठं दुरासदम् । (५९।१)

कर्णं विव्याध विंशत्या सारथिं च त्रिभिः शरैः ॥ (५९।२)

ततः क्रुद्धो महाराज नकुलः परवीरहा । (६०।१)

क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन कर्णस्य धनुर् अछिनत् ॥ (६०।२)

अथैनं छिन्नधन्वानं सायकानां शतैस् त्रिभिः । (६१।१)

आजघ्ने प्रहसन् वीरः सर्वलोकमहारथम् ॥ (६१।२)

कर्णम् अभ्यर्दितं दृष्ट्वा पाण्डुपुत्रेण मारिष । (६२।१)

विस्मयं परमं जग्मू रथिनः सह दैवतैः ॥ (६२।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय कर्णो वैकर्तनस् तदा । (६३।१)

नकुलं पञ्चभिर् बाणैर् जत्रुदेशे समार्दयत् ॥ (६३।२)

उरःस्थैर् अथ तैर् बाणैर् माद्रीपुत्रो व्यरोचत । (६४।१)

स्वरश्मिभिर् इवादित्यो भुवने विसृजन् प्रभाम् ॥ (६४।२)

नकुलस् तु ततः कर्णं विद्ध्वा सप्तभिर् आयसैः । (६५।१)

अथास्य धनुषः कोटिं पुनश् चिछेद मारिष ॥ (६५।२)

सो ऽन्यत् कार्मुकम् आदाय समरे वेगवत्तरम् । (६६।१)

नकुलस्य ततो बाणैः सर्वतो ऽवारयद् दिशः ॥ (६६।२)

संछाद्यमानः सहसा कर्णचापच्युतैः शरैः । (६७।१)

चिछेद स शरांस् तूर्णं शरैर् एव महारथः ॥ (६७।२)

ततो बाणमयं जालं विततं व्योम्न्य् अदृश्यत । (६८।१)

खद्योतानां गणैर् एव संपतद्भिर् यथा नभः ॥ (६८।२)

तैर् विमुक्तैः शरशतैश् छादितं गगनं तदा । (६९।१)

शलभानां यथा व्रातैस् तद्वद् आसीत् समाकुलम् ॥ (६९।२)

ते शरा हेमविकृताः संपतन्तो मुहुर् मुहुः । (७०।१)

श्रेणीकृता अभासन्त हंसाः श्रेणीगता इव ॥ (७०।२)

बाणजालावृते व्योम्नि छादिते च दिवाकरे । (७१।१)

समसर्पत् ततो भूतं किंचिद् एव विशां पते ॥ (७१।२)

निरुद्धे तत्र मार्गे तु शरसंघैः समन्ततः । (७२।१)

व्यरोचतां महाभागौ बालसूर्याव् इवोदितौ ॥ (७२।२)

कर्णचापच्युतैर् बाणैर् वध्यमानास् तु सोमकाः । (७३।१)

अवालीयन्त राजेन्द्र वेदनार्ताः शरार्दिताः ॥ (७३।२)

नकुलस्य तथा बाणैर् वध्यमाना चमूस् तव । (७४।१)

व्यशीर्यत दिशो राजन् वातनुन्ना इवाम्बुदाः ॥ (७४।२)

ते सेने वध्यमाने तु ताभ्यां दिव्यैर् महाशरैः । (७५।१)

शरपातम् अपक्रम्य ततः प्रेक्षकवत् स्थिते ॥ (७५।२)

प्रोत्सारिते जने तस्मिन् कर्णपाण्डवयोः शरैः । (७६।१)

विव्याधाते महात्मानाव् अन्योन्यं शरवृष्टिभिः ॥ (७६।२)

निदर्शयन्तौ त्व् अस्त्राणि दिव्यानि रणमूर्धनि । (७७।१)

छादयन्तौ च सहसा परस्परवधैषिणौ ॥ (७७।२)

नकुलेन शरा मुक्ताः कङ्कबर्हिणवाससः । (७८।१)

ते तु कर्णम् अवच्छाद्य व्यतिष्ठन्त यथा परे ॥ (७८।२)

शरवेश्मप्रविष्टौ तौ ददृशाते न कैश्चन । (७९।१)

चन्द्रसूर्यौ यथा राजंश् छाद्यमानौ जलागमे ॥ (७९।२)

ततः क्रुद्धो रणे कर्णः कृत्वा घोरतरं वपुः । (८०।१)

पाण्डवं छादयामास समन्ताच्छरवृष्टिभिः ॥ (८०।२)

स छाद्यमानः समरे सूतपुत्रेण पाण्डवः । (८१।१)

न चकार व्यथां राजन् भास्करो जलदैर् यथा ॥ (८१।२)

ततः प्रहस्याधिरथिः शरजालानि मारिष । (८२।१)

प्रेषयामास समरे शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (८२।२)

एकच्छायम् अभूत् सर्वं तस्य बाणैर् महात्मनः । (८३।१)

अभ्रच्छायेव संजज्ञे संपतद्भिः शरोत्तमैः ॥ (८३।२)

ततः कर्णो महाराज धनुश् छित्त्वा महात्मनः । (८४।१)

सारथिं पातयामास रथनीडाद्धसन्न् इव ॥ (८४।२)

तथाश्वांश् चतुरश् चास्य चतुर्भिर् निशितैः शरैः । (८५।१)

यमस्य सदनं तूर्णं प्रेषयामास भारत ॥ (८५।२)

अथास्य तं रथं तूर्णं तिलशो व्यधमच्छरैः । (८६।१)

पताकां चक्ररक्षौ च ध्वजं खड्गं च मारिष । (८६।२)

शतचन्द्रं ततश् चर्म सर्वोपकरणानि च ॥ (८६।३)

हताश्वो विरथश् चैव विवर्मा च विशां पते । (८७।१)

अवतीर्य रथात् तूर्णं परिघं गृह्य विष्ठितः ॥ (८७।२)

तम् उद्यतं महाघोरं परिघं तस्य सूतजः । (८८।१)

व्यहनत् सायकै राजञ् शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (८८।२)

व्यायुधं चैनम् आलक्ष्य शरैः संनतपर्वभिः । (८९।१)

आर्दयद् बहुशः कर्णो न चैनं समपीडयत् ॥ (८९।२)

स वध्यमानः समरे कृतास्त्रेण बलीयसा । (९०।१)

प्राद्रवत् सहसा राजन् नकुलो व्याकुलेन्द्रियः ॥ (९०।२)

तम् अभिद्रुत्य राधेयः प्रहसन् वै पुनः पुनः । (९१।१)

सज्यम् अस्य धनुः कण्ठे सो ऽवासृजत भारत ॥ (९१।२)

ततः स शुशुभे राजन् कण्ठासक्तमहाधनुः । (९२।१)

परिवेषम् अनुप्राप्तो यथा स्याद् व्योम्नि चन्द्रमाः । (९२।२)

यथैव च सितो मेघः शक्रचापेन शोभितः ॥ (९२।३)

तम् अब्रवीत् तदा कर्णो व्यर्थं व्याहृतवान् असि । (९३।१)

वदेदानीं पुनर् हृष्टो वध्यं मां त्वं पुनः पुनः ॥ (९३।२)

मा योत्सीर् गुरुभिः सार्धं बलवद्भिश् च पाण्डव । (९४।१)

सदृशैस् तात युध्यस्व व्रीडां मा कुरु पाण्डव । (९४।२)

गृहं वा गच्छ माद्रेय यत्र वा कृष्णफल्गुनौ ॥ (९४।३)

एवम् उक्त्वा महाराज व्यसर्जयत तं ततः । (९५।१)

वधप्राप्तं तु तं राजन् नावधीत् सूतनन्दनः । (९५।२)

स्मृत्वा कुन्त्या वचो राजंस् तत एनं व्यसर्जयत् ॥ (९५।३)

विसृष्टः पाण्डवो राजन् सूतपुत्रेण धन्विना । (९६।१)

व्रीडन्न् इव जगामाथ युधिष्ठिररथं प्रति ॥ (९६।२)

आरुरोह रथं चापि सूतपुत्रप्रतापितः । (९७।१)

निःश्वसन् दुःखसंतप्तः कुम्भे क्षिप्त इवोरगः ॥ (९७।२)

तं विसृज्य रणे कर्णः पाञ्चालांस् त्वरितो ययौ । (९८।१)

रथेनातिपताकेन चन्द्रवर्णहयेन च ॥ (९८।२)

तत्राक्रन्दो महान् आसीत् पाण्डवानां विशां पते । (९९।१)

दृष्ट्वा सेनापतिं यान्तं पाञ्चालानां रथव्रजान् ॥ (९९।२)

तत्राकरोन् महाराज कदनं सूतनन्दनः । (१००।१)

मध्यं गते दिनकरे चक्रवत् प्रचरन् प्रभुः ॥ (१००।२)

भग्नचक्रै रथैः केचिच्छिन्नध्वजपताकिभिः । (१०१।१)

ससूतैर् हतसूतैश् च भग्नाक्षैश् चैव मारिष । (१०१।२)

ह्रियमाणान् अपश्याम पाञ्चालानां रथव्रजान् ॥ (१०१।३)

तत्र तत्र च संभ्रान्ता विचेरुर् मत्तकुञ्जराः । (१०२।१)

दवाग्निना परीताङ्गा यथैव स्युर् महावने ॥ (१०२।२)

भिन्नकुम्भा विरुधिराश् छिन्नहस्ताश् च वारणाः । (१०३।१)

भिन्नगात्रवराश् चैव छिन्नवालाश् च मारिष । (१०३।२)

छिन्नाभ्राणीव संपेतुर् वध्यमाना महात्मना ॥ (१०३।३)

अपरे त्रासिता नागा नाराचशततोमरैः । (१०४।१)

तम् एवाभिमुखा यान्ति शलभा इव पावकम् ॥ (१०४।२)

अपरे निष्टनन्तः स्म व्यदृश्यन्त महाद्विपाः । (१०५।१)

क्षरन्तः शोणितं गात्रैर् नगा इव जलप्लवम् ॥ (१०५।२)

उरश्छदैर् विमुक्ताश् च वालबन्धैश् च वाजिनः । (१०६।१)

राजतैश् च तथा कांस्यैः सौवर्णैश् चैव भूषणैः ॥ (१०६।२)

हीना आस्तरणैश् चैव खलीनैश् च विवर्जिताः । (१०७।१)

चामरैश् च कुथाभिश् च तूणीरैः पतितैर् अपि ॥ (१०७।२)

निहतैः सादिभिश् चैव शूरैर् आहवशोभिभिः । (१०८।१)

अपश्याम रणे तत्र भ्राम्यमाणान् हयोत्तमान् ॥ (१०८।२)

प्रासैः खड्गैश् च संस्यूतान् ऋष्टिभिश् च नराधिप । (१०९।१)

हययोधान् अपश्याम कञ्चुकोष्णीषधारिणः ॥ (१०९।२)

रथान् हेमपरिष्कारान् सुयुक्ताञ् जवनैर् हयैः । (११०।१)

भ्रममाणान् अपश्याम हतेषु रथिषु द्रुतम् ॥ (११०।२)

भग्नाक्षकूबरान् कांश्चिच्छिन्नचक्रांश्च मारिष । (१११।१)

विपताकाध्वजांश् चान्याञ्छिन्नेषायुगबन्धुरान् ॥ (१११।२)

विहीनान् रथिनस् तत्र धावमानान् समन्ततः । (११२।१)

सूर्यपुत्रशरैस् त्रस्तान् अपश्याम विशां पते ॥ (११२।२)

विशस्त्रांश् च तथैवान्यान् सशस्त्रांश् च बहून् हतान् । (११३।१)

तावकाञ् जालसंछन्नान् उरोघण्टाविभूषितान् ॥ (११३।२)

नानावर्णविचित्राभिः पताकाभिर् अलंकृतान् । (११४।१)

पदातीन् अन्वपश्याम धावमानान् समन्ततः ॥ (११४।२)

शिरांसि बाहून् ऊरूंश् च छिन्नान् अन्यांस् तथा युधि । (११५।१)

कर्णचापच्युतैर् बाणैर् अपश्याम विनाकृतान् ॥ (११५।२)

महान् व्यतिकरो रौद्रो योधानाम् अन्वदृश्यत । (११६।१)

कर्णसायकनुन्नानां हतानां निशितैः शरैः ॥ (११६।२)

ते वध्यमानाः समरे सूतपुत्रेण सृञ्जयाः । (११७।१)

तम् एवाभिमुखा यान्ति पतंगा इव पावकम् ॥ (११७।२)

तं दहन्तम् अनीकानि तत्र तत्र महारथम् । (११८।१)

क्षत्रिया वर्जयामासुर् युगान्ताग्निम् इवोल्बणम् ॥ (११८।२)

हतशेषास् तु ये वीराः पाञ्चालानां महारथाः । (११९।१)

तान् प्रभग्नान् द्रुतान् कर्णः पृष्ठतो विकिरञ् शरैः । (११९।२)

अभ्यधावत तेजस्वी विशीर्णकवचध्वजान् ॥ (११९।३)

तापयामास तान् बाणैः सूतपुत्रो महारथः । (१२०।१)

मध्यंदिनम् अनुप्राप्तो भूतानीव तमोनुदः ॥ (१२०।२)