भीष्म उवाच । (१।१)

गुणैः समुदितं सम्यग् इदं नः प्रथितं कुलम् । (१।२)

अत्यन्यान् पृथिवीपालान् पृथिव्याम् अधिराज्यभाक् ॥ (१।३)

रक्षितं राजभिः पूर्वैर् धर्मविद्भिर् महात्मभिः । (२।१)

नोत्सादम् अगमच्चेदं कदाचिद् इह नः कुलम् ॥ (२।२)

मया च सत्यवत्या च कृष्णेन च महात्मना । (३।१)

समवस्थापितं भूयो युष्मासु कुलतन्तुषु ॥ (३।२)

वर्धते तद् इदं पुत्र कुलं सागरवद् यथा । (४।१)

तथा मया विधातव्यं त्वया चैव विशेषतः ॥ (४।२)

श्रूयते यादवी कन्या अनुरूपा कुलस्य नः । (५।१)

सुबलस्यात्मजा चैव तथा मद्रेश्वरस्य च ॥ (५।२)

कुलीना रूपवत्यश्च नाथवत्यश्च सर्वशः । (६।१)

उचिताश्चैव संबन्धे ते ऽस्माकं क्षत्रियर्षभाः ॥ (६।२)

मन्ये वरयितव्यास्ता इत्यहं धीमतां वर । (७।१)

संतानार्थं कुलस्यास्य यद् वा विदुर मन्यसे ॥ (७।२)

विदुर उवाच । (८।१)

भवान् पिता भवान् माता भवान् नः परमो गुरुः । (८।२)

तस्मात् स्वयं कुलस्यास्य विचार्य कुरु यद्धितम् ॥ (८।३)

वैशंपायन उवाच । (९।१)

अथ शुश्राव विप्रेभ्यो गान्धारीं सुबलात्मजाम् । (९।२)

आराध्य वरदं देवं भगनेत्रहरं हरम् । (९।३)

गान्धारी किल पुत्राणां शतं लेभे वरं शुभा ॥ (९।४)

इति श्रुत्वा च तत्त्वेन भीष्मः कुरुपितामहः । (१०।१)

ततो गान्धारराजस्य प्रेषयामास भारत ॥ (१०।२)

अचक्षुर् इति तत्रासीत् सुबलस्य विचारणा । (११।१)

कुलं ख्यातिं च वृत्तं च बुद्ध्या तु प्रसमीक्ष्य सः । (११।२)

ददौ तां धृतराष्ट्राय गान्धारीं धर्मचारिणीम् ॥ (११।३)

गान्धारी त्वपि शुश्राव धृतराष्ट्रम् अचक्षुषम् । (१२।१)

आत्मानं दित्सितं चास्मै पित्रा मात्रा च भारत ॥ (१२।२)

ततः सा पट्टम् आदाय कृत्वा बहुगुणं शुभा । (१३।१)

बबन्ध नेत्रे स्वे राजन् पतिव्रतपरायणा । (१३।२)

नात्यश्नीयां पतिम् अहम् इत्येवं कृतनिश्चया ॥ (१३।३)

ततो गान्धारराजस्य पुत्रः शकुनिर् अभ्ययात् । (१४।१)

स्वसारं परया लक्ष्म्या युक्ताम् आदाय कौरवान् । (१४।२)

तां तदा धृतराष्ट्राय ददौ परमसत्कृताम् । (१४।३)

भीष्मस्यानुमते चैव विवाहं समकारयत् । (१४।४)

ततो विवाहं चक्रे ऽस्या नक्षत्रे सर्वसंमते । (१४।५)

सौबलस्तु महाराजा शकुनिः प्रियदर्शनः ॥ (१४।६)

दत्त्वा स भगिनीं वीरो यथार्हं च परिच्छदम् । (१५।१)

पुनर् आयात् स्वनगरं भीष्मेण प्रतिपूजितः ॥ (१५।२)

गान्धार्यपि वरारोहा शीलाचारविचेष्टितैः । (१६।१)

तुष्टिं कुरूणां सर्वेषां जनयामास भारत । (१६।२)

गान्धारी सा पतिं दृष्ट्वा प्रज्ञाचक्षुषम् ईश्वरम् । (१६।३)

अतिचाराद् भृशं भीता भर्तुः सा समचिन्तयत् । (१६।४)

सा दृष्टिविनिवृत्तापि भर्तुश्च समतां ययौ । (१६।५)

न हि सूक्ष्मे ऽप्यतीचारे भर्तुः सा ववृते तदा ॥ (१६।६)

वृत्तेनाराध्य तान् सर्वान् पतिव्रतपरायणा । (१७।१)

वाचापि पुरुषान् अन्यान् सुव्रता नान्वकीर्तयत् । (१७।२)

तस्याः सहोदराः कन्याः पुनर् एव ददौ दश । (१७।३)

गान्धारराजः सुबलो भीष्मेण वरितस्तदा । (१७।४)

सत्यव्रतां सत्यसेनां सुदेष्णां च सुसंहिताम् । (१७।५)

तेजःश्रवां सुश्रवां च तथैव निकृतिं शुभाम् । (१७।६)

शंभुवां च दशार्णां च गान्धारीर् दश विश्रुताः । (१७।७)

एकाह्ना प्रतिजग्राह धृतराष्ट्रो जनेश्वरः । (१७।८)

ततः शांतनवो भीष्मो धनुष्क्रीतास्ततस्ततः । (१७।९)

अददाद् धृतराष्ट्राय राजपुत्रीः परः शतम् ॥ (१७।१०)