धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

कथं त्वं माधवं वेत्थ सर्वलोकमहेश्वरम् । (१।२)

कथम् एनं न वेदाहं तन्ममाचक्ष्व संजय ॥ (१।३)

संजय उवाच । (२।१)

विद्या राजन्न ते विद्या मम विद्या न हीयते । (२।२)

विद्याहीनस्तमोध्वस्तो नाभिजानाति केशवम् ॥ (२।३)

विद्यया तात जानामि त्रियुगं मधुसूदनम् । (३।१)

कर्तारम् अकृतं देवं भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ (३।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (४।१)

गावल्गणे ऽत्र का भक्तिर् या ते नित्या जनार्दने । (४।२)

यया त्वम् अभिजानासि त्रियुगं मधुसूदनम् ॥ (४।३)

संजय उवाच । (५।१)

मायां न सेवे भद्रं ते न वृथाधर्मम् आचरे । (५।२)

शुद्धभावं गतो भक्त्या शास्त्राद् वेद्मि जनार्दनम् ॥ (५।३)

धृतराष्ट्र उवाच । (६।१)

दुर्योधन हृषीकेशं प्रपद्यस्व जनार्दनम् । (६।२)

आप्तो नः संजयस्तात शरणं गच्छ केशवम् ॥ (६।३)

दुर्योधन उवाच । (७।१)

भगवान् देवकीपुत्रो लोकं चेन्निहनिष्यति । (७।२)

प्रवदन्न् अर्जुने सख्यं नाहं गच्छे ऽद्य केशवम् ॥ (७।३)

धृतराष्ट्र उवाच । (८।१)

अवाग् गान्धारि पुत्रास्ते गच्छत्येष सुदुर्मतिः । (८।२)

ईर्ष्युर् दुरात्मा मानी च श्रेयसां वचनातिगः ॥ (८।३)

गान्धार्युवाच । (९।१)

ऐश्वर्यकाम दुष्टात्मन् वृद्धानां शासनातिग । (९।२)

ऐश्वर्यजीविते हित्वा पितरं मां च बालिश ॥ (९।३)

वर्धयन् दुर्हृदां प्रीतिं मां च शोकेन वर्धयन् । (१०।१)

निहतो भीमसेनेन स्मर्तासि वचनं पितुः ॥ (१०।२)

व्यास उवाच । (११।१)

दयितो ऽसि राजन् कृष्णस्य धृतराष्ट्र निबोध मे । (११।२)

यस्य ते संजयो दूतो यस्त्वां श्रेयसि योक्ष्यते ॥ (११।३)

जानात्येष हृषीकेशं पुराणं यच्च वै नवम् । (१२।१)

शुश्रूषमाणम् एकाग्रं मोक्ष्यते महतो भयात् ॥ (१२।२)

वैचित्रवीर्य पुरुषाः क्रोधहर्षतमोवृताः । (१३।१)

सिता बहुविधैः पाशैर् ये न तुष्टाः स्वकैर् धनैः ॥ (१३।२)

यमस्य वशम् आयान्ति काममूढाः पुनः पुनः । (१४।१)

अन्धनेत्रा यथैवान्धा नीयमानाः स्वकर्मभिः ॥ (१४।२)

एष एकायनः पन्था येन यान्ति मनीषिणः । (१५।१)

तं दृष्ट्वा मृत्युम् अत्येति महांस्तत्र न सज्जते ॥ (१५।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१६।१)

अङ्ग संजय मे शंस पन्थानम् अकुतोभयम् । (१६।२)

येन गत्वा हृषीकेशं प्राप्नुयां शान्तिम् उत्तमाम् ॥ (१६।३)

संजय उवाच । (१७।१)

नाकृतात्मा कृतात्मानं जातु विद्याज्जनार्दनम् । (१७।२)

आत्मनस्तु क्रियोपायो नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् ॥ (१७।३)

इन्द्रियाणाम् उदीर्णानां कामत्यागो ऽप्रमादतः । (१८।१)

अप्रमादो ऽविहिंसा च ज्ञानयोनिर् असंशयम् ॥ (१८।२)

इन्द्रियाणां यमे यत्तो भव राजन्न् अतन्द्रितः । (१९।१)

बुद्धिश्च मा ते च्यवतु नियच्छैतां यतस्ततः ॥ (१९।२)

एतज्ज्ञानं विदुर् विप्रा ध्रुवम् इन्द्रियधारणम् । (२०।१)

एतज्ज्ञानं च पन्थाश्च येन यान्ति मनीषिणः ॥ (२०।२)

अप्राप्यः केशवो राजन्न् इन्द्रियैर् अजितैर् नृभिः । (२१।१)

आगमाधिगतो योगाद् वशी तत्त्वे प्रसीदति ॥ (२१।२)