भीष्म उवाच । (१।१)

चेदिराजकुले जातस्त्र्यक्ष एष चतुर्भुजः । (१।२)

रासभारावसदृशं रुराव च ननाद च ॥ (१।३)

तेनास्य मातापितरौ त्रेसतुस्तौ सबान्धवौ । (२।१)

वैकृतं तच्च तौ दृष्ट्वा त्यागाय कुरुतां मतिम् ॥ (२।२)

ततः सभार्यं नृपतिं सामात्यं सपुरोहितम् । (३।१)

चिन्तासंमूढहृदयं वाग् उवाचाशरीरिणी ॥ (३।२)

एष ते नृपते पुत्रः श्रीमाञ्जातो महाबलः । (४।१)

तस्माद् अस्मान्न भेतव्यम् अव्यग्रः पाहि वै शिशुम् ॥ (४।२)

न चैवैतस्य मृत्युस् त्वं न कालः प्रत्युपस्थितः । (५।१)

मृत्युर् हन्तास्य शस्त्रेण स चोत्पन्नो नराधिप ॥ (५।२)

संश्रुत्योदाहृतं वाक्यं भूतम् अन्तर्हितं ततः । (६।१)

पुत्रस्नेहाभिसंतप्ता जननी वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

येनेदम् ईरितं वाक्यं ममैव तनयं प्रति । (७।१)

प्राञ्जलिस्तं नमस्यामि ब्रवीतु स पुनर् वचः ॥ (७।२)

श्रोतुम् इच्छामि पुत्रस्य को ऽस्य मृत्युर् भविष्यति । (८।१)

अन्तर्हितं ततो भूतम् उवाचेदं पुनर् वचः ॥ (८।२)

येनोत्सङ्गे गृहीतस्य भुजावभ्यधिकावुभौ । (९।१)

पतिष्यतः क्षितितले पञ्चशीर्षाविवोरगौ ॥ (९।२)

तृतीयम् एतद् बालस्य ललाटस्थं च लोचनम् । (१०।१)

निमज्जिष्यति यं दृष्ट्वा सो ऽस्य मृत्युर् भविष्यति ॥ (१०।२)

त्र्यक्षं चतुर्भुजं श्रुत्वा तथा च समुदाहृतम् । (११।१)

धरण्यां पार्थिवाः सर्वे अभ्यगच्छन् दिदृक्षवः ॥ (११।२)

तान् पूजयित्वा सम्प्राप्तान् यथार्हं स महीपतिः । (१२।१)

एकैकस्य नृपस्याङ्के पुत्रम् आरोपयत् तदा ॥ (१२।२)

एवं राजसहस्राणां पृथक्त्वेन यथाक्रमम् । (१३।१)

शिशुर् अङ्के समारूढो न तत् प्राप निदर्शनम् ॥ (१३।२)

ततश्चेदिपुरं प्राप्तौ संकर्षणजनार्दनौ । (१४।१)

यादवौ यादवीं द्रष्टुं स्वसारं तां पितुस्तदा ॥ (१४।२)

अभिवाद्य यथान्यायं यथाज्येष्ठं नृपांश्च तान् । (१५।१)

कुशलानामयं पृष्ट्वा निषण्णौ रामकेशवौ ॥ (१५।२)

अभ्यर्चितौ तदा वीरौ प्रीत्या चाभ्यधिकं ततः । (१६।१)

पुत्रं दामोदरोत्सङ्गे देवी संन्यदधात् स्वयम् ॥ (१६।२)

न्यस्तमात्रस्य तस्याङ्के भुजावभ्यधिकावुभौ । (१७।१)

पेततुस् तच्च नयनं निममज्ज ललाटजम् ॥ (१७।२)

तद् दृष्ट्वा व्यथिता त्रस्ता वरं कृष्णम् अयाचत । (१८।१)

ददस्व मे वरं कृष्ण भयार्ताया महाभुज ॥ (१८।२)

त्वं ह्यार्तानां समाश्वासो भीतानाम् अभयंकरः । (१९।१)

पितृष्वसारं मा भैषीर् इत्युवाच जनार्दनः ॥ (१९।२)

ददानि कं वरं किं वा करवाणि पितृष्वसः । (२०।१)

शक्यं वा यदि वाशक्यं करिष्यामि वचस्तव ॥ (२०।२)

एवम् उक्ता ततः कृष्णम् अब्रवीद् यदुनन्दनम् । (२१।१)

शिशुपालस्यापराधान् क्षमेथास्त्वं महाबल ॥ (२१।२)

कृष्ण उवाच । (२२।१)

अपराधशतं क्षाम्यं मया ह्यस्य पितृष्वसः । (२२।२)

पुत्रस्य ते वधार्हाणां मा त्वं शोके मनः कृथाः ॥ (२२।३)

भीष्म उवाच । (२३।१)

एवम् एष नृपः पापः शिशुपालः सुमन्दधीः । (२३।२)

त्वां समाह्वयते वीर गोविन्दवरदर्पितः ॥ (२३।३)