युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

असंशयं भारत सत्यम् एतद् यन् मा तुदन् वाक्यशल्यैः क्षिणोषि । (१।२)

न त्वा विगर्हे प्रतिकूलम् एतन् ममानयाद्धि व्यसनं व आगात् ॥ (१।३)

अहं ह्यक्षान् अन्वपद्यं जिहीर्षन् राज्यं सराष्ट्रं धृतराष्ट्रस्य पुत्रात् । (२।१)

तन् मा शठः कितवः प्रत्यदेवीत् सुयोधनार्थं सुबलस्य पुत्रः ॥ (२।२)

महामायः शकुनिः पार्वतीयः सदा सभायां प्रवपन्न् अक्षपूगान् । (३।१)

अमायिनं मायया प्रत्यदेवीत्ततोऽपश्यं वृजिनं भीमसेन ॥ (३।२)

अक्षान् हि दृष्ट्वा शकुनेर् यथावत् कामानुलोमान् अयुजो युजश्च । (४।१)

शक्यं नियन्तुम् अभविष्यद् आत्मा मन्युस्तु हन्ति पुरुषस्य धैर्यम् ॥ (४।२)

यन्तुं नात्मा शक्यते पौरुषेण मानेन वीर्येण च तात नद्धः । (५।१)

न ते वाचं भीमसेनाभ्यसूये मन्ये तथा तद् भवितव्यम् आसीत् ॥ (५।२)

स नो राजा धृतराष्ट्रस्य पुत्रो न्यपातयद् व्यसने राज्यम् इच्छन् । (६।१)

दास्यं च नो ऽगमयद् भीमसेन यत्राभवच्छरणं द्रौपदी नः ॥ (६।२)

त्वं चापि तद् वेत्थ धनंजयश् च पुनर्द्यूतायागतानां सभां नः । (७।१)

यन् माब्रवीद् धृतराष्ट्रस्य पुत्र एकग्लहार्थं भरतानां समक्षम् ॥ (७।२)

वने समा द्वादश राजपुत्र यथाकामं विदितम् अजातशत्रो । (८।१)

अथापरं चाविदितं चरेथाः सर्वैः सह भ्रातृभिश् छद्मगूढः ॥ (८।२)

त्वां चेच्छ्रुत्वा तात तथा चरन्तम् अवभोत्स्यन्ते भारतानां चराः स्म । (९।१)

अन्यांश् चरेथास् तावतोऽब्दांस्ततस् त्वं निश्चित्य तत् प्रतिजानीहि पार्थ ॥ (९।२)

चरैश् चेन् नो ऽविदितः कालम् एतं युक्तो राजन् मोहयित्वा मदीयान् । (१०।१)

ब्रवीमि सत्यं कुरुसंसदीह तवैव ता भारत पञ्च नद्यः ॥ (१०।२)

वयं चैवं भ्रातरः सर्व एव त्वया जिताः कालम् अपास्य भोगान् । (११।१)

वसेम इत्याह पुरा स राजा मध्ये कुरूणां स मयोक्तस्तथेति ॥ (११।२)

तत्र द्यूतम् अभवन्नो जघन्यं तस्मिञ्जिताः प्रव्रजिताश्च सर्वे । (१२।१)

इत्थं च देशान् अनुसंचरामो वनानि कृच्छ्राणि च कृच्छ्ररूपाः ॥ (१२।२)

सुयोधनश्चापि न शान्तिम् इच्छन् भूयः स मन्योर् वशम् अन्वगच्छत् । (१३।१)

उद्योजयामास कुरूंश्च सर्वान् ये चास्य केचिद् वशम् अन्वगच्छन् ॥ (१३।२)

तं संधिम् आस्थाय सतां सकाशे को नाम जह्याद् इह राज्यहेतोः । (१४।१)

आर्यस्य मन्ये मरणाद् गरीयो यद्धर्मम् उत्क्रम्य महीं प्रशिष्यात् ॥ (१४।२)

तदैव चेद् वीरकर्माकरिष्यो यदा द्यूते परिघं पर्यमृक्षः । (१५।१)

बाहू दिधक्षन् वारितः फल्गुनेन किं दुष्कृतं भीम तदाभविष्यत् ॥ (१५।२)

प्राग् एव चैवं समयक्रियायाः किं नाब्रवीः पौरुषम् आविदानः । (१६।१)

प्राप्तं तु कालं त्वभिपद्य पश्चात् किं माम् इदानीम् अतिवेलम् आत्थ ॥ (१६।२)

भूयो ऽपि दुःखं मम भीमसेन दूये विषस्येव रसं विदित्वा । (१७।१)

यद् याज्ञसेनीं परिकृष्यमाणां संदृश्य तत् क्षान्तम् इति स्म भीम ॥ (१७।२)

न त्वद्य शक्यं भरतप्रवीर कृत्वा यद् उक्तं कुरुवीरमध्ये । (१८।१)

कालं प्रतीक्षस्व सुखोदयस्य पक्तिं फलानाम् इव बीजवापः ॥ (१८।२)

यदा हि पूर्वं निकृतो निकृत्या वैरं सपुष्पं सफलं विदित्वा । (१९।१)

महागुणं हरति हि पौरुषेण तदा वीरो जीवति जीवलोके ॥ (१९।२)

श्रियं च लोके लभते समग्रां मन्ये चास्मै शत्रवः संनमन्ते । (२०।१)

मित्राणि चैनम् अतिरागाद् भजन्ते देवा इवेन्द्रम् अनुजीवन्ति चैनम् ॥ (२०।२)

मम प्रतिज्ञां च निबोध सत्यां वृणे धर्मम् अमृताज्जीविताच् च । (२१।१)

राज्यं च पुत्राश्च यशो धनं च सर्वं न सत्यस्य कलाम् उपैति ॥ (२१।२)