वैशंपायन उवाच । (१।१)

गते द्वारवतीं कृष्णे बलदेवे च माधवे । (१।२)

सह वृष्ण्यन्धकैः सर्वैर् भोजैश्च शतशस्तथा ॥ (१।३)

सर्वम् आगमयामास पाण्डवानां विचेष्टितम् । (२।१)

धृतराष्ट्रात्मजो राजा दूतैः प्रणिहितैश्चरैः ॥ (२।२)

स श्रुत्वा माधवं यातं सदश्वैर् अनिलोपमैः । (३।१)

बलेन नातिमहता द्वारकाम् अभ्ययात् पुरीम् ॥ (३।२)

तम् एव दिवसं चापि कौन्तेयः पाण्डुनन्दनः । (४।१)

आनर्तनगरीं रम्यां जगामाशु धनंजयः ॥ (४।२)

तौ यात्वा पुरुषव्याघ्रौ द्वारकां कुरुनन्दनौ । (५।१)

सुप्तं ददृशतुः कृष्णं शयानं चोपजग्मतुः ॥ (५।२)

ततः शयाने गोविन्दे प्रविवेश सुयोधनः । (६।१)

उच्छीर्षतश्च कृष्णस्य निषसाद वरासने ॥ (६।२)

ततः किरीटी तस्यानु प्रविवेश महामनाः । (७।१)

पश्चार्धे च स कृष्णस्य प्रह्वो ऽतिष्ठत् कृताञ्जलिः ॥ (७।२)

प्रतिबुद्धः स वार्ष्णेयो ददर्शाग्रे किरीटिनम् । (८।१)

स तयोः स्वागतं कृत्वा यथार्हं प्रतिपूज्य च । (८।२)

तदागमनजं हेतुं पप्रच्छ मधुसूदनः ॥ (८।३)

ततो दुर्योधनः कृष्णम् उवाच प्रहसन्न् इव । (९।१)

विग्रहे ऽस्मिन् भवान् साह्यं मम दातुम् इहार्हति ॥ (९।२)

समं हि भवतः सख्यं मयि चैवार्जुने ऽपि च । (१०।१)

तथा संबन्धकं तुल्यम् अस्माकं त्वयि माधव ॥ (१०।२)

अहं चाभिगतः पूर्वं त्वाम् अद्य मधुसूदन । (११।१)

पूर्वं चाभिगतं सन्तो भजन्ते पूर्वसारिणः ॥ (११।२)

त्वं च श्रेष्ठतमो लोके सताम् अद्य जनार्दन । (१२।१)

सततं संमतश्चैव सद्वृत्तम् अनुपालय ॥ (१२।२)

कृष्ण उवाच । (१३।१)

भवान् अभिगतः पूर्वम् अत्र मे नास्ति संशयः । (१३।२)

दृष्टस्तु प्रथमं राजन्मया पार्थो धनंजयः ॥ (१३।३)

तव पूर्वाभिगमनात् पूर्वं चाप्यस्य दर्शनात् । (१४।१)

साहाय्यम् उभयोर् एव करिष्यामि सुयोधन ॥ (१४।२)

प्रवारणं तु बालानां पूर्वं कार्यम् इति श्रुतिः । (१५।१)

तस्मात् प्रवारणं पूर्वम् अर्हः पार्थो धनंजयः ॥ (१५।२)

मत्संहननतुल्यानां गोपानाम् अर्बुदं महत् । (१६।१)

नारायणा इति ख्याताः सर्वे संग्रामयोधिनः ॥ (१६।२)

ते वा युधि दुराधर्षा भवन्त्वेकस्य सैनिकाः । (१७।१)

अयुध्यमानः संग्रामे न्यस्तशस्त्रो ऽहम् एकतः ॥ (१७।२)

आभ्याम् अन्यतरं पार्थ यत् ते हृद्यतरं मतम् । (१८।१)

तद् वृणीतां भवान् अग्रे प्रवार्यस्त्वं हि धर्मतः ॥ (१८।२)

वैशंपायन उवाच । (१९।१)

एवम् उक्तस्तु कृष्णेन कुन्तीपुत्रो धनंजयः । (१९।२)

अयुध्यमानं संग्रामे वरयामास केशवम् ॥ (१९।३)

सहस्राणां सहस्रं तु योधानां प्राप्य भारत । (२०।१)

कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा सम्प्राप परमां मुदम् ॥ (२०।२)

दुर्योधनस्तु तत् सैन्यं सर्वम् आदाय पार्थिवः । (२१।१)

ततो ऽभ्ययाद् भीमबलो रौहिणेयं महाबलम् ॥ (२१।२)

सर्वं चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत् । (२२।१)

प्रत्युवाच ततः शौरिर् धार्तराष्ट्रम् इदं वचः ॥ (२२।२)

विदितं ते नरव्याघ्र सर्वं भवितुम् अर्हति । (२३।१)

यन्मयोक्तं विराटस्य पुरा वैवाहिके तदा ॥ (२३।२)

निगृह्योक्तो हृषीकेशस्त्वदर्थं कुरुनन्दन । (२४।१)

मया संबन्धकं तुल्यम् इति राजन् पुनः पुनः ॥ (२४।२)

न च तद् वाक्यम् उक्तं वै केशवः प्रत्यपद्यत । (२५।१)

न चाहम् उत्सहे कृष्णं विना स्थातुम् अपि क्षणम् ॥ (२५।२)

नाहं सहायः पार्थानां नापि दुर्योधनस्य वै । (२६।१)

इति मे निश्चिता बुद्धिर् वासुदेवम् अवेक्ष्य ह ॥ (२६।२)

जातो ऽसि भारते वंशे सर्वपार्थिवपूजिते । (२७।१)

गच्छ युध्यस्व धर्मेण क्षात्रेण भरतर्षभ ॥ (२७।२)

इत्येवम् उक्तः स तदा परिष्वज्य हलायुधम् । (२८।१)

कृष्णं चापहृतं ज्ञात्वा युद्धान्मेने जितं जयम् ॥ (२८।२)

सो ऽभ्ययात् कृतवर्माणं धृतराष्ट्रसुतो नृपः । (२९।१)

कृतवर्मा ददौ तस्य सेनाम् अक्षौहिणीं तदा ॥ (२९।२)

स तेन सर्वसैन्येन भीमेन कुरुनन्दनः । (३०।१)

वृतः प्रतिययौ हृष्टः सुहृदः संप्रहर्षयन् ॥ (३०।२)

गते दुर्योधने कृष्णः किरीटिनम् अथाब्रवीत् । (३१।१)

अयुध्यमानः कां बुद्धिम् आस्थायाहं त्वया वृतः ॥ (३१।२)

अर्जुन उवाच । (३२।१)

भवान् समर्थस्तान् सर्वान्निहन्तुं नात्र संशयः । (३२।२)

निहन्तुम् अहम् अप्येकः समर्थः पुरुषोत्तम ॥ (३२।३)

भवांस्तु कीर्तिमांल्लोके तद् यशस्त्वां गमिष्यति । (३३।१)

यशसा चाहम् अप्यर्थी तस्माद् असि मया वृतः ॥ (३३।२)

सारथ्यं तु त्वया कार्यम् इति मे मानसं सदा । (३४।१)

चिररात्रेप्सितं कामं तद् भवान् कर्तुम् अर्हति ॥ (३४।२)

वासुदेव उवाच । (३५।१)

उपपन्नम् इदं पार्थ यत् स्पर्धेथा मया सह । (३५।२)

सारथ्यं ते करिष्यामि कामः संपद्यतां तव ॥ (३५।३)

वैशंपायन उवाच । (३६।१)

एवं प्रमुदितः पार्थः कृष्णेन सहितस्तदा । (३६।२)

वृतो दाशार्हप्रवरैः पुनर् आयाद् युधिष्ठिरम् ॥ (३६।३)