वैशंपायन उवाच । (१।१)

कस्यचित् त्वथ कालस्य नारदः परमेष्ठिजः । (१।२)

दैवं कृत्वा यथान्यायं पित्र्यं चक्रे ततः परम् ॥ (१।३)

ततस्तं वचनं प्राह ज्येष्ठो धर्मात्मजः प्रभुः । (२।१)

क इज्यते द्विजश्रेष्ठ दैवे पित्र्ये च कल्पिते ॥ (२।२)

त्वया मतिमतां श्रेष्ठ तन्मे शंस यथागमम् । (३।१)

किम् एतत् क्रियते कर्म फलं चास्य किम् इष्यते ॥ (३।२)

नारद उवाच । (४।१)

त्वयैतत् कथितं पूर्वं दैवं कर्तव्यम् इत्यपि । (४।२)

दैवतं च परो यज्ञः परमात्मा सनातनः ॥ (४।३)

ततस्तद्भावितो नित्यं यजे वैकुण्ठम् अव्ययम् । (५।१)

तस्माच्च प्रसृतः पूर्वं ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ (५।२)

मम वै पितरं प्रीतः परमेष्ठ्यप्यजीजनत् । (६।१)

अहं संकल्पजस्तस्य पुत्रः प्रथमकल्पितः ॥ (६।२)

यजाम्यहं पितॄन् साधो नारायणविधौ कृते । (७।१)

एवं स एव भगवान् पिता माता पितामहः । (७।२)

इज्यते पितृयज्ञेषु मया नित्यं जगत्पतिः ॥ (७।३)

श्रुतिश्चाप्यपरा देव पुत्रान् हि पितरो ऽयजन् । (८।१)

वेदश्रुतिः प्रणष्टा च पुनर् अध्यापिता सुतैः । (८।२)

ततस्ते मन्त्रदाः पुत्राः पितृत्वम् उपपेदिरे ॥ (८।३)

नूनं पुरैतद् विदितं युवयोर् भावितात्मनोः । (९।१)

पुत्राश्च पितरश्चैव परस्परम् अपूजयन् ॥ (९।२)

त्रीन् पिण्डान्न्यस्य वै पृथ्व्यां पूर्वं दत्त्वा कुशान् इति । (१०।१)

कथं तु पिण्डसंज्ञां ते पितरो लेभिरे पुरा ॥ (१०।२)

नरनारायणावूचतुः । (११।१)

इमां हि धरणीं पूर्वं नष्टां सागरमेखलाम् । (११।२)

गोविन्द उज्जहाराशु वाराहं रूपम् आश्रितः ॥ (११।३)

स्थापयित्वा तु धरणीं स्वे स्थाने पुरुषोत्तमः । (१२।१)

जलकर्दमलिप्ताङ्गो लोककार्यार्थम् उद्यतः ॥ (१२।२)

प्राप्ते चाह्निककाले स मध्यंदिनगते रवौ । (१३।१)

दंष्ट्राविलग्नान्मृत्पिण्डान् विधूय सहसा प्रभुः । (१३।२)

स्थापयामास वै पृथ्व्यां कुशान् आस्तीर्य नारद ॥ (१३।३)

स तेष्वात्मानम् उद्दिश्य पित्र्यं चक्रे यथाविधि । (१४।१)

संकल्पयित्वा त्रीन् पिण्डान् स्वेनैव विधिना प्रभुः ॥ (१४।२)

आत्मगात्रोष्मसम्भूतैः स्नेहगर्भैस्तिलैर् अपि । (१५।१)

प्रोक्ष्यापवर्गं देवेशः प्राङ्मुखः कृतवान् स्वयम् ॥ (१५।२)

मर्यादास्थापनार्थं च ततो वचनम् उक्तवान् । (१६।१)

अहं हि पितरः स्रष्टुम् उद्यतो लोककृत् स्वयम् ॥ (१६।२)

तस्य चिन्तयतः सद्यः पितृकार्यविधिं परम् । (१७।१)

दंष्ट्राभ्यां प्रविनिर्धूता ममैते दक्षिणां दिशम् । (१७।२)

आश्रिता धरणीं पिण्डास् तस्मात् पितर एव ते ॥ (१७।३)

त्रयो मूर्तिविहीना वै पिण्डमूर्तिधरास्त्विमे । (१८।१)

भवन्तु पितरो लोके मया सृष्टाः सनातनाः ॥ (१८।२)

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । (१९।१)

अहम् एवात्र विज्ञेयस्त्रिषु पिण्डेषु संस्थितः ॥ (१९।२)

नास्ति मत्तो ऽधिकः कश्चित् को वाभ्यर्च्यो मया स्वयम् । (२०।१)

को वा मम पिता लोके अहम् एव पितामहः ॥ (२०।२)

पितामहपिता चैव अहम् एवात्र कारणम् । (२१।१)

इत्येवम् उक्त्वा वचनं देवदेवो वृषाकपिः ॥ (२१।२)

वराहपर्वते विप्र दत्त्वा पिण्डान् सविस्तरान् । (२२।१)

आत्मानं पूजयित्वैव तत्रैवादर्शनं गतः ॥ (२२।२)

एतदर्थं शुभमते पितरः पिण्डसंज्ञिताः । (२३।१)

लभन्ते सततं पूजां वृषाकपिवचो यथा ॥ (२३।२)

ये यजन्ति पितॄन् देवान् गुरूंश्चैवातिथींस्तथा । (२४।१)

गाश्चैव द्विजमुख्यांश्च पृथिवीं मातरं तथा । (२४।२)

कर्मणा मनसा वाचा विष्णुम् एव यजन्ति ते ॥ (२४।३)

अन्तर्गतः स भगवान् सर्वसत्त्वशरीरगः । (२५।१)

समः सर्वेषु भूतेषु ईश्वरः सुखदुःखयोः । (२५।२)

महान्महात्मा सर्वात्मा नारायण इति श्रुतः ॥ (२५।३)