युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

अहिंसा वैदिकं कर्म ध्यानम् इन्द्रियसंयमः । (१।२)

तपो ऽथ गुरुशुश्रूषा किं श्रेयः पुरुषं प्रति ॥ (१।३)

बृहस्पतिर् उवाच । (२।१)

सर्वाण्येतानि धर्मस्य पृथग् द्वाराणि सर्वशः । (२।२)

शृणु संकीर्त्यमानानि षड् एव भरतर्षभ ॥ (२।३)

हन्त निःश्रेयसं जन्तोर् अहं वक्ष्याम्यनुत्तमम् । (३।१)

अहिंसापाश्रयं धर्मं यः साधयति वै नरः ॥ (३।२)

त्रीन् दोषान् सर्वभूतेषु निधाय पुरुषः सदा । (४।१)

कामक्रोधौ च संयम्य ततः सिद्धिम् अवाप्नुते ॥ (४।२)

अहिंसकानि भूतानि दण्डेन विनिहन्ति यः । (५।१)

आत्मनः सुखम् अन्विच्छन्न स प्रेत्य सुखी भवेत् ॥ (५।२)

आत्मोपमश्च भूतेषु यो वै भवति पूरुषः । (६।१)

न्यस्तदण्डो जितक्रोधः स प्रेत्य सुखम् एधते ॥ (६।२)

सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः । (७।१)

देवापि मार्गे मुह्यन्ति अपदस्य पदैषिणः ॥ (७।२)

न तत् परस्य संदद्यात् प्रतिकूलं यद् आत्मनः । (८।१)

एष संक्षेपतो धर्मः कामाद् अन्यः प्रवर्तते ॥ (८।२)

प्रत्याख्याने च दाने च सुखदुःखे प्रियाप्रिये । (९।१)

आत्मौपम्येन पुरुषः समाधिम् अधिगच्छति ॥ (९।२)

यथा परः प्रक्रमते ऽपरेषु तथापरः प्रक्रमते परस्मिन् । (१०।१)

एषैव ते ऽस्तूपमा जीवलोके यथा धर्मो नैपुणेनोपदिष्टः ॥ (१०।२)

वैशंपायन उवाच । (११।१)

इत्युक्त्वा तं सुरगुरुर् धर्मराजं युधिष्ठिरम् । (११।२)

दिवम् आचक्रमे धीमान् पश्यताम् एव नस्तदा ॥ (११।३)