वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततः संहृत्य विपुलं तद् वपुः कामवर्धितम् । (१।२)

भीमसेनं पुनर् दोर्भ्यां पर्यष्वजत वानरः ॥ (१।३)

परिष्वक्तस्य तस्याशु भ्रात्रा भीमस्य भारत । (२।१)

श्रमो नाशम् उपागच्छत् सर्वं चासीत् प्रदक्षिणम् ॥ (२।२)

ततः पुनर् अथोवाच पर्यश्रुनयनो हरिः । (३।१)

भीमम् आभाष्य सौहार्दाद् बाष्पगद्गदया गिरा ॥ (३।२)

गच्छ वीर स्वम् आवासं स्मर्तव्यो ऽस्मि कथान्तरे । (४।१)

इहस्थश्च कुरुश्रेष्ठ न निवेद्यो ऽस्मि कस्यचित् ॥ (४।२)

धनदस्यालयाच्चापि विसृष्टानां महाबल । (५।१)

देशकाल इहायातुं देवगन्धर्वयोषिताम् ॥ (५।२)

ममापि सफलं चक्षुः स्मारितश् चास्मि राघवम् । (६।१)

मानुषं गात्रसंस्पर्शं गत्वा भीम त्वया सह ॥ (६।२)

तद् अस्मद्दर्शनं वीर कौन्तेयामोघम् अस्तु ते । (७।१)

भ्रातृत्वं त्वं पुरस्कृत्य वरं वरय भारत ॥ (७।२)

यदि तावन् मया क्षुद्रा गत्वा वारणसाह्वयम् । (८।१)

धार्तराष्ट्रा निहन्तव्या यावद् एतत् करोम्यहम् ॥ (८।२)

शिलया नगरं वा तन् मर्दितव्यं मया यदि । (९।१)

यावद् अद्य करोम्येतत् कामं तव महाबल ॥ (९।२)

भीमसेनस् तु तद् वाक्यं श्रुत्वा तस्य महात्मनः । (१०।१)

प्रत्युवाच हनूमन्तं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ (१०।२)

कृतम् एव त्वया सर्वं मम वानरपुंगव । (११।१)

स्वस्ति ते ऽस्तु महाबाहो क्षामये त्वां प्रसीद मे ॥ (११।२)

सनाथाः पाण्डवाः सर्वे त्वया नाथेन वीर्यवन् । (१२।१)

तवैव तेजसा सर्वान् विजेष्यामो वयं रिपून् ॥ (१२।२)

एवम् उक्तस् तु हनुमान् भीमसेनम् अभाषत । (१३।१)

भ्रातृत्वात् सौहृदाच्चापि करिष्यामि तव प्रियम् ॥ (१३।२)

चमूं विगाह्य शत्रूणां शरशक्तिसमाकुलाम् । (१४।१)

यदा सिंहरवं वीर करिष्यसि महाबल । (१४।२)

तदाहं बृंहयिष्यामि स्वरवेण रवं तव ॥ (१४।३)

विजयस्य ध्वजस्थश् च नादान् मोक्ष्यामि दारुणान् । (१५।१)

शत्रूणां ते प्राणहरान् इत्युक्त्वान्तरधीयत ॥ (१५।२)

गते तस्मिन् हरिवरे भीमो ऽपि बलिनां वरः । (१६।१)

तेन मार्गेण विपुलं व्यचरद् गन्धमादनम् ॥ (१६।२)

अनुस्मरन् वपुस् तस्य श्रियं चाप्रतिमां भुवि । (१७।१)

माहात्म्यम् अनुभावं च स्मरन् दाशरथेर् ययौ ॥ (१७।२)

स तानि रमणीयानि वनान्युपवनानि च । (१८।१)

विलोडयामास तदा सौगन्धिकवनेप्सया ॥ (१८।२)

फुल्लपद्मविचित्राणि पुष्पितानि वनानि च । (१९।१)

मत्तवारणयूथानि पङ्कक्लिन्नानि भारत । (१९।२)

वर्षताम् इव मेघानां वृन्दानि ददृशे तदा ॥ (१९।३)

हरिणैश् चञ्चलापाङ्गैर् हरिणीसहितैर् वने । (२०।१)

सशष्पकवलैः श्रीमान् पथि दृष्टो द्रुतं ययौ ॥ (२०।२)

महिषैश् च वराहैश् च शार्दूलैश्च निषेवितम् । (२१।१)

व्यपेतभीर् गिरिं शौर्याद् भीमसेनो व्यगाहत ॥ (२१।२)

कुसुमानतशाखैश् च ताम्रपल्लवकोमलैः । (२२।१)

याच्यमान इवारण्ये द्रुमैर् मारुतकम्पितैः ॥ (२२।२)

कृतपद्माञ्जलिपुटा मत्तषट्पदसेविताः । (२३।१)

प्रियतीर्थवना मार्गे पद्मिनीः समतिक्रमन् ॥ (२३।२)

सज्जमानमनोदृष्टिः फुल्लेषु गिरिसानुषु । (२४।१)

द्रौपदीवाक्यपाथेयो भीमः शीघ्रतरं ययौ ॥ (२४।२)

परिवृत्ते ऽहनि ततः प्रकीर्णहरिणे वने । (२५।१)

काञ्चनैर् विमलैः पद्मैर् ददर्श विपुलां नदीम् ॥ (२५।२)

मत्तकारण्डवयुतां चक्रवाकोपशोभिताम् । (२६।१)

रचिताम् इव तस्याद्रेर् मालां विमलपङ्कजाम् ॥ (२६।२)

तस्यां नद्यां महासत्त्वः सौगन्धिकवनं महत् । (२७।१)

अपश्यत् प्रीतिजननं बालार्कसदृशद्युति ॥ (२७।२)

तद् दृष्ट्वा लब्धकामः स मनसा पाण्डुनन्दनः । (२८।१)

वनवासपरिक्लिष्टां जगाम मनसा प्रियाम् ॥ (२८।२)