वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो द्रुपदम् आसाद्य भारद्वाजः प्रतापवान् । (१।२)

अब्रवीत् पार्षतं राजन् सखायं विद्धि माम् इति । (१।३)

इत्येवम् उक्तः सख्या स प्रीतिपूर्वं जनेश्वरः । (१।४)

भारद्वाजेन पाञ्चाल्यो नामृष्यत वचो ऽस्य तत् । (१।५)

स क्रोधामर्षजिह्मभ्रूः कषायीकृतलोचनः । (१।६)

ऐश्वर्यमदसम्पन्नो द्रोणं राजाब्रवीद् इदम् ॥ (१।७)

द्रुपद उवाच । (२।१)

अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन् नातिसमञ्जसी । (२।२)

यन् मां ब्रवीषि प्रसभं सखा ते ऽहम् इति द्विज ॥ (२।३)

न हि राज्ञाम् उदीर्णानाम् एवं भूतैर् नरैः क्वचित् । (३।१)

सख्यं भवति मन्दात्मञ् श्रिया हीनैर् धनच्युतैः ॥ (३।२)

सौहृदान्यपि जीर्यन्ते कालेन परिजीर्यताम् । (४।१)

सौहृदं मे त्वया ह्यासीत् पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् ॥ (४।२)

न सख्यम् अजरं लोके जातु दृश्येत कर्हिचित् । (५।१)

कामो वैनं विहरति क्रोधश्चैनं प्रवृश्चति । (५।२)

कालेन संविहरति कालेनैव प्रणश्यति ॥ (५।३)

मैवं जीर्णम् उपासिष्ठाः सख्यं नवम् उपाकुरु । (६।१)

आसीत् सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मे ऽर्थनिबन्धनम् ॥ (६।२)

न दरिद्रो वसुमतो नाविद्वान् विदुषः सखा । (७।१)

शूरस्य न सखा क्लीबः सखिपूर्वं किम् इष्यते ॥ (७।२)

ययोर् एव समं वित्तं ययोर् एव समं कुलम् । (८।१)

तयोः सख्यं विवाहश्च न तु पुष्टविपुष्टयोः ॥ (८।२)

नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा । (९।१)

नाराज्ञा संगतं राज्ञः सखिपूर्वं किम् इष्यते । (९।२)

त्वद्विधैर् मद्विधानां हि विहीनार्थैर् न जातुचित् । (९।३)

सख्यं भवति मन्दात्मन् सखिपूर्वं किम् इष्यते । (९।४)

एवम् एव कृतप्रज्ञ न राज्ञा विप्र ते क्वचित् । (९।५)

नैव तीर्णम् उपातिष्ठ सख्यं नवम् उपाकृधि । (९।६)

सखा राज्ञः कथं विप्र त्वद्विधश्च भविष्यति ॥ (९।७)

वैशंपायन उवाच । (१०।१)

द्रुपदेनैवम् उक्तस्तु भारद्वाजः प्रतापवान् । (१०।२)

मुहूर्तं चिन्तयामास मन्युनाभिपरिप्लुतः ॥ (१०।३)

स विनिश्चित्य मनसा पाञ्चालं प्रति बुद्धिमान् । (११।१)

तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्ता नचिराद् अपि । (११।२)

शिष्यैः परिवृतः श्रीमान् पुत्रेणानुगतस्तदा । (११।३)

जगाम कुरुमुख्यानां नगरं नागसाह्वयम् । (११।४)

द्रोणः समुदितान् दृष्ट्वा कुरून् वृत्तिपरीप्सया । (११।५)

आजगाम महातेजा विप्रो नागपुरं प्रति । (११।६)

स तथोक्तस्तदा तेन सदारः प्राद्रवत् कुरून् । (११।७)

स्यालस्यैव गृहं द्रोणः सदारः प्रत्युपस्थितः । (११।८)

अश्वत्थाम्ना च पुत्रेण महाबलवता सह । (११।९)

स नागपुरम् आगम्य गौतमस्य निवेशने । (११।१०)

भारद्वाजो ऽवसत् तत्र प्रच्छन्नं द्विजसत्तमः । (११।११)

ततो ऽस्य तनुजः पार्थान् कृपस्यानन्तरं प्रभुः । (११।१२)

अस्त्राणि शिक्षयामास नाबुध्यन्त च तं जनाः । (११।१३)

एवं स तत्र गूढात्मा कंचित् कालम् उवास ह ॥ (११।१४)

कुमारास्त्वथ निष्क्रम्य समेता गजसाह्वयात् । (१२।१)

क्रीडन्तो वीटया तत्र वीराः पर्यचरन् मुदा । (१२।२)

तेषां संक्रीडमानानाम् उदपाने ऽङ्गुलीयकम् ॥ (१२।३)

पपात कूपे सा वीटा तेषां वै क्रीडतां तदा । (१३।१)

ततस्ते यत्नम् आतिष्ठन् वीटाम् उद्धर्तुम् आदृताः । (१३।२)

तत् त्वम्बुना प्रतिच्छन्नं तारारूपम् इवाम्बरे । (१३।३)

दृष्ट्वा ते वै कुमाराश्च तं यत्नात् पर्यवारयन् । (१३।४)

न च ते प्रत्यपद्यन्त कर्म वीटोपलब्धये । (१३।५)

ततो ऽन्योन्यम् अवैक्षन्त व्रीडयावनताननाः । (१३।६)

तस्या योगम् अविन्दन्तो भृशं चोत्कण्ठिताभवन् । (१३।७)

ते ऽपश्यन् ब्राह्मणं श्यामम् आपन्नं पलितं कृशम् । (१३।८)

कृत्यवन्तम् अदूरस्थम् अग्निहोत्रपुरस्कृतम् । (१३।९)

ते तं दृष्ट्वा महात्मानम् उपगम्य कुमारकाः । (१३।१०)

भग्नोत्साहक्रियात्मानो ब्राह्मणं पर्यवारयन् ॥ (१३।११)

अथ द्रोणः कुमारांस्तान् दृष्ट्वा कृत्यवतस्तदा । (१४।१)

प्रहस्य मन्दं पैशल्याद् अभ्यभाषत वीर्यवान् । (१४।२)

स तान् कृत्यवतो दृष्ट्वा कुमारांस्तु विचेतसः । (१४।३)

ब्राह्मणः प्रहसन् मन्दं कौशलेनाभ्यभाषत ॥ (१४।४)

अहो नु धिग् बलं क्षात्रं धिग् एतां वः कृतास्त्रताम् । (१५।१)

भरतस्यान्वये जाता ये वीटां नाधिगच्छत । (१५।२)

वीटां च मुद्रिकां चैव ह्यहम् एतद् अपि द्वयम् । (१५।३)

उद्धरेयम् इषीकाभिर् भोजनं मे प्रदीयताम् । (१५।४)

एवम् उक्त्वा कुमारांस्तान् द्रोणः स्वाङ्गुलिवेष्टनम् । (१५।५)

कूपे निरुदके तस्मिन्न् अपातयद् अरिंदमः । (१५।६)

ततो ऽब्रवीत् तदा द्रोणं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (१५।७)

कृपस्यानुमते ब्रह्मन् भिक्षाम् आप्नुहि शाश्वतीम् । (१५।८)

एवम् उक्तः प्रत्युवाच प्रहस्य भरतान् इदम् ॥ (१५।९)

एष मुष्टिर् इषीकाणां मयास्त्रेणाभिमन्त्रितः । (१६।१)

अस्य वीर्यं निरीक्षध्वं यद् अन्यस्य न विद्यते ॥ (१६।२)

वेत्स्यामीषीकया वीटां ताम् इषीकाम् अथान्यया । (१७।१)

ताम् अपीषीकया चैव अन्याम् अप्यन्यया पुनः । (१७।२)

ताम् अन्यया समायोगो वीटाया ग्रहणे मम । (१७।३)

ततो यथोक्तं द्रोणेन तत् सर्वं कृतम् अञ्जसा ॥ (१७।४)

तद् अपश्यन् कुमारास्ते विस्मयोत्फुल्ललोचनाः । (१८।१)

अवेक्ष्य चोद्धृतां वीटां वीटावेद्धारम् अब्रुवन् । (१८।२)

मुद्रिकाम् अपि विप्रर्षे शीघ्रम् एतां समुद्धर । (१८।३)

ततः स शरम् आदाय धनुर् द्रोणो महायशाः । (१८।४)

शरेण विद्ध्वा मुद्रां ताम् ऊर्ध्वम् आवाहयत् प्रभुः । (१८।५)

स शरं समुपादाय कूपाद् अङ्गुलिवेष्टनम् । (१८।६)

ददौ ततः कुमाराणां विस्मितानाम् अविस्मितः । (१८।७)

मुद्रिकाम् उद्धृतां दृष्ट्वा तम् आहुस्ते कुमारकाः ॥ (१८।८)

अभिवादयामहे ब्रह्मन् नैतद् अन्येषु विद्यते । (१९।१)

को ऽसि कं त्वाभिजानीमो वयं किं करवामहे । (१९।२)

एवम् उक्तस्ततो द्रोणः प्रत्युवाच कुमारकान् ॥ (१९।३)

द्रोण उवाच । (२०।१)

आचक्षध्वं च भीष्माय रूपेण च गुणैश्च माम् । (२०।२)

स एव सुमहाबुद्धिः सांप्रतं प्रतिपत्स्यते ॥ (२०।३)

वैशंपायन उवाच । (२१।१)

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे भीष्मम् ऊचुः पितामहम् । (२१।२)

ब्राह्मणस्य वचस्तथ्यं तच्च कर्मविशेषवत् ॥ (२१।३)

भीष्मः श्रुत्वा कुमाराणां द्रोणं तं प्रत्यजानत । (२२।१)

युक्तरूपः स हि गुरुर् इत्येवम् अनुचिन्त्य च ॥ (२२।२)

अथैनम् आनीय तदा स्वयम् एव सुसत्कृतम् । (२३।१)

अर्हणीयेन कामैश्च यथान्यायम् अपूजयत् । (२३।२)

परिपप्रच्छ निपुणं भीष्मः शस्त्रभृतां वरः । (२३।३)

हेतुम् आगमने तस्य द्रोणः सर्वं न्यवेदयत् ॥ (२३।४)

महर्षेर् अग्निवेश्यस्य सकाशम् अहम् अच्युत । (२४।१)

अस्त्रार्थम् अगमं पूर्वं धनुर्वेदजिघृक्षया ॥ (२४।२)

ब्रह्मचारी विनीतात्मा जटिलो बहुलाः समाः । (२५।१)

अवसं तत्र सुचिरं धनुर्वेदचिकीर्षया ॥ (२५।२)

पाञ्चालराजपुत्रस्तु यज्ञसेनो महाबलः । (२६।१)

मया सहाकरोद् विद्यां गुरोः श्राम्यन् समाहितः ॥ (२६।२)

स मे तत्र सखा चासीद् उपकारी प्रियश्च मे । (२७।१)

तेनाहं सह संगम्य रतवान् सुचिरं बत । (२७।२)

बाल्यात् प्रभृति कौरव्य सहाध्ययनम् एव च ॥ (२७।३)

स समासाद्य मां तत्र प्रियकारी प्रियंवदः । (२८।१)

अब्रवीद् इति मां भीष्म वचनं प्रीतिवर्धनम् ॥ (२८।२)

अहं प्रियतमः पुत्रः पितुर् द्रोण महात्मनः । (२९।१)

अभिषेक्ष्यति मां राज्ये स पाञ्चाल्यो यदा तदा । (२९।२)

भविष्यति च ते भोज्यं सख्युः सखि धनं यथा ॥ (२९।३)

त्वद्भोज्यं भविता राज्यं सखे सत्येन ते शपे । (३०।१)

मम भोगाश्च वित्तं च त्वदधीनं सुखानि च । (३०।२)

मम राज्यं महाभाग त्वया भोक्तव्यम् इच्छता ॥ (३०।३)

एवम् उक्तः प्रवव्राज कृतास्त्रो ऽहं धनेप्सया । (३१।१)

तच्च वाक्यम् अहं नित्यं मनसाधारयं तदा । (३१।२)

सो ऽहं पितृनियोगेन पुत्रलोभाद् यशस्विनीम् । (३१।३)

नातिकेशीं महाप्रज्ञाम् उपयेमे महाव्रताम् । (३१।४)

अग्निहोत्रे च सत्ये च दमे च सततं रताम् । (३१।५)

अलभद् गौतमी पुत्रम् अश्वत्थामानम् औरसम् । (३१।६)

भीमविक्रमकर्माणम् आदित्यसमतेजसम् । (३१।७)

पुत्रेण तेन प्रीतो ऽहं भरद्वाजो यथा मया । (३१।८)

गोक्षीरं पिबतो दृष्ट्वा धनिनस्तत्र पुत्रकान् । (३१।९)

अश्वत्थामारुदद् बालस्तन् मे संदेहयद् दिशः । (३१।१०)

न स्नातको ऽवसीदेत वर्तमानः स्वकर्मसु । (३१।११)

इति संचिन्त्य मनसा तं देशं बहुशो भ्रमन् । (३१।१२)

विशुद्धम् इच्छन् गाङ्गेय धर्मोपेतं प्रतिग्रहम् । (३१।१३)

अन्ताद् अन्तं परिक्रम्य नाध्यगच्छं पयस्विनीम् । (३१।१४)

अथ पिष्टोदकेनैनं लोभयन्ति कुमारकाः । (३१।१५)

पीत्वा पिष्टरसं बालः क्षीरं पीतं मयापि च । (३१।१६)

ननर्तोत्थाय कौरव्य हृष्टो बाल्याद् विमोहितः । (३१।१७)

तं दृष्ट्वा नृत्यमानं तु बालैः परिवृतं सुतम् । (३१।१८)

हास्यताम् उपसंप्राप्तं कश्मलं तत्र मे ऽभवत् । (३१।१९)

द्रोणं धिग् अस्त्वधनिनं यो धनं नाधिगच्छति । (३१।२०)

पिष्टोदकं सुतो यस्य पीत्वा क्षीरस्य तृष्णया । (३१।२१)

नृत्यति स्म मुदाविष्टः क्षीरं पीतं मयाप्युत । (३१।२२)

इति संभाषतां वाचं श्रुत्वा मे बुद्धिर् अच्यवत् । (३१।२३)

आत्मानं चात्मना गर्हन् मनसेदं व्यचिन्तयम् । (३१।२४)

अपि चाहं पुरा विप्रैर् वर्जितो गर्हितो भृशम् । (३१।२५)

परोपसेवां पापिष्ठां न च कुर्यां धनेप्सया । (३१।२६)

इति मत्वा प्रियं पुत्रं भीष्मादाय ततो ह्यहम् । (३१।२७)

पूर्वस्नेहानुरागित्वात् सदारः सौमकिं गतः । (३१।२८)

अभिषिक्तं च श्रुत्वैनं कृतार्थो ऽस्मीति चिन्तयन् ॥ (३१।२९)

प्रियं सखायं सुप्रीतो राज्यस्थं पुनर् आव्रजम् । (३२।१)

संस्मरन् संगमं चैव वचनं चैव तस्य तत् ॥ (३२।२)

ततो द्रुपदम् आगम्य सखिपूर्वम् अहं प्रभो । (३३।१)

अब्रुवं पुरुषव्याघ्र सखायं विद्धि माम् इति ॥ (३३।२)

उपस्थितं तु द्रुपदः सखिवच्चाभिसंगतम् । (३४।१)

स मां निराकारम् इव प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् ॥ (३४।२)

अकृतेयं तव प्रज्ञा ब्रह्मन् नातिसमञ्जसी । (३५।१)

यद् आत्थ मां त्वं प्रसभं सखा ते ऽहम् इति द्विज । (३५।२)

संगतानीह जीर्यन्ति कालेन परिजीर्यतः । (३५।३)

सौहृदं मे त्वया ह्यासीत् पूर्वं सामर्थ्यबन्धनम् । (३५।४)

नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा । (३५।५)

साम्याद्धि सख्यं भवति वैषम्यान् नोपपद्यते । (३५।६)

न सख्यम् अजरं लोके विद्यते जातु कस्यचित् । (३५।७)

कालो वैनं विहरति क्रोधो वैनं हरत्युत । (३५।८)

मैवं जीर्णम् उपास्स्व त्वं सख्यं भवद् उपाकृधि । (३५।९)

आसीत् सख्यं द्विजश्रेष्ठ त्वया मे ऽर्थनिबन्धनम् । (३५।१०)

न ह्यनाढ्यः सखाढ्यस्य नाविद्वान् विदुषः सखा । (३५।११)

न शूरस्य सखा क्लीबः सखिपूर्वं किम् इष्यते । (३५।१२)

नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किम् इष्यते ॥ (३५।१३)

न हि राज्ञाम् उदीर्णानाम् एवंभूतैर् नरैः क्वचित् । (३६।१)

सख्यं भवति मन्दात्मञ् श्रिया हीनैर् धनच्युतैः । (३६।२)

अहं त्वया न जानामि राज्यार्थे संविदं कृताम् । (३६।३)

एकरात्रं तु ते ब्रह्मन् कामं दास्यामि भोजनम् । (३६।४)

एवम् उक्तस्त्वहं तेन सदारः प्रस्थितस्तदा । (३६।५)

तां प्रतिज्ञां प्रतिज्ञाय यां कर्तास्म्यचिराद् इव । (३६।६)

आदत्स्वैनं द्विजश्रेष्ठ सौहार्दं ह्यर्थबन्धनम् ॥ (३६।७)

नाश्रोत्रियः श्रोत्रियस्य नारथी रथिनः सखा । (३७।१)

नाराजा पार्थिवस्यापि सखिपूर्वं किम् इष्यते ॥ (३७।२)

द्रुपदेनैवम् उक्तो ऽहं मन्युनाभिपरिप्लुतः । (३८।१)

अभ्यागच्छं कुरून् भीष्म शिष्यैर् अर्थी गुणान्वितैः । (३८।२)

वैशंपायन उवाच । (३८।३)

भीष्म उवाच । (३८।४)

ततो ऽहं भवतः कामं संवर्धयितुम् आगतः । (३८।५)

इदं नागपुरं रम्यं ब्रूहि किं करवाणि ते । (३८।६)

एवम् उक्तस्तदा भीष्मो भारद्वाजम् अभाषत । (३८।७)

अपज्यं क्रियतां चापं साध्वस्त्रं प्रतिपादय । (३८।८)

भुङ्क्ष्व भोगान् भृशं प्रीतः पूज्यमानः कुरुक्षये । (३८।९)

कुरूणाम् अस्ति यद् वित्तं राज्यं चेदं सराष्ट्रकम् । (३८।१०)

त्वम् एव परमो राजा सर्वे च कुरवस्तव । (३८।११)

यच्च ते प्रार्थितं ब्रह्मन् कृतं तद् इति चिन्त्यताम् । (३८।१२)

दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि विप्रर्षे महान् मे ऽनुग्रहः कृतः । (३८।१३)

द्रोणस्तथोक्तो भीष्मेण पूजितो वसतिं नयन् । (३८।१४)

कुरूणां सफलं कर्म द्रोणप्राप्तौ तदाभवत् । (३८।१५)

अस्त्रं चतुर्विधं कृत्स्नं कुमारान् प्रत्यपादयत् । (३८।१६)

तत्र क्षत्रस्य लोके ऽस्मिन् राजपुत्रा महाबलाः । (३८।१७)

वैशंपायन उवाच । (३८।१८)

ततः सम्पूजितो द्रोणो भीष्मेण द्विपदां वरः । (३८।१९)

विशश्राम महातेजाः पूजितः कुरुवेश्मनि । (३८।२०)

विश्रान्ते ऽथ गुरौ तस्मिन् पौत्रान् आदाय कौरवान् । (३८।२१)

शिष्यत्वेन ददौ भीष्मो वसूनि विविधानि च । (३८।२२)

गृहं च सुपरिच्छन्नं धनधान्यसमाकुलम् । (३८।२३)

भारद्वाजाय सुप्रीतः प्रत्यपादयत प्रभुः ॥ (३८।२४)

प्रतिजग्राह तं भीष्मो गुरुं पाण्डुसुतैः सह । (३९।१)

पौत्रान् आदाय तान् सर्वान् वसूनि विविधानि च ॥ (३९।२)

शिष्या इति ददौ राजन् द्रोणाय विधिपूर्वकम् । (४०।१)

स च शिष्यान् महेष्वासः प्रतिजग्राह कौरवान् । (४०।२)

पाण्डवान् धार्तराष्ट्रांश्च द्रोणो मुदितमानसः ॥ (४०।३)

प्रतिगृह्य च तान् सर्वान् द्रोणो वचनम् अब्रवीत् । (४१।१)

रहस्येकः प्रतीतात्मा कृतोपसदनांस्तदा ॥ (४१।२)

कार्यं मे काङ्क्षितं किंचिद्धृदि सम्परिवर्तते । (४२।१)

कृतास्त्रैस्तत् प्रदेयं मे तद् ऋतं वदतानघाः ॥ (४२।२)

तच्छ्रुत्वा कौरवेयास्ते तूष्णीम् आसन् विशां पते । (४३।१)

अर्जुनस्तु ततः सर्वं प्रतिजज्ञे परंतपः ॥ (४३।२)

ततो ऽर्जुनं मूर्ध्नि तदा समाघ्राय पुनः पुनः । (४४।१)

प्रीतिपूर्वं परिष्वज्य प्ररुरोद मुदा तदा । (४४।२)

अश्वत्थामानम् आहूय द्रोणो वचनम् अब्रवीत् । (४४।३)

सखायं विद्धि ते पार्थं मया दत्तं प्रगृह्यताम् । (४४।४)

साधु साध्विति तं पार्थः परिष्वज्येदम् अब्रवीत् । (४४।५)

अद्य प्रभृति विप्रेन्द्र परवान् अस्मि धर्मतः । (४४।६)

शिष्यो ऽहं त्वत्प्रसादेन जीवामि द्विजसत्तम । (४४।७)

इत्युक्त्वा तु तदा पार्थः पादौ जग्राह पाण्डवः ॥ (४४।८)

ततो द्रोणः पाण्डुपुत्रान् अस्त्राणि विविधानि च । (४५।१)

ग्राहयामास दिव्यानि मानुषाणि च वीर्यवान् ॥ (४५।२)

राजपुत्रास्तथैवान्ये समेत्य भरतर्षभ । (४६।१)

अभिजग्मुस्ततो द्रोणम् अस्त्रार्थे द्विजसत्तमम् । (४६।२)

वृष्णयश्चान्धकाश्चैव नानादेश्याश्च पार्थिवाः ॥ (४६।३)

सूतपुत्रश्च राधेयो गुरुं द्रोणम् इयात् तदा । (४७।१)

स्पर्धमानस्तु पार्थेन सूतपुत्रो ऽत्यमर्षणः । (४७।२)

दुर्योधनम् उपाश्रित्य पाण्डवान् अत्यमन्यत । (४७।३)

अभ्ययात् स ततो द्रोणं धनुर्वेदचिकीर्षया । (४७।४)

शिक्षाभुजबलोद्योगैस्तेषु सर्वेषु पाण्डवः । (४७।५)

अस्त्रविद्यानुरागाच्च विशिष्टो ऽभवद् अर्जुनः । (४७।६)

तुल्येष्वस्त्रप्रयोगेषु लाघवे सौष्ठवेषु च । (४७।७)

सर्वेषाम् एव शिष्याणां बभूवाभ्यधिको ऽर्जुनः । (४७।८)

ऐन्द्रिम् अप्रतिमं द्रोण उपदेशेष्वमन्यत । (४७।९)

एवं सर्वकुमाराणाम् इष्वस्त्रं प्रत्यपादयत् । (४७।१०)

कमण्डलुं च सर्वेषां प्रायच्छच्चिरकारणात् । (४७।११)

पुत्राय च ददौ कुम्भम् अविलम्बनकारणात् । (४७।१२)

यावत् ते नोपगच्छन्ति तावद् अस्मै परां क्रियाम् । (४७।१३)

द्रोण आचष्ट पुत्राय तत् कर्म जिष्णुर् औहत । (४७।१४)

ततः स वारुणास्त्रेण पूरयित्वा कमण्डलुम् । (४७।१५)

समम् आचार्यपुत्रेण गुरुम् अभ्येति फाल्गुनः । (४७।१६)

आचार्यपुत्रात् तस्मात् तु विशेषोपचये पृथक् । (४७।१७)

न व्यहीयत मेधावी पार्थो ऽस्त्रविदुषां वरः ॥ (४७।१८)